ბერნარდ შოუ წერდა: "თავისუფლება პასუხისმგებლობაა, ამიტომ ბევრს ეშინია მისი." 1 ოქტომბერს ერთი ოცნება უკვე ახდა – საქართველოს მოქალაქეებმა, როგორც იქნა, არჩევნებით
ტკვილით ჩამოსათვლელი პასუხები: სიხარბემ, გაუმაძღრობამ, გულგრილობა, რაიონის და ქვეყნის ხელმძღვანელთა უპასუხისმგებლობამ, გაუტანლობამ...   ერთ დროს ეკონომიკურად უძლიერესი ოზურგეთი ნანგრევებად, ნასახლარად, სიღატაკის სახედ
ამ სათაურით სულაც არ მინდა დავაკნინო საქართველოს მოსახლეობის როლი იმაში, რაც ჩემში უჩვეულო სულიერ მდგომარეობას იწვევს: ერთი მხრივ - საოცარ
_ როგორ ხართ ოჯახში?! _ ეკითხება ერთი გურული მეორეს. _ დაგექცა ოჯახი, ეს რა გამახსენე, _ პასუხობს მეორე. ასეთი ანეკდოტური სიტუაციები მართლაც
ახალი ამბები ერთნაირი სიჩქარით დაქრის ქვეყნის ავტობანებზეც და შორეული სოფლების ძნელად სავალ ბილიკებზეც. ხელისუფლებას ეგონა, თუ ხალხს სრულ ბნელეთში ამყოფებდა, ბოლომდე
პიონერი! ამ სიტყვის განმარტება, ალბათ, გეცოდინებათ _ "ბავშვთა ნებაყოფლობითი კომუნისტური ორგანიზაციის წევრი". სხვა ახსნაც აქვს ამ სიტყვას: "ადამიანი, რომელმაც პირველმა... გაკაფა
ნაციონალებმა, არ ვიცი, საარჩევნოდ, თუ ისე, იმის დასტურად, რომ მათ უყვართ საქართველო, ფორმით სხვადასხვა, მაგრამ შინაარსით ერთნაირი, ფოტოებით დამშვენებულ-გაფორმებული (ნეტავი,
ქართული ზღაპრის გმირს, ძმები საყვედურობდნენ _ "ვერ ხვდები შენ, რატომ ვერ ვიმარჯვებთ. ხომ ხედავ, მესამედ მოვედით იქ, გუშინ რომ ისარი
ედუარდ შევარდნაძე მოსკოვიდან დაბრუნების და ხელახლა გაპირველკაცების შემდეგ, ოზურგეთს ეწვია. ყველას მოგვესალმა.   ერთ კაცს კი რომ ჩაეფრჩხვნა კისერში, ძლივს გავაცილეთ: "ბიჭო,
საქართველოს პრეზიდენტს, ბატონ მიხეილ სააკაშვილს! ბატონო მიხეილ, მე, შოთა ბოლქვაძემ თქვენ მოგმართეთ საქართველოს ფოსტის საშუალებით (წერილით). 2012 წლის 12 ივნისს. წერილში