თვითშეფასების უნარი ადამიანებისთვის ღმერთის მიერ მინიჭებული უდიდესი ჯილდოა. ეს ნიშნავს, რომ არ გაგვიჩნდეს მიზანი, რომლის შესრულება არ შეგვიძლია და არც
ნებისმიერი კუთხის ისტორია შვილთა თვისთა ბიოგრაფიით იწყება. არც ჩოხატაურის მაღალმთიანი სურებია გამონაკლისი. ის კი არა და სურები, თუმც უფრო მეტად
ვაი, ნეტა, ძაღლი ვიყო! წლების წინ, საქართველოს პარლამენტის მარად სახსოვარი წევრი, ვახტანგ ბოჭორიშვილი, ტრიბუნიდან ასე იცავდა თავის ხალხს: _ დამწყვდეულ ძაღლებს
"...ერთ მშვენიერ დღეს ნაკრძალად რომ გამოგვაცხადონ და როგორც ნაღდ ნაკრძალში უყრიან ეგერები საჭმელს ცხოველებს, ჩვენც ისევე რომ დაგვაპურონ, დაგვბანონ და
მამა ჰამბოს ჰკითხეს: _ კარგია მოყვრის ქება? _ უკეთესია დუმილი! _ იყო პასუხი. გამაოგნა გაგებამ იმისა, რომ სასულიერო გიმნაზიაში, რეგიონული განვითარებისა და
რუსთაველის სიბრძნის ოკეანედან ამოღებული ეს ფრაზა ამეკვიატა იმ დღიდანვე, ჩუმი ფაციფუცის შემყურეს. არც ამისთანა მონდომებული ჩუმი ხაზირობა მინახავს ოდესმე და
30 მაისს მესამე წელი დადგა, რაც ერთმანეთს არ შევხვედრივართ, ძვირფასო მკითხველო! გამარჯობათ! საკვირველად ბევრი დაიტია ამ ორმა, ყოველმხრივ ძნელად გადასატანმა წელმა. თვითმმართველობის
არ მემღერება, არადა, უნდა მემღერებოდეს, თანაც როგორც ცოცხალს, თუმცა, ხომ გარდავიცვალე?! ვის გაუგონია, მკვდარი მღეროდეს, ან პრეზიდენტს ღია წერილს გაზეთით წერდეს?! არადა,
"თავისუფალი საქართველოს" ლიდერი ბატონი კუკავა შეგვახსენებს, რომ როცა ჰიტლერმა შეუტია მსოფლიოს და არც თუ ისე წარუმატებლად, იდეოლოგიურად მოსისხლე მტრებიც კი
კომუნისტურ ბალტიისპირეთში ყოფნისას, შემთხვევით შევხვდი სკანდინავიის რომელიღაც ქვეყნის ყოფილ პრეზიდენტს. მართალია, ის, "მეგაფონით" ხელში, არ გაიძახოდა თავისი ყოფილი პოსტის შესახებ,