ადგილები, რომელიც დაგაინტერესებთ _ ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლები გურიაში

gurianews.com

ისტორია

ადგილები, რომელიც დაგაინტერესებთ _ ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლები გურიაში

2017 მაი 12 10:16:30

ეკლესია-მონასტრები, ციხესიმაგრეები, სასახლეები, ხიდები, კოშკები, საცხოვრებელი სახლები _ ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლების  სია საკმაოდ ვრცელია და თითქმის ყოველ წელს ახლდება.

ამ სიაში გურიის 8 ძეგლია შესული _ აქედან ერთი ლანჩხუთშია, ოთხი ოზურგეთში, ხოლო სამი _ ჩოხატაურში.

ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლის სტატუსი, ლანჩხუთში, ჯიხეთის მონასტერს აქვს მინიჭებული, რომელიც XIX საუკუნით თარიღდება.

ჯიხეთის მონასტრის ადგილმდებარეობის შესახებ არსებობს ლეგენდა, რომლის თანახმადაც ჯიხეთის მთაზე, მეტად მიუდგომელ ალაგს ყოფილა ნაგები მენელსაცხებლე დედათა სახელობის მონასტერი. დედებს მეტად აწვალებდათ უწყლობა, ამიტომ გადაუწყვეტიათ ტაძრისათვის ახალი ადგილი შეერჩიათ. ეს არჩევანი, წარღვნის მსგავსად, სამი მტრედისათვის მიუნდვიათ. იმ ადგილას, სადაც მტრედები დაფრინდნენ, აუშენებიათ ახალი მონასტერი.

სავარაუდოდ ჯიხეთის მთაზე ერთ დროს ციხე იყო აღმართული, რადგან „ჯიხა“ ზანურად ციხეს ნიშნავს. ზეპირი გადმოცემის თანახმად ეკლესია თამარ მეფის დროს აშენდა, თუმცა XIX საუკუნეში უკვე ნანგრევებიღა იყო შემორჩენილი. 1886 წელს ჯიხეთის ტერიტორიაზე დასახლდა მონაზონი ელენე მგალობლიშვილი. თავადმა მაჭუტაძეებმა მონაზვნებს მიწები შესწირეს. მათ 1893 წელს სინოდისგან ტაძრის მშენებლობის უფლება მოიპოვეს და 1896 ილარიონ მენაბდის თაოსნობით ააშენეს მთავარი, ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ქვის ტაძარი.

მონასტერში სკოლაც გაუხსნიათ. აქ ასწავლიდნენ წერა-კითხვას, საოჯახო საქმესა და ხელგარჯილობას. მონასტრის ისტორიული წყაროების მიხედვით ჯიხეთის მონასტერს მჭიდრო ურთიერთობა ჰქონდა ათონის იოანე მახარებლის მონასტერთან. 1905 წელს იოანე მახარებლის მონასტრის წინამძღვარმა მღვდელ-მონაზონმა იონამ ჯიხეთის მონასტერს ათონიდან ღვთისმშობლის ხატი გამოუგზავნა.

1987 წელს ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარს მიუშენდა სამრეკლო. 1988 წელს აიგო წმინდა გიორგის ბაზილიკური ტიპის ტაძარი. 2002 წელს აიგო წმ. იოანე ნათლისმცემლის მუცლადღების ტაძარი. ეზოში მოწყობილის სანათლავი აუზი, რომელშიც წყაროს წყალი ჩაედინება („იორდანეს წყარო“). წყალს სამკურნალო თვისებები აქვს.

ყოველ 4 დეკემბერს - ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების დღეს - მონასტერში იმართება დღესასწაული - ჯიხეთობა.

ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლის სტატუსი აქვს ოზურგეთში აჭის წმინდა გიორგის სახელობის XIII-XIV საუკუნეების დარბაზულ ეკლესიას.

ეკლესიის აშენების შესახებ არსებობს ლეგენდა _  სოფელ აჭს დევი შეეჩვია, შეწუხებულმა მოსახლეობამ ლოცვით წმინდა გიორგის მიმართა შემწეობისთვის. წმინდანმა დევი მოკლა და გააქვავა, ხოლო მადლიერმა ხალხმა მას ტაძარი აუგო. მდინარე აჭისწყლის პირას ახლაც არის დიდი ლოფი - "დევის ქვა".

არქიტექტურული ანალიზის შედეგად დგინდება, რომ აჭში მეორდება XI-XII საუკუნეების მოტივები, მაგრამ მასში არის XIII საუკუნისთვის დამახასიათებელი ახალი სტილისტური ნიშნები. ხელოვნებათმცოდნეები აჭს XIII საუკუნის მიწურულით ახსიათებენ.

აჭის ეკლესიასთან დაკავშირებული წერილობითი წყაროები, რომელთა შორის უძველესი XVI საუკუნის მეორე ნახევრისაა, უმთავრესად შეწირულების ან ნასყიდობის წიგნებია.

აჭის ეკლესიის მიმართ გურიის მთავრები განსაკუთრებულ მზრუნველობას იჩენდნენ. სვიმონ II გურიელმა აჭი საწინამძღვროდ აქცია. ქაიხოსრო I-მა მას უხვი შეწირულობა უბოძა და შემოქმედის მეტოქად-ჰყო. აჭის წინამძღვრობა მინიჭებული ჰქონდათ სალუქვაძე-თაყაიშვილების საგვარეულოს. მათგან აღსანიშნავია XVIII საუკუნეში მოღვაწე წინამძღვარი იოსებ თაყაიშვილი, რომელიც შემდგომ შემოქმედის მიტროპოლიტი გახდა. მას განუახლებია ვერცხლით მოჭედილი ჯვარცმის ხატი და მხატვარ იობისა და ოქრომჭედელ გრიგოლის შესრულებული წმინდა გიორგის მოოქრული ვერცხლის ხატი.

კიდევ ერთი ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლია ლიხაურის ეკლესია, რომელიც ექვთიმე თაყაიშვილისა და დიმიტრი ბაქრძის აზრით აშენდა 1352 წელს, გურიის მფლობელ კახაბერის დროს. ხელოვნებათმცოდნეების აზრით ტაძარი აგებული უნდა იყოს XIII საუკუნის მეორე ნახევარში. მკვლევარ გია ჭანიშვილის აზრით ლიხაური მარუშან ვარდანისძის მიერ უნდა იყოს აშენებული. ვარდანისძეს იხსენიებს ლიხაურში დაცული წმინდა იაკობის ხატის წარწერა. ხოლო კახაბერ გურიელს კი სტოა აუშენებია. XV საუკუნეში გიორგი გურიელისა და მისი მეუღლის, ელენეს დროს აშენდა სამრეკლო.

1889-1932 წლებში ეკლესიაში მოღვაწეობდა  ნესტორ კონტრიძე. კონტრიძე ცხოვრობდა ეკლესიასთან ახლომდებარე სენაკში. მან ლიხაურის მოსახლეობას გაუუქმა დრამის საეკლესიო გადასახადი, რაც კომლზე ორ მანეთს შეადგენდა და მძიმე ტვირთად აწვა მოსახლეობას, რის გამოც სხვა სოფლების მღვდლები გაუნაწყენდნენ. მან მოუარა და შეინახა XI საუკუნის ლიხაურის სახარება, რომელიც 1890 წლის 21 მარტს შეაკაზმინა.

სახარება დღეს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის  ფონდშია დაცული. სახარება გურიიდან თბილისში 1924 წელს აკაკი შანიძემ და შალვა ამირანაშვილმა წაიღეს. 1924 წელს კომუნისტებმა დაარბიეს ტაძარი და გაძარცვეს ძვირფასეულობისგან.

რაც შეეხება კიდევ ერთ კულტურულ ძეგლს, შემოქმედის ეკლესიას, იგი აიგო, როგორც გურიის მთვრების, გურიელების სამარხ-საცავი და XII საუკუნეს განეკუთვნება.

მონასტრის მთავარი ტაძარი აგებული იყო მთის მწვერვალზე, ხოლო კალტებზე აგებული იყო ბერების სენაკები.ამ სენაკების ქვემოთ ცნობილ მგალობელ გიორგი დუმბაძეს ჰქონდა აშენებული საკუთარი და მისი თანამოსაგრეების სენაკები. მეორე მხარეს იყო დედათა სენაკები. 1820 წელს იმერეთის აჯანყების ჩახშობისას გენერალმა ველიამინოვმა ააფეთქა შემოქმედის ციხე და მის კედლებში მოქცეული სამონასტრო ნაგებობანი.

1894-95 წლებში შემოქმედში მოგზაუროდბენ ოლივერ და მარჯორი უორდროპები. მარჯორი უორდროპი ისე მოიხიბლა მონასტრის სილამაზით, რომ ანდერძი დატოვა, მონასტრის გალავანში დამმარხეთო.

XIX საუკუნეში მონასტერი რამდენიმეჯერ გაიძარცვა. გარდა ამისა, თვით ტაძარი ძალიან დაზიანდა. დარაჯების საქციელის გამო განადგურდა ფრესკები. ისინი დასავლეთ მინაშენში შუაგულ ოთახში ანთებდნენ ცეცხლს გასათბობად. ჭვარტლმა ფრესკები ისე გამურა, რომ რაიმეს გარჩევა ჭირდა. ამას ემატებოდა წვიმის წყალი. წვიმა ყველგან ატანდა, მხატვრობა სულ ჩამოირეცხა, ნივთები დაინესტა. მოგვიანებით ვინმე ნიკო გალოგრემ 200 მანეთი შესწირა მონასტრის შეკეთებას.

შემოქმედის მონასტერი შედგება სამი ძეგლისგან. მათგან ორი ერთმანეთზე მიდგმული ტაძარია: მაცხოვრის ეკლესია და XVI საუკუნის გუმბათოვანი ეკლესია „ზარზმა“. მესამე ძეგლია XVI საუკუნის სამრეკლო, რომელიც 1831 წელსაა აღდგენილი. სამრეკლო აშენებულია ერკეთელი აზნაური არსენ მგალობლიშვილის მიერ.

შემოქმედში მრავალი ძვირფასი ხატი და საეკლესიო ინვენტარი იყო დაცული. მათი უმრავლესობა ადგილზე იყო მოჭედილი, ნაწილი კი საქართველოს სხვა კუთხეებიდან (ძირითადად სამცხე-საათაბაგოდან) გადატანილი. შემოქმედის მონასტერი უმდიდრეს მონასტრად ითვლებოდა და გააჩნდა მდიდარი წიგნთსაცავი. აქ დაცული იყო ორი შესანიშნავი ხელნაწერი: გულანი ანუ ლოცვანი და „ფუტკარი“ ანუ ბერძნული ეკლესიის ზოგი წმიდანის ცხოვრების კრებული, მასში ასევე მოთხრობილია ქართული და სომხური ეკლესიების განხეთქილების ამბავი, VI და VII საუკუნეების ქალკედონიის კრების შემდეგ. გულანი 1004 ფურცელს შეიცავს, ამბების ჩაწერა დაწყებულია 1512 წელს და დასრულებულია 1749 წელს. უკანასკნელი ჩანაწერი გაკეთებულია იაკობ შემოქმედელის მიერ.

1861 წელს მონასტერი მაჰმადიანმა აჭარლებმა გაძარცვეს და ძვირფასეულობა გაიტანეს, თუმცა გამტაცებლები შეიპყრეს და გატანილი ნივთების ნაწილი მონასტერში დააბრუნეს. ამ წელს დაიკარგა ძვირფასი ნივთები, მათ შორის ღვთისმშობლის გამოსახულება, რომელზეც წარწერაში მოხსენიებული იყო კახაბერ I გურიელი 1873 წელს დიმიტრი ბაქრაძემ აღწერა წმინდა დიმიტრის ჭედური ხატი XVI საუკუნისა, ღვთისმშობლის ვერცხლის ხატი მთავარანგელოზებთან ერთად, წმინდა გიორგის რამდენიმე ხატი, ვერცხლის ჭედური ჯვარი, ფარსმან ერისთავის შეწირული; ვერცხლის ჯვარი, ლიპარიტ გიორგობიანის შეწირული. 1889 წელს ეს ხატები ადგილზე აღარ დახვდა ნიკოდიმე კონდაკოვს. ისინი მონასტრიდან გაიტანა თბილისელმა ფოტოგრაფმა სტეფანე საბინ-გუსმა 1881 წელს, რომელმაც საქართველო-იმერეთის სინოდალური კანტორისგან მიიღო ნებართვა, შემოქმედისა და ჯუმათის მონასტრებიდან რესტავრაციის მიზნით გაეტანა სიძველეები. 1889 წელს მონასტრის სიძველეები აღწერა ნიკოდიმ კონდაკოვმა. ამ დროს მონასტრიდან 8 ხატი დაკარგული იყო. 1919 წელს შემოქმედი კიდევ ერთხელ გაიძარცვა. 30 მილიონ მანეთად ღირებული სიმდიდრე ჯერ ბათუმში, შემდეგ კი ოსმალეთში გაიტანეს.

შემოქმედის მონასტერი იყო შემოქმედელი ეპისკოპოსებისა და გურიელების საგვარეულო საძვალე. ტაძარშია დაკრძალული მამია III გურიელი, მამია V გურიელი და დედამისი მარინე. შემოქმედელი ეპისკოპოსების საფლავები ეკლესიის ეზოშია. გადმოცემის მიხედვით მონასტერში დაკრძალულნი არიან მგალობლები ანტონ დუმბაძე და მისი შვილი დავითი, მაგრამ საფლავები დაკარგულია.

ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლია ჯუმათის მონასტერი, რომელიც მდებარეობს გურიის სერზე, მდინარე სუფსის ხეობაში, ოზურგეთიდან 14 კილომეტრის დაშორებით.

მონასტრიდან ფაქტობრივად მთელი დასავლეთ საქართველო ჩანს: კოლხეთის დაბლობი, კავკასიონი, პალიასტომის ტბა, აჭარის სანაპირო ზოლი. მთავარი ტაძარი ადრეფეოდალური ხანით თარიღდება, მოხატულობა XVI-XVIII საუკუნეებს განეკუთვნება. ჯუმათის მთავარანგელოზთა ხატებიდან მოხსნილი მედალიონები მსოფლიოს უდიდეს მუზეუმებშია დაცული.

ლეგენდის თანახმად ჯუმათში ეკლესიის დაარსება უკავშირდება პალიასტომის ტბის გაჩენას და მიმდებარე „პავლიას ტომის“ წარღვნის შედეგად ტბაში დაძირვას. გადარჩენილა მხოლოდ ერთი დიაკვანი, გვარად დარჩია, რომელმაც გაიტაცა მთავარანგელოზის ხატი, აიტანა ჯუმათის მთაზე და იქ შემდეგ ამ ხატს ეკლესია აუშენეს, ხოლო დიაკვანი ტაძრის დეკანოზად დააყენესჯუმათის მონასტერი არაერთი ქართველი და უცხოელი მეცნიერისა თუ მოგზაურის ინტერესის საგანს წარმოადგენდა. ცნობები მონასტრის შესახებ დაცულია ვახუშტი ბატონიშვილის, იოჰან გიულდენშტედტის, ჟაკ ფრანსუა გამბას, მარჯორი უორდროპის ნაშრომებში.

ჯუმათის ეკლესია აქაურ მწყემსმთავართა საზაფხულო რეზიდენციას წარმოადგენდა,ხოლო საზამთრო რეზიდენცია მდინარე სუფსის ნაპირას მდებარე სოფელი ბოგილი იყო. ზამთარში უგზოობისა და მკაცრი კლიმატური პირობების გამო შეუძლებელი იყო ეპისკოპოსთა ჯუმათში ცხოვრება, ამიტომ ისინი ბარში ინაცვლებდნენ. XVIII საუკუნეში ჯუმათში აღდგენითი სამუშაოები ჩაუტარებიათ გიორგი IV გურიელსა და დედოფალ ხვარამზეს. ამ დროს დატანებული სარკმლები გვიანი შუასაუკუნეების ტიპური ნიმუშებია და იდენტურია ასევე აღდგენილი ლიხაურის ეკლესიის სამხრეთ ფასადის სარკმლებისა. სავარაუდოდ, აღდგენითი სამუშაოები ჯუმათსა და ლიხაურში ერთსა და იმავე პირს უწარმოებია.

ჯუმათის საეპისკოპოსო გაუქმდა 1827 წელს, რის შემდეგაც მონასტრის ძმობამ კლება დაიწყო. 1833 წელს მონასტრის წინამძღვარი იყო არქიმანდრიტი იოსები. მის გარდა მონასტერში იყო ერთი იღუმენი, თორმეტი მღვდელი, ოთხი დაიკვანი და არქიმანდრიტი ანთიმოსი. 1844 წლიდან დაარსდა გურიის ეპარქია. საეპისკოპოსო კათედრა ჯუმათში დადგინდა. გურიის ეპისკოპოსი 1886 წლამდე იჯდა ჯუმათში. 1860 წელს ეპისკოპოსი გაბრიელ ტუსკია ითხოვდა რეზიდენციის ოზურგეთში გადატანას, მაგრამ ოზურგეთში შენობის გამონახვა ვერ მოხერხდა და 1886 წლამდე ჯუმათი ითვლებოდა ეპარქიის კათედრად და რეზიდენციად.

მონასტერი მოიცავს მიქაელ და გაბრიელ მთავარანგელოზთა სახელობის ეკლესიას, სამრეკლოსა და გალავანს. ტაძარი ბაზილიკური ტიპისაა, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდით. კონსტრუქციით შემოქმედის ტაძარს ჰგავს. ნაგებია თლილი ქვით. საშენ მასალად გამოყენებულია ქვიშა-ქვა, ალაგ-ალაგ კი შირიმი. კედლებზე რამდენიმე სამშენებლო შრე იკითხება. ყველაზე ადრინდელი ფენა შეინიშნება სამხრეთ და დასავლეთ კედელზე, დანარჩენი ნაწილები კი გვიანდელი გადაკეთების შედეგი უნდა იყოს. მისი აგების თარიღი უცნობია. დიმიტრი ბაქრაძემ ის შემოქმედზე ადრინდელად მიიჩნია. ტაძარი მიახლოებით ადრეფეოდალური ხანით თარიღდება. ტაძარს ეტყობა XVIII საუკუნეში ჩატარებული რესტავრაციის კვალი. 1847 წელს ტაძარი რუხი პორფირის ქვებით მოუპირკეთებიათ. იმავე წელს სამხრეთის მხრიდან მიუშენებიათ ღვთისმშობლის სახელობის ეკვდერი, დასავლეთიდან კი კარიბჭე. ეკვდერის მიშენებისას, კედლების ამოყვანის დროს მის მიღმა მოქცეულა კედლის მხატვრობა.

ფრესკები XVI-XVIII ს.ს. მონასტერს გარს ქვის გალავანი არტყია. გალავანში ჩაშენებულია კიდევ ერთი სამრეკლო.

ჯუმათის მონასტერი მძლავრ ფეოდალურ ერთეულს წარმოადგენდა. იგი ფლობდა საკმაოდ მდიდარ მამულებს გურიის სამთავროს სხვადასხვა კუთხეში: ჩიბათში, ჩოჩხათში, შუხუთში, აკეთში, ლანჩხუთში, ასკანასა და გურიანთაში. მონასტერი ფლობდა 235 კომლ გლეხს. ისინი იხდიდნენ 23 ქილა ღომს, 280 ოთხდოქიან საწყავ (დაახ. 20 ლიტრი) ღვინოს, ყოველ სამ წელიწადში თითო ძროხას, 800 ქათამს, 600 კვერცხს და 12 ქილა ლობიოს.

ჯუმათში წელიწადში ორჯერ იმართებოდა ვაჭრობა. XIX საუკუნის დასაწყისში ვაჭრები ორ თუმნამდე რაოდენობის ბაჟს იხდიდნენ, რომლის ნახევარი რუსეთის იმპერატორის ხაზინას ეკუთვნოდა. ყოველწლიურად ორი თუმანი ბაჟი შედიოდა მდინარე სუფსის სანაოსნოდან. ამ შემოსავალსაც ხაზინა იყოფდა. მონასტრის შემოსავალს ემატებოდა საჯუმათლო ტყეში მონადირებული ნადირი და თევზი მდინარე მალთაყვიდან. ჯუმათელ ეპისკოპოსს ეკუთვნოდა პალიასტომში დაჭერილი თევზის მეათედიც. ჯუმათელ ეპისკოპოსებს მდინარე მალთაყვაზე სპეციალური სათვალთვალო კოშკის ჰქონდათ აგებული.

ჯუმათის მონასტერი ცნობილია სიძველეებით: აქ იყო მრავალი ძვირფასი ხატი, რომლებიც საყურადღებოა არა მხოლოდ როგორც ხელოვნების ნიმუშები, არამედ ისტორიული პირებისა და თარიღების შემცველი ისტორიული წარწერებითაც.

ჯუმათის მონასტერი საეკლესიო და საგანმანათლებლო ცხოვრების მნიშვნელოვან კერას წარმოადგენდა. მონასტრის მამასახლის ნიკოლოზს უმოგზაურია კლარჯეთში დაიქიდან ჯუმათში ხუთი ძველი ხელნაწერი გადმოუტანია: სახარება ადიშის ოთხთავი, უდაბნოს მრავალთავი, ხელთ-კანონი და კითხვა-მიგება. ნიკოლოზ ჯუმათელი XV-XVI საუკუნის მოღვაწე უნდა იყოს, XVI-XVII სს-ში ადიშის ოთხთავი უკვე სვანეთში ჩანს. ჯუმათში გადაუწერიათ ჯუმათის გულანი, რომელიც ჩვენამდე მოღწეული არ არის.

XX საუკუნის დასაწყისში მონასტერი არაერთგზის გაიძარცვა. 1905 წლის 5 აგვისტოს მოიპარეს ძვირფასი ქვები და ხატები სულ 40 000 მანეთი ღირებულებისა. იმავე წლის 4 სექტემბერს გაიმართა კრება, რომელსაც 34 ათასი კაცი ესწრებოდა. კრებამ შეპყრობილი დამნაშავეები გაასამართლა, მაგრამ სასჯელი (დამნაშავეებს ერთი წლით ბორკილი დაედოს, ზურგზე დაეწეროს დანაშაული და სხვა სოფელში იცხოვრონ) არ აღსრულებულა. 1921 წელს გაიტაცეს და თბილისში, ბაზრობაზე ნაწილ-ნაწილ გაყიდეს წმინდა გიორგის ხატი. ღვთისმშობლის ხატიდან აღებული 18 გირვანქა ვერცხლი სოფლის მოსახლეობამ კლუბის მშენებლობას მოახმარა. 1924 წლისათვის ჯუმათის მონასტრის სიძველეთაგან თითქმის აღარაფერი იყო შემორჩენილი. ამ წელს შალვა ამირანაშვილმა და აკაკი შანიძემ გურიაში გადარჩენილი სიძველეები შეკრიბეს. მათ ჯუმათის მონასტრიდან თბილისში, ხელოვნების მუზეუმში ჩაიტანეს ხატის ნაკერი ბუდე და ძვლის კვერთხის თავის ნაწილი, ხოლო ოზურგეთში, გურიის საეთნოგრაფიო მუზეუმში დატოვეს XVIII საუკუნის უყდო ნაკლულევანი მარხვანის ხელნაწერი.

მონასტრის სიძველეები კონდაკოვმა აღმოაჩინა პეტერბურგელ და მოსკოველ კოლექციონერებთან, ზვენიგოროდსკისთან, ბოტკინთან, ბალაშევთან. წმინდა გიორგის მედალიონი მოხვდა ბობრინსკის კოლექციაში, ხოლო 1915 წლიდან ბარონ შტიგლიცის სასწავლებლის მუზეუმში. 1924 წლიდან ეს მედალიონი ერმიტაჟში ინახება. მაცხოვრისა და წმინდა დემეტრეს მედალიონები მ. ბოტკინის კოლექციაში ინახებოდა. 1923 წელს ბოტკინისთვის ჩამორთმეული ძვირფასეულობა სახელმწიფო საგანძურში ინახებოდა. მისით შალვა ამირანაშვილი დაინტერესდა, მაგრამ განძეულობის გატანაზე თანხმობა ვერ მიიღო. საბოლოოდ ამირანაშვილმა საქმეში უშუალოდ სტალინი ჩართო და ბოტკინის კოლექციის საქართველოში წაღების უფლება მიიღო. ამჟამად ისინი საქართველოს ხელოვნების მუზეუმში ინახება. წმინდა თევდორეს მედალიონი პეტერბურგში რუსულ მუზეუმშია დაცული.

გაბრიელ მთავარანგელოზის ხატებიდან დაკარგული მედალიონები საბინ-გუსისგან რუსმა კოლექციონერმა ზვენიგოროდსკიმ 30 000 ოქროს მანეთად შეიძინა. რუსეთის იმპერატორის ბრძანებით კონდაკოვი საქართველოში იქნა მივლინებული, რათა მას აღერიცხა ქართული მონასტრებიდან დაკარგული განძი. ბაქრაძემ და კონდაკოვმა შეადგინეს დაწვრილებითი ანგარიში და მოხსენება, სადაც ითხოვდნენ მძარცველთა დასჯას და კოლექციონერთაგან ძვირფასეულობის მონასტრებში დაბრუნებას. საქმეს მსველობა არ მიეცა. კოლექციონერ ზვენიგორდსკის სურდა, ერმიტაჟისთვის მიეყიდა ჯუმათის ძვირფასეულობა, მაგრამ ერმიტაჟის ხელმძღვანელობას იმედი ჰქონდა, რომ კოლექციონერი უფასოდ დათმობდა მათ და ფული არ გადაიხადა. ზვენიგოროდსკიმ სიძველეები კოლექციონერ ჯ. პირპონტ მორგანს მიჰყიდა. მორგანმა სიძველეები ნიუ-იორკის მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმს დაუთმო.

 აშშ-ში ქართული საგანძურს ყურადღება ვასილ დუმბაძემ მიაქცია. მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმმა ერთი, წმინდა დემეტრეს მედალიონი ლუვრს გადასცა. წმინდა თევდორეს მედალიონი საქართველოს ხელოვნების მუზეუმშია დაცული.

 ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლის სტატუსი აქვს მინიჭებული ჩოხატაურში გორაბერეჟიულის ბაღსა და სასახლეს.

არქეოლოგიური მასალებით ირკვევა, რომ ადამიანს აქ ჯერ კიდევ ძვ. წ. I ათასწლეულში უცხოვრია. 1963 წელს აღმოჩნდა ამ პერიოდით დათარიღებული კერამიკის ნაშთები ერისთავების ყოფილი ბაღის ტერიტორიაზე.

გვიან შუა საუკუნეებში იგი  წარმოადგენდა გურიის სამთავროს პოლიტიკურ ცენტრს. სოფელი ეკუთვნოდა ერისთავების ფეოდალურ საგვარეულოს. აქვე იყო მათი რეზიდენცია. გორაბერეჟოულში დაიწყო პირველი ქართული ჩაის წარმოება. აქ მიხეილ ერისთავის მამულში გადარგეს ჩაის ნერგები ოზურგეთიდან, მამია V გურიელის ბაღიდან. ერისთავმა საქართველოში პირველმა პრიმიტიული წესით დაამუშავა ჩაი 1864 წელს და პროდუქცია გაიტანა თბილისსა და სანკტ-პეტერბურგში გამართულ სასოფლო-სამეურნეო გამოფენებზე.

აქვე შემორჩენილია XVII საუკუნის მიწურულის ციხე-გალავანი. გალავანი რიყის ქვითაა ნაგები, კედლების სიმაღლე 4 მეტრია, ჯამური სიგრძე 25 მეტრი. კედლებში დატანილია სათოფურები გალავანში შესასვლელი სამხრეთ-დასავლეთიდან იყო მოწყობილი. გალავნის ალაყაფთან, მარჯვნივ, მოწყობილი იყო მარანი.

გალავნის შიგნით, ეზოს ბოლოში დგას ერისთავების სასახლე, რომელიც XIX საუკუნით თარიღდება. სახლის საძირკვლები თლილი ქვით არის გამოყვანილი, ხოლო კედლები ნაშენია რიყის ქვით. სასტუმრო ოთახში ბუხარია ამოშენებული. მეორე სართულის ფასადზე მიდგმულ ვრცელ ხის აივანს გვიანდელ შეკეთებათა გამო მხატვრული ღირებულება აღარ გააჩნია. იგივე მდგომარეობაშია სახლზე უკანა მხარეს მიდგმული მომცრო აივანიც.

სასახლის ირგვლივ ერთი ჰექტარის ფართობზე გაშენებულია დენდროლოგიური პარკი, სადაც წარმოდგენილია იშვიათი ჯიშის მცენარეები: ფანქრის ხე, კანფეტის ხე, გიგანტური სეკვოია, იაპონური მარწყვის ხე, გინკო და სხვ.

ეროვნული მნიშვნელობის უძრავის ძეგლის სტატუსს ატარებს ერკეთის ეკლესიაც.

IX საუკუნის ეკლესია სოფელ ზემო ერკეთში (ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტი), ჩოხატაურიდან 8 კმ დაშორებით. აგებულია მიქაელ და გაბრიელ მთავარანგელოზების სახელზე. ერკეთის ეკლესია გურულ ერისთავთა მამულს წარმოადგენდა, მისი წინამძღვრები შარვაშიძეები იყვნენ. XVIII საუკუნის 50-იან წლებში ერკეთის წინამძღვარი მაქსიმე III შარვაშიძე ჯუმათის მიტროპოლიტად დაინიშნა. მღვდელმთავრად კურთხევის შემდეგ იგი დიდ მზრუნველობას იჩენდა ერკეთის მიმართ. მისი ბრძანებით ააგეს მონასტრის კანკელი და მოხატეს საკურთხეველი. იგი გამოსახულია ეპისკოპოსის სამოსლითა და მიტრით ეკლესიის მარჯვენა კედელზე,სათანადო წარწერით. ეკლესია ამჟამად მოქმედია, ფუნქციონირებს დედათა მონასტერი. ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, ერთნავიანი, გვერდებიდან დამხმარე სათავსოებით.

ეკლესიის მოცულობითი ფორმები სიგრძივ ღერძზეა განლაგებული და ბოლოვდება ერთიანი ვრცელი აბსიდით. ეკლესია რამდენჯერმეა გადაკეთებული, რის გამოც გართულებულა კონქისთვის ფორმის შენარჩუნება და იგი თითქმის სწორხაზოვნად მთავრდება. ფასადების მორთულობა ძუნწია. ორივე შესასვლელის თავზე ნახევარწრიულ ტიმპანში მოთავსებულია მარტივი ჯვარი, დასავლეთის კარებთან შემორჩენილია ვაზის ორნამენტაციის ფრაგმენტი, ხოლო აღმოსავლეთის სარკმელი გარშემოვლებულია ლილვების მარტივი კომპოზიციით.

ეკლესიაში შემორჩენილია IX საუკუნის კარი და ფრესკები. კედლის მხატვრობა ფრაგმენტულია და საჭიროებს რესტავრაციას. კანკელი შედარებით გვიანდელი პერიოდის რესტავრაციის შედეგია. აგების წესითა და ჩუქურთმებით ლიხაურის ეკლესიას ჩამოჰგავს. სამი კარიბჭე აქვს. შიგნით ნათელი საღებავებითაა მოხატული: აქ გამოსახულია მაცხოვარი თხემზე, ერთი ხელით კურთხევას არიგებს, მეორეში გაშლილი სახარება უჭირავს. მის გვერდით დგანან დედა ღვთისა და იოანე მოციქული, დასავლეთის შესასვლელიდან მარცხნივ გამოსახულია დედა ღვთისა კალთაში ყრმით.

აქვეა დაცული ერკეთის გულანი, რომლის მინაწერშიც იკითხება: ,,დაიწერა და შემოიწერა წმიდა ესე გულანი ეპისკოპოსობასა ცაიშელ მამათ-მთავრისა მაქსიმესი." გულანი გადაწერილია XVII საუკუნის დამდგეს, კათალიკოს ექვთიმე საყვარელიძის დროს. გულანი გადაწერილია ისეთ ადგილას, რომელიც ხან ათაბაგების სამფლობელოში შედიოდა, ხანაც გურიელებისა და აფხაზეთის კათალიკოსის იურისდიქციაში.

ეკლესიაში შემორჩენილი იყო მაცხოვრის მომცრო ხატი, მთავარანგელოზთა ვერცხლით მოჭედილი ხატი და თავპანტას ეკლესიიდან შემოწირული წმინდა გიორგის ხატი. ეკლესიაში არის ორი საფლავის ქვა.

1905 წელს, დეკანოზმა მგალობლიშვილმა იატაკის ქვეშ დამალა ტაძრის ძვირფასეულობები, რათა ისინი გურიაში შეჭრილი ალიხანოვ-ავარსკის დარბევისგან ეხსნა.

 მომზადებულია ვიკიპედიას მასალების მიხედვით



 ახალი ამბები
  • "ლანჩხუთის საოლქო კომისიაში არც ერთი საჩივრის განცხადება არ შემოსულა"ლანჩხუთის #61 საოლქო-საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარის, თამარ ბისიეშვილის ინფორმაციით, ამ დრომდე კომისიისთვის არც ერთ  პარტიას არ მიუმართავს საჩივრის განცხადებით. _ საოლქო კომისიაში პოლიტიკური პარტიების  მხრიდან არც ერთი  საჩივრის განცხადება არ შემოსულა. საარჩევნო უბნები სტაბილურ ვითარებაში მუშაობენ, არც ერთ მათგანში რაიმე სახის შეფერხება არ არსებობს  და არჩევნებს მშვიდ და მოწესრიგებულ გარემოში ჩავატარებთ, _ ამბობს ... ...
  • „დინამოს“ უნიკალურ საწვრთნელ ბაზასთან 16–სართულიანი კორპუსის „აყუდებას“ ცდილობენ (R) თბილისის „დინამოს“ საწვრთნელი ბაზა, რომელიც ერთ–ერთი საუკეთესოა (არამხოლოდ საქართველოში), შესაძლოა 16–სართულიანი საცხოვრებელი კორპუსის „ეზო“ გახდეს. ეს ყოვლად დაუშვებელი პროექტი ადამიანთა ვიწრო ჯგუფის ერთჯერადი მოგების სურვილია და სხვა არაფერი, რომელიც უდიდესი ისტორიის ქართული საფეხბურთო კლუბს, რომელსაც ამ შემოდგომაზე 92 წელი უსრულდება, საწვრთნელ ბაზას გაუნადგურებს. „დინამოსთვის“ უმნიშვნელოვანესი საწვრთნელი ბაზა ქალაქის შედარებით სუფთა ეკოლოგიურ ზონაში წლებია არსებობს. ობიექტი საუკეთესოდაა მოვლილი და აქ ფეხბურთელებს იდეალური პირობები აქვთ  ცხოვრებისა და ვარჯიშისთვის. „დინამოს“ ბაზა, მსოფლიოს წამყვანი საფეხბურთო კლუბების საწვრთნელი ზონების მსგავსად, ყველა საერთაშორისო სტანდარტს აკმაყოფილებს და იზოლირებულია გარესამყაროსგან, სადაც ფეხბურთელებს ვარჯიშების ჩატარება ისე შეუძლიათ, რომ კონკურენტებმა ვერ ადევნონ თვალი. იდეალურადაა დაცული მათი უსაფრთხოებაც. თუმცა, ამ “წალკოტს” „რკინა–ბეტონის ჯუნგლი“ უახლოვდება, რომელმაც თბილისის არაერთი უბნის იერსახე მთლიანად გადახატა და მნიშვნელოვნად შეცვალა ქალაქის ლანდშაფტი. მსგავს პროექტებზე თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურს უამრავი აქვს გაცემული და ქალაქის თავის დაქვემდებარებაში მოქმედი ამ განუკითხავი ორგანოს ბეჭდით მორთული ფურცლებით შეიარაღებული „ინვესტორები“ როგორც სპორტული, ისე ზოგადად საზოგადოების საზიანო პროექის განხორციელებას ცდილობენ, რომელშიც ბინები ისევ ამ საზოგადოებამ უნდა იყიდოს – ფული უნდა გადაიხადონ იმაში, რაც საზოგადოებრივ ინტერესებს ეწინააღმდეგება. „დინამოსთან“ 16–სართულიანი კორპუსის მშენებლობის შეჩერებაზე დავა 2012 წლიდან იღებს სათავეს. ინვესტორებთან კლუბის მფლობელმა რომან ფიფიამ მოლაპარაკებებიც გამართა, საინტერესო, მათთვის მომგებიანი წინადადებებიც შესთავაზა, დაბოლოს სასამართლოსაც მიმართა. დავა დავად რჩება, კორპუსის 4 სართული კი უკვე აშენებულია. სწორედ ამ ფარგლებში, ასეთი კოეფიციენტით იყო თავდაპირველად მშენებლობის ნებართვა გაცემული საკადასტრო რუკის ამ მონაკვეთზე. დოკუმენტის თანახმად, 4 სართულიანი მრავალფუნქციური სავაჭრო ცენტრი უნდა აშენებულიყო. შემდეგ, მარიფათიანმა ინვესტორებმა არქიტექტურის სამსახურის არაკომპეტენტურობით, თუ შესაძლო უფრო მძიმე, დანაშაულებრივი ქმედებით ისარგებლეს და უმტკივნეულო პროექტი „რკინა–ბეტონის ჯუნგლად“ გადააკეთეს. ცნობისთვის, არც „ჯუნგლის“ ინვესტორები გამოირჩევიან სუფთა წარსულით. ეს ჯგუფი ადრე მშენებლობებთან და უძრავ კსპიტალთან დაკავშირდბით თაღლითობაში იყვნენ ბრსლდებული. თუმცა, ამაზე ქვემოთ... მშენებლებმა მუშაობა ჯერ თბილისის მერიის გადაწყვეტილებით შეაჩერეს, თუმცა, დედაქალაქის არქიტექტურის სამსახურმა თავისივე ნებართვას ყურადღებით გადახედა და მოიწონა. ამის შემდეგ მშენებლობა განახლდა, მაგრამ მალევე შეჩერდა – ამჯერად სასამართლოს გადაწყვეტილებით. კორპუსის დამკვეთს, ბიზნესმენ მამუკა შარაშენიძეს, რომელმაც ყველა დოკუმენტი, მიწის საკუთრებით დაწყებული და მშენებლობის ნებართვით დამთავრებული, „რაღაც მანქანებით“ წესრიგში მოაყვანინა დედაქალაქის არქიტექტურის სამსახურს, სასამართლოს ნებისმიერი გადაწყვეტილების გასაჩივრების საშუალება ეძლევა. მას ხომ ყბადეღებულ არქიტექტურის სამსახურის ბეჭდიანი ნებართვა აქვს?! სასამართლომ კორპუსის მშენებლობა, სავარაუდოდ, არ უნდა დაუშვას, რათა „ასთვალა“ შენობის ფასადი „დამკვირვებლად“ არ დაადგეს თავზე ფეხბურთელების საწვრთნელ ბაზას. კანონმდებლობის თანახმად, რომლიდანაც ნაციონალური მოძრაობის ხელისუფლებაში ყოფნის დროს ინსოლაციის კომპონენტი ამოიღეს და დღემდე ვერ მიაღწიეს არქიტექტორებმა მის დაბრუნებას ნორმატიულ ბაზაში, მამუკა შარაშენიძეს უფლება ჰქონდა მშენებლობის გასაგრძელებლად. ერთადერთი დაბრკოლება მორალური მხარე უნდა ჰოფილიყო, თუმცა, ის მორალი, რომელზეც აქ ვსაუბრობთ, ფულთან ვერ თანხმდება და სოლიდურ მოგებაზე უარის თქმა ძალიან არ უნდა ბიზნესმენს. ბიზნესს თავისი მორალური ფასეულობები აქვს და ამაზე არც არავინ დაობს. რომან ფიფიასთან ერთად, ბაზაზე კორპუსის „დაშენებას“ ვეტერანი დინამოელები, მოქმედი ფეხბურთელები და რიგითი გულშემატკივრებიც აპროტესტებენ. კლუბის წარმომადგენლის, ლევან სალუქვაძის თქმით, საცხოვრებელი კორპუსის აშენების შემთხვევაში საწვრთნელი ბაზის მიკროკლიმატი დაირღვევა, სივრცეს არსებული ფუნქცია დაეკარგება და სპორტსმენები ვეღარ შეძლებენ ნორმალურად ვარჯიშს. საფეხბურთო სამყაროს, საერთაშორისო ორგანიზაციებს კონკრეტული სტანდარტები აქვს დაწესებული, რომლებიც უპირობოდ უნდა იყოს დაცული ფეხბურთელების წვრთნის პროცესში. „დინამოს“ ბაზა ამ მხრივ შენიშვნებს ნამდვილად არ იმსახურებს. „დინამოს“ ბაზასთან კორპუსის აშენების წინააღმდეგია საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის პრეზიდენტი ლევან კობიაშვილიც. ქართული ფეხბურთის ვარსკვლავი დაუშვებლად მიიჩნევს მსგავსი მშენებლობის წარმოებას კლუბისთვის და ზოგადად ქართული ფეხბურთისთვის ამ უმნიშვნელოვანეს ობიექტთან. კლუბის მფლობელმა შპს „ბაუ ინვესტს“ არაერთი წინადადებით მიმართა. მათ შორის, კორპუსის ნაცვლად სამედიცინო–სარეაბილიტაციო ცენტრის აშენება, რომელიც, როგორც სპორტსმენებს, ისე ნებისმიერ მოქალაქეს მოემსახურებოდა. რომან ფიფია ამ პროექტის ხარჯებში თანაბარი წილით შესვლასაც სთავაზობდა ბიზნესმენებს, თუმცა, გარიგება ვერ და არ შედგა. სავარაუდოდ, მამუკა შარაშენიძემ ფიფიას ინიციატივაში იმაზე ნაკლები მოგება დაინახა, ვიდრე რკინა–ბეტონის კორპუსიდან დაითვალა კალკულატორზე. ცნობისთვის, კორპუსის მოწილეების სოლომნიშვილის და შარაშენიძის სახელები საერთო ბრალდებაში ძმებ ახალაიებთან და კეზერაშვილთან იკვეთება. მშენებლების მხრიდან არაერთხელ გაჟღერდა, რომ პროექტში უცხოელი ინვესტორები დებენ კაპიტალს. ზოგადად, უცხოური პირდაპირი ინვესტიცია სასარგებლო რომაა საქართველოს ეკონომიკისთვის, აქაც არაფერია სადაო. მიუხედავად იმისა, რომ „უცხოური ინვესტიციები“ რეალურად ამ პროექტში არ ჩანს (თუმცა, არც შიდა ინვესტიციებია საზიანო ეკონომიკისთვის), საქმე არა ეკონომიკასთან, არამედ მოსალოდნელ ზიანთან და დისკომფორტთან გვაქვს, რომელსაც მშენებარე კორპუსი უქმნის კლუბის ბაზას. მითუმეტეს, რომ კორპუსების ასაშენებლად სხვა, ეკოლოგიურად არანაკლებ მიმზიდველი ადგილები თბილისში ჯერ კიდევ უხვადაა და პროექტის გადანაცვლება და ბაზასთან თუნდაც სავაჭრო ცენტრის აშენება (რომელიც 4 სართულს არ უნდა აღემატებოდეს), საშუალო და გრძელვადიან პერსპექტივაში ნორმალურ დამატებით მოგებას მოუტანდა ინვესტორებს, თუნდაც სლოვაკ ბიზნესმენებს, რომლებიც ფორმალურად ირიცხებიან კორპუსის დამკვეთების კომპანიებში და გადაწყვეტილებების მიღებაში საერთოდ არ მონაწილეობენ. და საერთოდ, რა მნიშვნელობა აქვს საინვესტიციო კომპანიის დამფუძნებელი პირის მოქალაქეობას, რომელი ქვეყნისაც არ უნდა იყოს, თუ კორპუსის ამ ადგილზე აშენება არ შეიძლება, ყოვლად დაუშვებელია?! ინვესტორების ისტორიიდან: თავდაპირველად მამუკა შარაშენიძე კიდევ ერთ შარაშენიძესთან, მუმლაძესთან, აბესაძესთან და ჩეხ ოტო იანიჩეკთან ერთად აარსებს „ჯმ & კომპანი“–ს.  შემდეგ აფუძნებს ფირმა „მორავია-ჯორჯიას“, იქ ნიშნავს დირექტორად თავის თანაქალაქელს (ისევე, როგორც სხვა შემთხვევაში), შემდეგ „მორავია-ჯორჯია-თბილისს“ ქმნის და იურიდიულ ადგილსამყოფელად, „მორავია-ჯორჯიის“ დირექტორის ნებართვით, უთითებს „მორავია-ჯორჯიის“ ფართში.  რეალურად, კომპანიაში ორი უცხოელია: სლოვაკი - ოტო იანიჩეკი და მისი მოგვარე თუ ახლო ნათესავი. არცერთი მათგანი არანაირი გადაწყვეტილების მიმღები არ იყო. დანარჩენ კომპანიებში დამფუძნებლებიც და დირექტორებიც ქართველები იყვნენ. ოტო იანიჩეკი პროფესიით მეტალურგია და არსებული ინფორმაციით, მას, სავარაუდოდ, ჭიათურა-ზესტაფონთან ჰქონდა შეხება. როცა ფირმა დააარსეს და საწესდებო კაპიტალი დააფიქსირეს 450 000 დოლარი, 90 000 დოლარი თითოეულის წილად, ნაღდი ფული ქართველ მეწილეებს არ შეუტანიათ. სამაგიეროდ, ჭიათურის ფაბრიკების დანადგარები ჰქონდა შეფასებული აუდიტორს 450 000 დოლარად, რაც ერთ–ერთმა პარტნიორმა და ფირმის ჭიათურელმა დამფუძნებელმა პრივატიზაციებით და კოოპერატივებით მიიღო საკუთრებაში. დანადგარების კომპანიის საწესდებო კაპიტალში ჩადებამ ფირმას სოლოდურობა შეჰმატა. 2016 წლის 5 სექტემბერს შპს "გოკი და კომპანის"-ს წილის 100%–ის მფლობელი მამუკა შარაშენიძე იძენს შპს "მორავია ჯორჯია-თბილისს", ხოლო 2016 წლის 7 სექტემბერს მოხდა ორი სუბიექტის შერწყმა ერთ შპს "გოკი და კომპანია"-დ. კომპანიების შერწყმა–გაყიდვა–განაწილების პროცესი მუდმივად მიმდინარეობდა. საქმის მოწილეებს შორის სკანდალურად მალხაზ სოლომონიშვილის ფიგურა იკვეთება, რომელსაც ბიზნესმენი ჯემალ ლეონიძე მისი მილიონამდე ლარის ქონების უკანონოდ და თაღლითურად მითვისებას სასამართლოში ედავებოდა. მანამდე თაღლითობაში მხილებულმა ბიზნესმენმა ამ გზით კოლოსალური თანხა იშოვა. გარდა ამისა, მალხაზ სოლომნიშვილს და მის კომპანიას, ტენდერის პირობების მიხედვით, შეუსრულებელი ვალდებულებები ჰქონდა და ლტოლვილებისთვის სახლების აშენება დაავალდებულეს. ამის შემდეგ მთავრობამ, სასამართლო დადგენილების აღსრულების მიზნით, შეღავათი გაუკეთა სოლომნიშვილს და მის კომპანიონებს. მედიასთან ინტერვიუებში სოლომნიშვილი არაერთხელ ამბობდა, რომ ლტოლვილებს უშენებს კორპუსებს, ანუ დაკისრებულ ვადებულებას ფირმის კეთილ ნებად წარმოაჩენდა. დავუბრუნდეთ ისევ „დინამოს“ ბაზის ღობესთან მშენებარე კორპუსს – აქ ლტოლვილებისთვის არაფერი შენდება და წმინდად კომერციული პროექტია, რომელშიც უცხოური კაპიტალის წილი ნულის ტოლია, ხოლო ქართული კაპიტალის წარმომავლობა, როგორც ზემოთ ვნახეთ, ბევრ კითხვას ბადებს. „დინამოს“ მფლობელ რომან ფიფიას გრანდიოზული, არაკომერციული გეგმები აქვს საწვრთნელ ბაზასთან მიმართებით, რაც იმაზე ბევრად მეტ ინვესტიციას (მეტი ინვესტიცია = მეტ ფულს ბიუჯეტში) მოითხოვს, ვიდრე უსახური რკინა–ბეტონის ბაზასთან წამოჭიმვას სჭირდება. ერთ–ერთ მთავარ ამოცანად კლუბის მფლობელი თანამედროვე სტანდარტებით აღჭურვილი საფეხბურთო არენის აშენებას ისახავს. ამდენად, საზოგადოებისთვის მნიშვნელოვანი პრობლემა, რაც ქალაქის ამ „სავიზიტო ბარათზე“ „თავდასხმიდან“ მომდჟინარეობს, სპორტული საზოგადოების, გულშემატკივრების და ჩვეულებრივი მოქალაქეების საერთო სატკივარი და მწვავე პროტესტის საფუძველი უნდა გახდეს, რათა ყველამ ერთად არ დავუშვათ თავსგასული ინვესტორების უკანონოდ დაკანონებული პროექტის ... ...
  • იან კელი წინასაარჩევნო გარემო შეაფასა... ...
  • არც ერთი საჩივარი არც ერთი ოპოზიციური პარტიიდანამ ეტაპზე, ოზურგეთის #60 საოლქო საარჩევნო კომისიაში ოზურგეთში დარეგისტრირებული არც ერთი ოპოზიციური პარტიებიდან საჩივარი არ შესულა, - ამის შესახებ "გურია ნიუსს" ოზურგეთის #60 საოლქო საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარემ ზვიად თენიეშვილმა განუცხადა: _ არჩევნები ჩატარდება მშვიდ გარემოში. არც ერთ უბანზე არ გვაქვს რაიმე სახის შეფერხება და ამ ეტაპზე არც ერთ პოლიტიკურ პარტიას საჩივრით არ ... ...
  • პრემიერის მიმართვა სახელმწიფო უწყებებს, პოლიტიკურ ძალებს და საზოგადოებას საქართველოს პრემიერ-მინისტრი გიორგი კვირიკაშვილი სახელმწიფო უწყებებს, პოლიტიკურ ძალებს და საზოგადოებას  მიმართავს:  "რამდენიმე დღეში ჩვენს ქვეყანაში ტარდება მნიშვნელოვანი - ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნები. დარწმუნებული ვარ, ეს არჩევნები იქნება მორიგი დასტური იმისა, რომ ჩვენს ქვეყანაში განხორციელებული დემოკრატიული რეფორმების, ცვლილებების შედეგად, ჩვეულებრივი პრაქტიკა გახდა თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნების ჩატარება. მინდა, კმაყოფილებით აღვნიშნო, რომ წინასაარჩევნო პროცესი იყო უპრეცედენტოდ მშვიდი, ყველა საარჩევნო სუბიექტს ჰქონდა თავისუფალი, მშვიდობიანი საარჩევნო კამპანიის ჩატარების საშუალება, რაც მოწმობს იმას, რომ „ქართული ოცნების" სახით ქვეყანას მართავს პოლიტიკური გუნდი, რომლისთვისაც ძალიან მნიშვნელოვანია თავისუფალი და დემოკრატიული, კონკურენტული არჩევნების ჩატარება. სწორედ ამიტომ, მინდა, არჩევნებამდე ორი დღით ადრე, მივმართო პირველ რიგში სახელმწიფო უწყებებს, მეორე რიგში პოლიტიკურ ძალებს და მესამე რიგში მთლიანად საზოგადოებას _ ჩავატაროთ ეს არჩევნები ისე, რომ ეს იყოს ნამდვილად კიდევ ერთი წინგადადგმული ნაბიჯი საქართველოში ჭეშმარიტად ევროპული დემოკრატიის განმტკიცების გზაზე, რათა ერთხელ და სამუდამოდ წარსულს ჩაბარდეს ძალადობრივი არჩევნები და საერთოდ დავიწყებულ იქნას სიტყვა, რასაც წარსულში, გაყალბებული, ძალადობრივი არჩევნები ერქვა. ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი და ვფიქრობთ, ჩვენ, ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში, ძალიან მნიშვნელოვანი ნაბიჯები გადავდგით ასეთი საქართველოს, ასეთი დემოკრატიის შექმნის გზაზე. ასევე, მინდა, მოვუწოდო სახელმწიფო უწყებებს, არ მივცეთ საბაბი არავის, თქვას ერთი სიტყვაც კი სახელმწიფო რესურსის გამოყენების თაობაზე. მინდა, მოვუწოდო ჩვენს მომხრეებს და კიდევ ერთხელ ხაზი გავუსვა იმას, რომ ჩვენი ძლიერება არის სწორედაც განსხვავებული აზრის პატივისცემაში. ჩვენი უპირატესობა სწორედ ამაში მდგომარეობს. ამაშია ის დიდი განსხვავება და ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილება, რომელიც ქვეყანაში 2012 წელს განხორციელდა და 2012 წლის შემდგომ ჩატარებულ ყველა არჩევნებში კიდევ ერთხელ დადასტურდა. მჯერა, ჩვენი მოსახლეობა სათანადოდ აფასებს ამ ძალიან დიდ ტრანსფორმაციას, რომელიც ქვეყანაში განხორციელდა. დარწმუნებული ვარ, „ქართული ოცნების" მიერ შექმნილი სრულიად სხვა რანგის და სხვა ხარისხის დემოკრატია ჩვენი მოსახლეობის მიერ სათანადოდ იქნება დაფასებული, როგორც ეს მოხდა გასული რამდენიმე არჩევნების განმავლობაში. ასევე, მინდა, განსაკუთრებით მოვუწოდო სამართალდამცავებს და პოლიციას, მაქსიმალურად ყველაფერი გავაკეთოთ იმისათვის, რომ ნებისმიერი ძალადობის გამოვლინება იყოს პრევენციით აღკვეთილი, რათა არავის მიეცეს საბაბი, თქვას, რომ რაიმე ჩრდილი მიადგა ამ არჩევნებს. ეს არის ჩვენთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი და დარწმუნებული ვარ, ყველა სტრუქტურა მაქსიმუმს გააკეთებს ამ მიმართულებით. კიდევ ერთხელ მინდა, მოვუწოდო ჩვენს მოსახლეობას, მივიდეს საარჩევნო უბანზე და გამოხატოს თავისი ნება, დააფიქსიროს თავისი არჩევანი, ეს არის მნიშვნელოვანი ჩვენი ქვეყნის განვითარებისთვის, კიდევ უფრო უკეთესი მომავლის შექმნისთვის. ჩვენს ქვეყანაში, გატარებული ცვლილებების შედეგად, თანდათან უნდა განმტკიცდეს კავშირი ამომრჩევლის ნებასა და ხელისუფლების პასუხისმგებლობას შორის. ეს კავშირი არის ყველაზე მნიშვნელოვანი; სწორედ ეს კავშირია, რაც შექმნა ჩვენმა ხელისუფლებამ და დარწმუნებული ვარ, ეს არჩევნები ამის კიდევ ერთი ნათელი მაგალითი იქნება," _ აღნიშნულია ... ...

არქივი

ზაფრანი

ხარების დოღი

გაზაფხულობით, ინდოეთის შტატ კერალაში, ტრადიციული...

გიგანტი კვერცხი

ცოტა ხნის წინ "კრისტის" აუქციონზე...

"ცეკვის სკოლა" ცხენებისთვის

ანდალუზიური ჯიშის  ესპანური მერანი ოკლი...

„მკაცრი“ მცველები

ბერკშირის საგრაფოში ინგლისელი ფერმერი ქალები...

„მახინჯი“ ტუნა

ჩიხუახუასა და ტაქსას ნაჯვარი ძაღლი...

ელვის პრესლის მანქანა იყიდება

აშშ-ის საავტომობილო აუქციონზე იყიდებოდა "Cadillac...
კარმიდამო ჩემი

ყინულით მკურნალობა

ყინულის სამკურნალო თვისებაზე ჯერ კიდევ...

ფიტოთერაპევტების რჩევები

თუ წყალში 5-6 დღე ჩააგდებთ...

რა რაოდენობის სითხეა აუცილებელი ბავშვისთვის

ორგანიზმს არ შეუძლია სითხის გარეშე...

მწვანილის სამკურნალო თვისებები

ცოცხალ პოლივიტამინებზე უკეთესი არაფერია. მათ...

ნატურალური თაფლი ვირუსებს ებრძვის

ნატურალური თაფლი სიცოცხლისა და ახალგაზრდობის...

თავყვითელა - მკურნალი

ხალხურ მედიცინაში თავყვითელას იყენებდნენ, როგორც...

სიმინდის სასარგებლო თვისებები

სიმინდის მარცვლები შეიცავს წყალს, ცილოვან...

87 წლის ქალბატონი, მეცხრე სართულზე გაშენებული ბაღიდან გვესალმება

თბილისში, დიდუბეში, სამტრედიის ქუჩაზე, საცხოვრებელი...

"ფულის ხე"_ როგორ მოვუაროთ მას?

კრასულა ერთ-ერთი ტროპიკული მცენარეა, რომელსაც...

ლიმონის ინფექციური დაავადების განახლებული საფრთხე

დღეს საქართველოში მცენარეთა ახალი დაავადებებების...

რაც ადრე ჩავატარებთ აგროტექნიკურ სამუშაოებს სათხილეებში, მით უკეთესია

ზოგადად, შემოდგომაზე ყოველთვის კარგია აგროტექნიკური...