"ქრისტინე"

ისტორია

"ქრისტინე"

2017 აგვ 16 11:21:56

1915 წლის 5 ივლისს ჟურნალი “თეატრი და ცხოვრება” იუწყებოდა, რომ იგეგმება ფილმ “ქრისტინეს” გადაღება და კინემატოგრაფიის ერთმა ცნობილმა ფირმამ მიმართა ალექსანდრე წუწუნავას და სანდრო ახმეტელს, რათა ამ საქმეს სათავეში ჩადგომოდნენ. უცნობია, მიიღო თუ არა სინამდვილეში ახმეტელმა მსგავსი შეთავაზება. რაც შეეხება ,,ცნობილ ფირმას”, ის თურმე საერთოდ არ არსებობდა, ეს ალბათ სარეკლამო ტრიუკი იყო, რათა ამ წამოწყებას უფრო უფრო მეტი წონა მისცემოდა.

კინოსურათის იდეა დაებადა გერმანე გოგიტიძეს. სცენაზე უზომოდ შეყვარებულმა, მან, 1914 წელს ოზურგეთში გახსნა თეატრი (მისთვის ელექტროსადგურიც კი ააგო, ამ სიკეთით ოზურგეთლებიც კი სარგებლობდნენ), რომელიც ცოტა ხანში კინოთეატრად (რომელსაც ,,ილუზიონი” დაარქვა) გადააკეთა. ჯერ იყო და გურულები წიგნის კითხვამ გადარიაო, ამბობდნენ მთავრობაში, ახლა კი ყველა ოზურგეთს მიაწყდა კინოს სანახავად. თურმე საქმე კარგად წავიდა და გოგიტიძის ნათესავები იხსენებდნენ, რომ ბილეთების გაყიდვით შემოსული ფულით გერმანემ კამოდის უჯრები აავსოო.

 სწორედ ამ კინოთეატრში, ერთი იტალიური ფილმის ნახვის შემდეგ, გერმანე გოგიტიძეს გაუჩნდა აზრი, რომ თავად გაეკეთებინა კინოსურათი, ,,...სადაც ნაჩვენები იქნება სილამაზე ჩვენი ქვეყნისა, რომელიც თავისი მშვენიერებით არაფრით ჩამოუვარდება იტალიას”.  ამ მიზნით შეარჩია მან ცნობილი ბელეტრისტის ეგნატე ნინოშვილის პოპულარული მოთხრობა “ქრისტინე”. მოთხრობის მოკლე შინაარსი ასეთია (ვინც არ იცის): ღარიბი გლეხის ქალიშვილი ქრისტინე აზნაურ უქმაძის მსხვერპლი ხდება. მოტყუებული და დამცირებული ის ახლადგაჩენილ ბავშვს მიატოვებს და ოჯახიდან თბილისში გარბის, მაგრამ ბედნიერების ნაცვლად მოტყუებული რჩება: ქრისტინე იძულებულია სხეულის ვაჭრობით ირჩინოს თავი. ბოლოს დასნეულებული და დასახიჩრებული ქრისტინე გალოთდება, ის თბილისის ქუჩებში დაეხეტება, მათხოვრობით ირჩენს თავს და ბოლოს სრულიად უპატრონოდ საავადმყოფოში გარდაიცვლება, ისე რომ ვეღარ ეღირსება საკუთარი ოჯახის ნახვას.

გოგიტიძეს ეს არჩევანი გასაკვირი არ არის, რადგან როგორც გურულისთვის ეგნატე ნინოშვილის შემოქმედება, მისი გმირების ცხოვრება, სოციალური გარემო და ხასიათები განსკუთრებით ახლობელი იყო (დავამატებდი რომ ნინოშვილი, ალექსანდრე ყაზბეგთან ერთად, ერთ-ერთი ყველაზე კინემატოგრაფიული მწერალია ჩვენს ლიტერატურაში და მომავალმა კინოპროდიუსერმა გოგიტიძემ, ეს გუმანით იგრძნო). დიდი ჩალიჩისა და ძალისხმევის შედეგად გერმანე გოგიტიძემ მოიპოვა ფილმისათვის საჭირო თანხები, საქმე იმაშია რომ ,,იმ დროს კინო ჯერ კიდევ ახალი საქმე იყო და ბევრი არც თვლიდა მას ხელოვნებად”,  ამასთან ბიზნესმენებს არ სჯეროდათ რომ კინო რაიმე მოგების მომტანი იყო. ზოგადად ფულის შოვნა სახელოვნებო საქმისთვის ყოველთვის ჭირდა, ახლაც არაფერი გამოცვლილა. ერთი ამბავი მახსენდება, თუმცა ის კინოს არ ეხება, მაგრამ არც შორს წასულა მისგან. თურმე 1882 წელს ,,სამშობლოს” დადგმა გადაწყვიტეს. შეკერეს კოსტუმები, დაიწყეს რეპეტიციები, მაგრამ დასასრულებლად ბლომად ფული იყო კიდევ საჭირო. ვასო აბაშიძემ და კოტე მესხმა ფულის სათხოვნელად ბანკირ ივანე მუხრან-ბატონს მიმართეს. ისინი სთხოვდნენ ექვსი თვის ვადით 500 მანეთს და დიდხანს უმტკიცებდნენ ამ სპექტაკლის და ქართული თეატრის აღორძინების ეროვნული საქმის მნიშვნელობას, მაგრამ მუხრანსკიმ ქვა ააგდო და თავი შეუშვირა. სწორედ ამაზე უთქვამს ფიროსმანს, დიდი ფულის პატრონი დიდი ჭკუის პატრონს არ ნიშნავსო. ჰოდა, ცოტაოდენი დუმილის შემდეგ მოხუცს ,,სახე სიცილისაგან დაეღმიჭა” და ვასოს ჰკითხა: შენ არ იყავი გუშინწინ წარმოდგენის დროს რომ შეხტი, შემობზრიალდი და ყველანი გააცინეო? აბაშიძემ დაუდასტურა. –აბა ეხლაც შეხტი, შემობზრიალდი და ფულს მოგცემთ. ვასო აბაშიძე სიბრაზისაგან აცახცახდა, არ მოელოდა ასე მასხრად აგდებას, წამოსვლაც კი დააპირა, მაგრამ კოტე მესხმა შეაგულიანა: რა გენაღვლება, ეგებ ფული დავაძროთო... ვასომაც არ დააყოვნა, შეხტა, ცალ ფეხზე შემოტრიალდა და თან დააყოლა: -იფ კნიაზჯან! ,,ხეპრე” მოხუცი ნასიამოვნები დარჩა და მათ სპექტაკლისთვის ფული გადმოულაგა.  საბედნიეროდ, იყვნენ ადამიანები ,,რომლებსაც ესმოდათ სარგებლობა ჩემს მიერ წამოწყებული საქმისა, როგორც... ბათლომე კილაძე, ნოე სიხარულიძე (ის სასტუმრო ,,ვეტცელის” მეპატრონე იყო – ი. მ.), რომლებსაც ბანკში ჰქონდათ კრედიტი გახსნილი”.  მათ გოგიტიძეს მისცეს ვექსილები, სადაც მითითებული იყო რომ თითქოს ამ პირებს გოგიტიძის საკმაოდ დიდი თანხა მართებდათ. ,,ამ თამასუქებს მე ვანაღდებდი ბანკში და შემდეგ თან და თან ვიხდიდი ვალს”, - იხსენებდა გოგიტიძე.  ფილმის რეჟისორად გოგიტიძემ თავისი მეგობარი, ქართული საოპერო რეჟისურის ფუძემდებელი, ,,მშვენიერი თეატრალური რეჟისორი” წუწუნავა აიყვანა (ის ფილმის სცენარის ავტორიც გახდა), ალბათ იმ იმედითაც რომ ის მასალას კარგად იცნობდა: 1909 წელს პოლიო ირეთელმა ამ ნაწარმოების შესახებ პიესა დაწერა, რომელიც წუწუნავამ წარმატებით დადგა თბილისში, ჭიათურასა და ბაქოში.

თეატრალური რეჟისორის პროფესიას ალექსანდრე წუწუნავა მოსკოვის სამხატვრო თეატრში კონსტანტინე სტანისლავსკისა და ვლადიმერ ნემიროვიჩ-დანჩენკოს ხელმძღვანელობით დაეუფლა. მისი სწავლის პერიოდი დაემთხვა რუსეთის პირველი რევოლუციის წლებს, ახალგაზრდა წუწუნავა აქტიურ მონაწილეობას იღებდა რევოლუციურ გამოსვლებში და ,,გვერდიდან იარაღს არ იშორებდა”.  ჯერ კიდევ საქართველოში, ის რამდენჯერმე იყო დაპატიმრებული და რამდენიმე თვე ციხეშიც კი გაატარა. მოსკოვში ის სხვა ქართველებთან ერთად (მათ შორის იყო მსახიობი ვასილ არაბიძე) ბოლშევიკ კრასინის მიერ ორგანიზებულ საბრძოლო რაზმთან ერთად იცავდა მწერალ მაქსიმ გორკის, რომელსაც შავრაზმელები მოსაკლავად დასდევდნენ. სხვათაშორის, გორკის ბინა ბოლშევიკებს იარაღის საწყობად გადაექციათ. იქვე მიერ მზადდებოდა ბომბები, დინამიტები და სხვა ასაფეთქებელი მოწყობილობები. სახელოსნოს დაცვა განთქმულ ტერორისტს კამო ტერ-პეტროსიანს ევალებოდა. იქ არის დამზადებული ე. წ. `სტოლიპინის სისტემის~ დინამიტები, რომელიც პირველად ესერებმა 1906 წლის 12 აგვისტოს რუსეთის პრემიერ-მინისტრზე პეტრე სტოლიპინზე თავდასხმისას გამოიყენეს. მაშინ 100-ზე მეტი კაცი დაზარალდა: 27 ადგილზე დაიღუპა, 33 მძიმედ დაიჭრა, რომელთაგან ზოგიერთი მოგვიანებით გარდაიცვალა. 

საქართველოში წუწუნავა, როგორც პროფესიონალი დრამატული თეატრის რეჟისორი დაბრუნდა, მაგრამ კინო მისთვის ახალი ხილი იყო. თუმცა ,,მეოცე საუკუნის ამ საოცრებასთან” მას ,,ქრისტინემდე” ჰქონდა შეხება. შალვა დადიანმა 1909 წელს დაწერა სცენარი ფილმისათვის “ბერიკაობა-ყეენობა”. გადაღებისათვის მოსკოვიდან მოიწვია გამოცდილი კინოოპერატორი, მას კონსულტაციას უწევდა ალექსანდრე წუწუნავა. გადმოცემით, ამ ერთნაწილიანი ფილმის დამდგმელი წუწუნავა იყო, სხვა მონაცემებით კი რეჟისორი მიტროფანე კვალიაშვილი იყო. ფილმი გადაიღეს 1909 წლის 28 აგვისტოს, მარიამობის დღესასწაულზე, სურამთან ახლოს, სოფელ იტრიაში. მასში მონაწილეობა მიიღეს მსახიობებმაც (ფილმში მონაწილე ვლადიმერ გვიშიანის მოგონებით განთქმული მსახიობი, რეჟისორი და ლიტერატორი ვალერიან გუნია ვაჭრის როლს ასრულებდა), ადგილობრივმა და ახლო-მახლო სოფლებიდან მოსულმა მოსახლეობამაც. ,,ბერიკაობა-ყეენობა” იყო სოციალური კომედია, რომელშიც ჩართული ყოფილა სახალხო დღესასწაულის სცენები, პანტომიმის ელემენტები, საცირკო რეპრიზები, ფოლკლორული ტექსტები. ეს ფილმი, რომელიც სამწუხაროდ არ შემონახულა, არის პირველი ქართული მოკლემეტრაჟიანი მხატვრული ფილმის დადგმის მცდელობა.

,,ქრისტინეს” გადაღებებთან დაკავშირებით წუწუნავა იხსენებდა: ,,მე, რასაკვირველია ბუნებას მივაშურე, რადგან არ ვიცოდი მონტაჟის ოსტატობა”. მონტაჟის ოსტატობაში, არა მარტო ეს ყველაზე, (სთენლი კუბრიკს რომ დავესეხოთ) ,,კინემატოგრაფიული ოპერაცია” იგულისხმება არამედ საკუთრივ კინემატოგრაფიული ხელობა-ოსტატობა.  ამის გამო კინოში გამოუცდელმა თეატრისა და ოპერის დიდმა რეჟისორმა 1923 წელს მოსკოვს მიაშურა კინორეჟისურისა და კინოტექნიკის ხელოვნების სრულყოფილად დაუფლების მიზნით. თუ რა სიმაღლეებს მიაღწია მან ამ დარგში, ნათლად მეტყველებს წუწუნავას შემდგომი ფილმები ,,ვინა არის დამნაშავე?” და ,,ჯანყი გურიაში”.

ფილმის მხატვრად მიიწვიეს მიუნხენის სამხატვრო აკადემიის კურსდამთავრებული, საზოგადო მოღვაწე და პატრიოტი დიმიტრი შევარდნაძე. ის გააგრძელებს წუწუნავასთან მუშაობას სხვა ფილმებზეც ,,ვინ არის დამნაშავე?” და ,,ჯანყი გურიაში”. მისმა მხატვრულმა ხედვამ და ოსტატობამ, პერსონაჟთა სახეებისა და ხასიათების ღრმა ფსიქოლოგიური გახსნისაკენ სწრაფვამ, მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ამ ფილმების პლასტიკური სახის შექმნაში. არსებობს მოსაზრება, რომ პირველ ხანებში ფილმს იღებდა არაპროფესიონალი ოპერატორი, მისი წასვლის ან დათხოვნის შემდეგ ოპერატორად გოგიტიძემ შეარჩია სამხედრო ქრონიკების კინოოპერატორი ალექსანდრე შუგერმანი და დაუკავშირდა მის პირად უფროსს სიმონ ესაძეს. მაგრამ სამხედრო ოპერატორი სამოქალაქო პირის განკარგულებაში რომ გადასულიყო, ამისთვის ამიერკავკასიის უმაღლესი სარდლობის ნებართვა იყო საჭირო. გოგიტიძემ, როგორც ოზურგეთის საქალაქო სათათბიროს ხმოსანმა, წერილი მიწერა ამიერკავკასიის განსაკუთრებული კომიტეტის წევრს აკაკი ჩხენკელს და სთხოვა ეშუამდგომლა ოპერატორთან დაკავშირებით. შუამდგომლობამ გასჭრა. ამის გარდა სიმონ ესაძემ გოგიტიძეს ,,თავაზიანად “ დაუთმო გადამღები აპარატი, რომელსაც ის სხვა ფილმებზეც იყენებდა. 

მუშაობა დაიწყო. დიმიტრი შევარდნაძის დის, ნინოს დედისადმი მიწერილ წერილში (1916 წლის 16 აპრილი) ვკითხულობთ: ,,დიტოს არ სცალია ჩვენთვის დაკავებულია. ხვალ თუ დარი დარჩა, 12 საათისათვის სინემას გადაღებას დაიწყებენ, დიდი სამზადისი აქვთ”.  გერმანე გოგიტიძემ ვიღაც ლიხაურელი გლეხისგან დიდი სამზადი სახლი იყიდა. სახლს ისლის სახურავი გადახადეს დ ერთი კედელი მოაცილეს, რათა მზის სინათლეს ადვილად გაენათებია ,,დათას ღარიბი ოჯახი”, იხსენებდა გადაღების თვითმხილველი სიკო დოლიძე.  გერმანე გოგიტიძე გახდა რეჟისორის თანაშემწე და ფინანსური განმკარგულებელი.

ფილმის გადაღებები მიმდინარეობდა თბილისსა და გურიაში, თუმცა პატარა გადამღებ ჯგუფს თავიდანვე პრობლემები გაუჩნდა: ჯერ წუწუნავასა და გოგიტიძეს უთანხმოება მოუვიდათ ქრისტინეს როლის შერჩევის საკითხში. გოგიტიძეს კანდიდატურა ანეტა ქიქოძე  გახლდათ - ,,ქრისტინეს უბადლო შემსრულებელი ქართულ სცენაზე”, წუწუნავამ კი არჩევანი შეაჩერა ლამის 40 წლის ანეტა (ანტონინა) აბელაშვილზე, მაშინ როცა ქრისტინე 15-16 წლის უნდა ყოფილიყო, და თავისი გაიტანა. ,,ვერ დავძლიე მისი სიჯიუტე, - დანანებით იძახდა გოგიტიძე, - და ამის გამო აკი წააგო კიდეც ფილმმა”.  მართლაც, ქრისტინე ნინოშვილის მიხედვით ,,საშუალოზე ცოტა მომაღლო, ნაკვთად მოყვანილი ტანის ქალი, სწორი, ცოტათი მოგრძო, ლამაზი, ქერა პირისახით, დიდრონი, ცისფერი თვალებით, მათ ზემოთ თეთრ შუბლზე მშვენივრად გადატკეცოდა ისრის მსგავსი წაბლისფერი წარბები; ხშირი თმა წელზე ეყარა”.  მოკლედ, არც ერთი პარამეტრით ,,აბელოვას ქალი”, როგორც მას გოგიტიძე მოიხსენიებს, არ ესადაგებოდა მთავარ როლს. წუწუნავამ ანეტა ქიქოძე თითქოსდა იმიტომ დაიწუნა, რომ ის თეატრის სცენაზე წლების მანძილზე თამაშობდა ამ როლს და რეჟისორი შიშობდა, რომ მსახიობს ფილმში თეატრალური შტამპები არ შემოეტანაო. მაგრამ არსებობს სხვა მიზეზიც. ამბობენ, წუწუნავას აბელაშვილთან რომანი ჰქონდა გაბმული და საყვარელს უარი ვერ უთხრაო. ფილმში ასევე თამაშობდნენ გრიგოლ ფრონისპირელი, ვასო არაბიძე, სოფიო ყიფშიძე, ბაბო როსტომაშვილი, მარგარიტა გოგოლიშვილი და რეჟისორის და ცეცილია წუწუნავა. “ქრისტინეს” მასობრივ სცენებში მონაწილეობდა ბევრი ცნობილი თეატრალური მსახიობი: ვასო აბაშიძე, ნიკო გვარაძე, სოსო ჟივიძე, თანდილა გაჩეჩილაძე, სოსო თარალაშვილი, პავლე ფრანგიშვილი, ვიქტორ მატარაძე, ილია ზურაბიშვილი და გიორგი იორდანიშვილი.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, გადაღებები პრობლემებით დაიწყო: გურიაში გადაუღებელი წვიმები არ იძლეოდა გადაღების საშუალებას (იმ დროს პავილიონზე საუბარიც ხომ არ იყო), ეს კი ზედმეტ ხარჯებს მოითხოვდა, რადგან გოგიტიძეს მსახიობებისათვის ფული უნდა ეხადა, და არავინ უჯერებდა, რომ მას ფული არ ჰქონდა, მეწარმე ხარ და უფულოდ აბა ფილმს რანაირად იღებო. შემდეგ გოგიტიძე გააწვალეს თბილისელმა მეეტლეებმა _ მსახიობების გადაყვანა-გადმოყვანაში მათ დიდძალი თანხა დასცინცლეს პროდიუსერს; ამას დაემატა მოწვეული ოპერატორი შუგერმანი, ,,გაქნილი არამზადა”, რომელიც სულ იმის ცდაში იყო, როგორმე მეტი ფული აეფცქვნა ფინანსური განმკარგულებლისათვის. შუგერმანი წამდაუწუმ იტყუებოდა, ამდენი და ამდენი ფირი დავხარჯეო და გერმანე გოგიტიძეც, პირველ ხანებში, იძულებული იყო, უსიტყვოდ დამორჩილებოდა მის მოთხოვნებს.

ოპერატორი ნერვებს უშლიდა რეჟისორსაც _ ის უყურადღებოდ ტოვებდა წუწუნავას მითითებებს, არ იღებდა ეპიზოდებს ისე, როგორც ეს უნდოდა რეჟისორს, ამიტომაც მათ შორის გაუთავებელი ჩხუბი და კამათი იმართებოდა. ,,ჩემი ოპერატორი სრულიად უვიცი გამოდგა და ჩემი თხოვნა, რომ ზოგიერთი რამ უფრო მსხვილად გადაეღო, უყურადღებოდ დატოვა…არ გამოვიდაო, - ასე მატყუებდა ოპერატორი, ალბათ აპარატს ხანდახან ცარიელს აჩხაკუნებდა, რომ აფსკი (ფირი) შეენარჩუნებინა”. საქმე იქამდეც კი მივიდა, რომ გურიის სოფელ აჭში, გადაღებების დროს, მოთმინებიდან გამოსულმა წუწუნავამ, როდესაც მორიგ ტყუილში გამოიჭირა შუგერმანი, თავისი აპარატიანად გორაკიდან დააგორა. მართალია, ისინი იქვე შეარიგა ,,ხაზეინმა” გოგიტიძემ, მაგრამ მალე ოპერატორი მაინც გააძევა ჯგუფიდან და მის ნაცვლად მიიწვია ალექსანდრე დიღმელოვი, რომელსაც დიდ პატივს სცემდა, როგორც კეთილსინდისიერ, ნიჭიერსა და შრომისმოყვარე პროფესიონალს. 

1916 წელს წუწუნავამ ფილმის სამი ნაწილი გადაიღო, პარალელურად ბაქოს დრამატულ თეატრში დგამდა სპექტაკლებს, ეს კი აჭიანურებდა ისედაც რთულ გადაღების პროცესს. მომდევნო წელს კი ალექსანდრე წუწუნავამ ფილმზე მუშაობა საერთოდ შეწყვიტა და როსტოვში გაემგზავრა, სადაც მას დრამატულ თეატრთან კონტრაქტი ჰქონდა გაფორმებული. როსტოვსა და ბაქოში მისი მოღვაწეობა 1918 წლის ბოლომდე გაგრძელდა. არსებობს მოსაზრება, რომ წუწუნავას ვარიანტი მთავრდებოდა ქრისტინეს თბილისში ჩამოსვლით, ხოლო გოგიტიძემ სურდა უფრო მეტად გაემძაფრებინა სურათი და ამიტომაც იკისრა რეჟისორის ფუნქციები და ბოლო ორი ნაწილი გადაიღო. ,,რაღას ვიზამდი, _ იხსენებდა გოგიტიძე, _ შევურიგდი ბედს და რადგან სხვა გამოსავალი აღარ იყო, გადავწყვიტე მე თვითონ დამემთავრებინა ფილმის გადაღება... რეჟისორიც მე ვიყავი, ადმინისტრატორიც და შავი მუშაც. მახსოვს, რამდენ ოფლს ვღვრიდი, როცა დეკორაციები ამქონდა სახალხო სახლის (ამჟამად მარჯანიშვილის სახელობის თეატრი) სახურავზე, სადაც რამდენიმე ეპიზოდი უნდა გადაგვეღო”.  შეიძლება ითქვას, რომ პირველ ქართულ სრულმეტრაჟიან მხატვრულ ფილმს ორი რეჟისორი - წუწუნავა და გოგიტიძე ჰყავდა.

ფილმის გადაღებები 1917 წლის ოქტომბერში დასრულდა, რაც აუწყა კიდევაც საზოგადოებას ჟურნალმა ,,თეატრი და ცხოვრება” (#39, 8 ოქტომბერი, 1917, გვ. 16). “ქრისტინე” ეკრანებზე გამოსასვლელად უკვე მზად იყო, როცა 1918 წლის აპრილში ოზურგეთში ოსმალები შევიდნენ. მათ ოზურგეთი და გურიის ნაწილი დაიკავეს, ჯარი ძარცვავდა, აწიოკებდა მოსახლეობას და ვინც წინააღმდეგობას უწევდა ადგილზე ხვრეტდა. მათ წინააღმდეგ პარტიზანული ბრძოლა გაჩაღდა, ამ რაზმებში ცნობილი ფირალებიც გაწევრიანდნენ, მაგალითად მელქისედეკ გუნთაიშვილი და როგორც ამბობენ, დიდი ზარალი მიაყენა მომხდურებს. მელქისდეკის ძმა აპოლონი დღიურში ასეთი ჩანაწერი დატოვა: “...თურქეთის მთავარსარდალმა იკითხა... ყოველ ფრონტზედ სიმწყნარე მაქვს და აქანა ვინ არის ასეთი... სულ სროლა არის ყოველდღე და ღამე, რაში არის საქმე აღარ ვიცი. ამდენი ხალხი, ფრონტიდან მოვდივარ და არ დამკარგვია. მაშინ უთხრენ თურქეთის მთავარსარდალს, რომე ამ ადგილას ცხოვრობს მელქისი გუნთაიშვილი, 40 წლის ძველი ნიკოლოზის მთავრობას ებრძოდა და რამოდენი ხალხი დაუწყვიტა... ვინ იცის, ძალოვანი ძალას ხმარობდნენ, მაგრამ ვერაფერი დააკლენო...”  საბოლოოდ გენერალ მაზნიაშვილის მეთაურობით ოზურგეთი გაწმენდილ იქნა მტრისაგან. ოსმალების თარეშმა გოგიტიძის მთელი ქონება და მასთან ერთად ფილმის ფირიც შეიწირა. საბედნიეროდ, თბილისში შენახული ნეგატივების წყალობით მოხერხდა მისი აღდგენა და ახალი ასლის დამზადება. ქრისტინეს გადაღების პარალელურად გერმანე გოგიტიძემ დოკუმენტალურ კინოშიც სცადა ბედი და მისი წყალობით იქნა გადაღებული საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის მოღვაწეობის ამსახველი კინოკადრები.

,,ქრისტინესა” და დოკუმენტური ფილმების (,,სახალხო გვარდიის დღე საქართველოს დედაქალაქში, 12 დეკემბერი 1918 წლისა”, ,,დღესასწაული დამფუძნებელი კრების გახსნის დღეს”) პრემიერა 1919 წლის მაისში, საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების წლისთავზე გაიმართა კინოთეატრ ,,აპოლოში”. ფილმს ,,გულთბილად შეხვდა მაყურებელი და თუმც ენით უთქმელ ტანჯვის საფასურად შეიქმნა იგი, მაინც დამდგმელებს უდიდესი მორალური კმაყოფილება მოგვანიჭა”.  მაშინ ქართულ საზოგადოებაში არსებობდა ეკრანზე საკუთარი ქვეყნის ცხოვრების ნახვის უდიდესი სურვილი, რისი დაკმაყოფილებაც “ქრისტინემ” ასე თუ ისე შეძლო. ალექსანდრე წუწუნავა იყო პირველი, ვინც ცდილობდა გაეხსნა ნაციონალური ხასიათი და ხალხის ცხოვრებას დაახლოებოდა, ფილმში მშვენივრადაა გადმოცემული ქართული სოფლისა და ქალაქის კოლორიტი, უბრალო ხალხის ცხოვრება, ზნე-ჩვეულებები და ტრადიციები, გლეხობის საყოფაცხოვრებო პირობების ჭეშმარიტი, შეულამაზებელი სურათები. როგორც სპეციალიტები, ამბობენ ,,ქრისტინე” აგრძელებდა წინა ფილმების - ,,ბერიკაობა-ყეენობის” (თუმცა ის არ შემორჩენილა) და ,,აკაკის მოგზაურობის” იდეურ ხაზს –ანუ კლასობრივი შერიგების, ურთიერთმიტევებისა და ეროვნული გაერთიანების კონცეფციას, რომელიც ილია ჭავჭავაძის მკვლელობის შედეგად კიდევ უფრო განმტკიცდა. 

გერმანე გოგიტიძემ ამ ფილმით მთელი საქართველო შემოიარა. იმ ადგილებში, სადაც ელექტროენერგია არ იყო, იგი საბარგო ავტომობილზე დამონტაჟებული სპეციალური დანადგარით აჩვენებდა მას მაყურებელს.  თუმცა ფინანსურად ფილმი მაინც წამგებიანი აღმოჩნდა.

 მაგრამ “ქრისტინეს” შემქნელები მაინც პირველები იყვნენ, მათ გაკაფეს ქართული კინოსკენ მომავლისკენ მიმავალი გზა და ფილმმა გამორჩეული ადგილი დაიკავა მაშინდელი საქართველოს კულტურულ ცხოვრებაში და ნოყიერი ნიადაგი შეუქმნა ქართული მხატვრული კინოს შემდგომ განვითარებას.




 ახალი ამბები
  • ზურაბიშვილი: საარჩევნო კამპანიაში ჩართული არიან სხვადასხვა ქვეყნის, მაგრამ არა რუსი პიარსპეციალისტები (R)საარჩევნო კამპანიაში ჩართული არიან სხვადასხვა ქვეყნის პიარსპეციალისტები, მაგრამ არა რუსი პიარსპეციალისტები, – ამის შესახებ პრეზიდენტობის დამოუკიდებელმა კანდიდატმა, სალომე ზურაბიშვილმა განაცხადა. ჟურნალისტებმა ქალთა ორგანიზაციის წევრებთან შეხვედრის შემდეგ სალომე ზურაბიშვილს ჰკითხეს, არიან თუ მის საარჩევნო კამპანიაში ჩართული პიარკონსულტანტები ისრაელიდან, რაზეც სალომე ზურაბიშვილმა უპასუხა: „კამპანიაში ჩართული არიან სხვადასხვა ქვეყნის პიარსპეციალისტები, მაგრამ არ არიან ჩართული რუსი პიარსპეციალისტები". პრეზიდენტობის დამოუკიდებელი კანდიდატი დღეს ორგანიზაცია „ქალები სამართლიანობისთვის" წევრებს შეხვდა, სადაც ქვეყნის პოლიტიკურ ცხოვრებაში ქალთა ჩართულობის მნიშვნელობაზე ... ...
  • "მერი გვეკაიფება" _ რატომ დაუპირისპირდნენ დაბა ლაითურის მაცხოვრებლები ოზურგეთის მერსოზურგეთის მუნიციპალიტეტის დაბა ლაითურის #2 საბავშვო ბაღში ახალის ნაცვლად ძველი საბავშვო ატრაქციონები მიიტანეს - ამის შესახებ დაბის მცხოვრებლებმა “გურია ნიუსს“ დაუკავშირდა. “კარგად დააკვირდით ამ სურათს და არ გაგიკვირდეთ _ ეს ის დაპირებაა, რომელიც რამდენიმე დღის უკან ბატონმა მერმა კონსტანტინე შარაშენიძემ ლაითურს მე-9 რაიონის მოსახლეობას მისცა და  რომელსაც დიდი სიხარულით ელოდნენ. თქვენთვის მომინდია, დაარქვით სახელი _  ეს შეურაცხყოფაა, დაცინვაა თუ სხვა რამ მსგავსი, რადგან ასეთი და ცოტა უკეთესი უკვე ლაითურის #2 საბავშვო ბაღში დგას 50 წელია. რატომ ჩათვალა მერმა, რომ ჩვენ ამითაც კმაყოფილი ვიქნებოდით, მაშინ როცა თავისი სახლის წინ ეზოში აშენებს ახალ პარკს.  ეჭვი გვაქვს ეს სწორედ იმ პარკიდან ამოიღო და გამოგვიგზავნა იმ ადამიანებს, რომლებმაც მას მხარი დაუჭირეს და მუნიციპალიტეტის მერად აირჩიეს  _ ვინ გაგვცემს ამაზე პასუხს?“ - ეს წერილი ფოტოებთან ერთად „გურია ნიუსს“ ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის დაბა ლაითურიდან გამოუგზავნეს. ფოტოებზე კარგად ჩანს, რომ საბავშვო ბაღში მიტანილი ატრაქციონები დაზიანებული _ ერთ-ერთი კი დაჟანგულია. დაბაში არ მალავენ, რომ შარაშენიძის საქციელით შეურაცხყოფილები არიან: _ მერი გვეკაიფება _ სხვა არ ვიცით რა ვიფიქროთ. ასეთი აგდება და შეურაცხყოფა გინახავთ სადმე? ხელისუფლების კანდიდატისთვის ხმა კი უნდათ და დაპირების შესრულება არა! ნურავის გონია, რომ ასე ადვილად მოტყუვდება ხალხი. თუ დაგვცინიან არც ჩვენ დავრჩებით ვალში და არჩევნებზე გავცემთ საკადრის პასუხს, _ აღნიშნავენ დაბაში. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის მერის წარმომადგენელის თანაშემწის რეზო მესხიძის თქმით, ატრაქციონები ლაითურში გვიან ღამით მიიტანეს: _ კომუნისტების დროინდელი ატრაქციონებია, მაგრამ ვინ მოიტანა არ ვიცით. ჩვენთვის არავის არაფერი არ უთქვამს. მუნიციპალიტეტის მერიისგან იყო დაპირება, რომ საბავშვო ატრაქციონებს მოიტანდნენ _ ხალხიც ელოდებოდა და მოიტანეს ძველი ატრაქციონები. მოსახლეობა ვარაუდობს, რომ ესენი სხვაგან იდგა და ჩვენთან გადმოისროლეს. არადა, მასეთი ატრაქციონები დგას დაბაში _  უბრალოდ, ერთს ცალი ფეხი არ აქვს და მეორე კიდევ გაფუჭებულია, _  გვითხრა რეზო მესხიძემ. ვინ და საიდან მიიტანა ძველი ატრაქციონები დაბაში უცნობია ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს წევრის, დაბა ლაითურის მაჟორიტარი დეპუტატის გია ჩაგანავასთვისაც. „გურია ნიუსმა“ კი გაარკვია, რომ ატრაქციონები, ოზურგეთის მერის სახლთან მდებარე პარკიდან წაიღეს, რომლის ნაცვლად შარაშენიძის მეზობლად არსებულ სკვერში ახალი იდგმება. ის, რომ ატრაქციონები ნამდვილად ოზურგეთიდანაა წაღებული „გურია ნიუსთან“ საუბრისას დაადასტურა ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის  სკოლამდელი აღზრდის ცენტრის ხელმძღვანელმა მაკა ჭყონიამ: „ეს საბავშვო ატრაქციონები ჭავჭავაძის ქუჩაზე მდებარე პარკიდან, სადაც ააჯამად სარეაბილიტაციო სამუშაოები მიმდინარეობს გუშინ, მერიის გადაწყვეტილებით წაიღეს. როგორც მერისგან გავიგე,  ადგილზევე მოხდება ატრაქციონის დამონტაჟება, რესტავრაცია, შეღებვა და განახლება,“  _ აღნიშნა ჩვენთან საუბრისას ... ...
  • სალომე ზურაბიშვილი: ამ ბრძოლაში ქალები იქნებიან მთავარი ძალა (R)პრეზიდენტობის დამოუკიდებელი კანდიდატი სალომე ზურაბიშვილი მიიჩნევს, რომ ქვეყნის პოლიტიკური და სოციალურ ცხოვრებაში ქალთა ჩართულობა აუცილებელია. აღნიშნულ საკითხზე ზურაბიშვილმა ქალთა ორგანიზაცია „ქალები სამართლიანობისთვის“ წევრებთან შეხვედრაზე ისაუბრა. მისი თქმით, ქალები საქართველოში ამომრჩეველთა 53 პროცენტს წარმოადგენენ, მაგრამ პოლიტიკაში სათანადო ადგილი არ აქვთ. „ქალების ჩართულობა აუცილებელია. ქალები წარმოადგენენ ამ ქვეყნის ამომრჩევლების 53 პროცენტს, მაგრამ არ აქვთ სათანადო ადგილი პოლიტიკაში. ამ დროს ქვეყნის ყველა სხვა დარგში, პრაქტიკულად, ქალები არიან წარმოდგენილი. ისინი არიან ძალიან ძლიერები, ზოგჯერ, ძალიან წარმატებულიც, მაგრამ არა პოლიტიკაში, არც ადგილობრივ დონეზე და არც პარლამენტში. მაგალითი, რაც მე მინდა, შემოვიტანო ქართულ პოლიტიკაში, რომ როგორც სხვა მოწინავე ქვეყნებში, საქართველოსაც ეყოლება ქალი პრეზიდენტი, ეს არის მაგალითისა და შემდეგი ბრძოლისთვის, რაც უნდა გავიაროთ, რომ საზოგადოება თანამედროვეობისკენ შეიცვალოს და ამავდროულად, შეინარჩუნოს ყველაზე ღირებული ტრადიციები. ამ ბრძოლაში ქალები იქნებიან მთავარი ძალა. ეს არის ამ ქვეყნისთვისაც და ჩემთვისაც მთავარი ძალა“, – განაცხადა სალომე ზურაბიშვილმა შეხვედრაზე. პრეზიდენტობის კანდიდატმა მოძრაობის წევრებს მხარდაჭერისთვის მადლობა ... ...
  • სალომე ზურაბიშვილი მისი ფოტოს შეცვლის შესახებ: მე ეს სტილი ბევრად უფრო მომწონსსაქართველოს პრეზიდენტობის კანდიდატი, სალომე ზურაბიშვილი, საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტურისთვის ბილბორდებიდან მისი ფოტოების ნაცვლად ოცნების  ლიდერების გამოსახულებით ჩანაცვლებას ეხმაურება. სალომე ზურაბიშვილი ამბობს, რომ ძალიან ბედნიერია ბანერების შეცვლით და განმარტავს, რომ პირველი ტურისთვის გადაღებული ფოტო მას არ მოსწონდა. „განცდა იყო, რომ ვარ ძალიან ბედნიერი იმიტომ, რომ ის პირველი სურათი ნაკლებად მომწონდა. მე არ ვიცი, თქვენი მოსაზრება როგორი არის, მე ძალიან მომწონს ახალი სურათი და პირველი ტურის დროს, მე სულ ვამბობდი, რომ მე მეგონა, რომ ჩემი სურათი ცოტა ძალიან ბევრი იყო და ძალიან დიდი იმიტომ, რომ ეს არ არის ის ევროპული სტილი, რომელიც მომწონს და მე ეს სტილი ბევრად უფრო მომწონს, იმედი მაქვს, თქვენც,“  - განაცხადა სალომე ზურაბიშვილმა. ოცნების მიერ მხარდაჭერილმა საპრეზიდენტო კანდიდატმა ორგანიზაცია ქალები სამართლიანობისთვის წარმომადგენლებთან შეხვედრისას განაცხადა, რომ „ეს საზოგადოება უნდა შევცვალოთ და ნამდვილად ავაშენოთ თანამედროვე, ქართული საზოგადოება, არა რომელიმე სხვა ქვეყნის „კოპიო“, არამედ თანამედროვე და ქართული“. ზოგიერთ ბილბორდზე პრეზიდენტობის კანდიდატის მხოლოდ სახელი და გვარი წერია, თუმცა, ბანერზე მხოლოდ ქართული ოცნების დამფუძნებლის ან პარლამენტის თავმჯდომარის ფოტოებია განთავსებული.  ... ...
  • საქართველოს რომელ რეგიონში ცხოვრობს ყველაზე ღარიბი მოსახლეობასაქართველოს რეგიონებიდან ყველაზე მეტი გაჭირვებული ადამიანი რაჭა-ლეჩხუმსა და ქვემო სვანეთში ცხოვრობს. ამ რეგიონში შემწეობას იქ მცხოვრები მოსახლეობის 41%-ზე მეტი იღებს. ღარიბი მოსახლეობის სიმცირით კი სამცხე-ჯავახეთი გამოირჩევა, იქ სოციალურ შემწეობას რეგიონის მოსახლეობის 7% იღებს. 2018 წლის პირველი იანვრის მდგომარეობით საარსებო შემწეობას კი საქართველოს მასშტაბით 418 351 ადამიანი იღებს, რაც მთლიანი მოსახლეობის 11.2%-ს შეადგენს. სტატისტიკის სამსახურის მონაცემებით, ქვეყანაში სულ 3 729 633 ადამიანი ცხოვრობს. “ბიზნესპრესნიუსმა” სტატისტიკის ეროვნული სამსახურის მეთოდოლოგიით და სოციალური მომსახურების სააგენტოს მონაცემების მიხედვით, საქართველოს რეგიონებში სიღარიბის ზღვარს ქვემოთ მყოფი მოსახლეობის პროცენტული მაჩვენებელი დათვალა. ამის შედეგად გამოჩნდა, რომ ყველაზე ღარიბი რეგიონი რაჭა-ლეჩხუმი და ქვემო სვანეთშია, სადაც 30.246 ადამიანი ცხოვრობს, აქედან საარსებო შემწეობას 12413 ადამიანი იღებს, რაც მოსახლეობის 41%- ს შეადგენს. სტატისტიკური მონაცემების მიხედვით, რაჭა-ლეჩხუმი და ქვემო სვანეთს მოსდევს შიდა ქართლი, სადაც 259 251 ადამიანი ცხოვრობს, აქედან სოციალურ შემწეობას 43 920 ადამიანი იღებს, რაც რეგიონის მოსახლეობის 17%-ია. შიდა ქართლის შემდეგ შემწეობას ყველაზე მეტი ადამიანი მცხეთა-მთიანეთში იღებს. აქ სულ 93.897 ადამიანი ცხოვრობს, სოციალურ შემწეობას კი 15.6% (14 655) იღებს. სამეგრელო-ზემო სვანეთისა და გურიის რეგიონებში მოსახლეობის 15-15% იღებს სოციალურ შემწეობას. კერძოდ სამეგრელო-ზემო სვანეთში მოსახლეობა 320.805 ადამიანია, საიდანაც შემწეობას 48 018 ადამიანი იღებს. რაც შეეხება გურიას, აქ მოსახლეობა 110.524 ადამიანი, ხოლო სოციალურ შემწეობას 16 597 ადამიანი იღებს. ერთი პროცენტით ჩამორჩება კახეთის რეგიონი, სადაც სოციალურ შემწეობას მოსახლეობის 14% იღებს. რეგიონში სულ 314.681 ადამიანი ცხოვრობს, შემწეობას კი 44 300 ადამიანი იღებს. რაც შეეხება იმერეთს, რეგიონში სულ 507.038 ადამიანი, აქედან კი 59 932 სოციალურ შემწეობას იღებს, ეს კი რეგიონის მოსახელობის 12%-ს შეადგენს. რაც შეეხება რეგიონებს, სადაც სოციალურ შემწეობის მიმღებთა რაოდენობა მოსახლეობის 10%-ზე ნაკლებია. ეს რეგიონებია – აჭარა, სამცხე-ჯავახეთი, ქვემო ქართლი და თბილისი. კერძოდ აჭარაში 346 347 ადამიანი ცხოვრობს, აქედან სოციალურ შემწეობას 10%-ს (34 734) ადამიანი იღებს. ქვემო ქართლი კი 432 264 ადამიანი ცხოვრობს, სოციალურ შემწეობას კი 9.6% (41 763) ადამიანი იღებს. პროცენტულად ყველაზე ცოტა ადამიანი, რომელიც სოციალურ შემწეობას იღებს, სამცხე-ჯავახეთშია. ამ რეგიონში 155.903 ადამიანიდან შემწეობას მხოლოდ 10 572 ადამაინი იღებს, ეს კი რეგიონის მოსახლეობის 7%-ია.რაც შეეხება ქვეყნის დედაქალაქს, თბილისში სულ 1 158 677 ადამიანი ცხოვრობს, აქედან 91 447 ადამიანი იღებს სოციალურ შემწეობას, რაც თბილისის მოსახლეობის 7.9%-ს შეადგენს. ... ...

არქივი

ზაფრანი

უცნობი ფაქტები მამაკაცის სხეულის შესახებ

დიდი ტვინი საშუალოდ, ტვინის მოცულობა...

სიყვარულის ფერების თეორია

ჯონ ალან ლი კანადელი მეცნიერია,...

ყველაზე არაპროგნოზირებადი და სახიფათო ცხოველები

თაფლიჭამია თაფლიჭამია, იგივე რეიტელი, მართალია,...

როგორ არ უნდა დალიოთ ღვინო

ღვინისათვის “სუნთქვის" საშუალების არ მიცემა...

7 თვისება, რომლითაც მაღალი ინტელექტის მქონე ადამიანს ამოიცნობთ

ინტელექტი ადამიანის თვისებაა, რომელიც აზროვნების...
კარმიდამო ჩემი

ლობიოს რაგუ ბასკურად

ესპანური სამზარეულო მსოფლიოში ერთ-ერთი საუკეთესო...

გავამრავლოთ ქოთნის ყვავილები

შემოდგომის დასაწყისი, ოქტომბრის ბოლომდე, ქოთნის...

ბულგარული წიწაკის საწებელი ნედლი მწავანილეულით

მრავალგვარ საწებელს შორის, ჩვენს მიერ...

როგორ მოვამზადოთ წათხი

ყველის წათხის მოსამზადებლად საჭიროა: ერთი...

დანდური _ მხალეული, მწნილი, სამკურნალო მცენარე

ერთწლოვანი ბალახოვანი მცენარე დანდური საქართველოში...

ბოსტნეულის შენახვის რა მეთოდს იყენებდნენ წინაპრები

შემოდგომის დასაწყისიდან ყველა დიასახლისი ამზადებს...

როგორ დავიცვათ სიმინდი ფაროსანასგან

აზიური მავნებლის ფაროსანას წინააღმდეგ ბრძოლის...

როგორ ამოვიცნოთ ინსულტი

ინსულტი 21–ე საუკუნის კიდევ ერთი...

"ყვავილებში ნაპოვნი ენერგია ჩაის აღორძინებაში დამეხმარება"

ფატი გრიგალაშვილი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ...

ვის აძლევთ ხმას საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტურში?