მარტივი ბედნიერება _ ავტოსტოპით თურქეთში

ისტორია

მარტივი ბედნიერება _ ავტოსტოპით თურქეთში

2017 სექ 19 18:44:05

სანამ ირანიდან დავბრუნდებოდი, უკვე შემდეგ მოგზაურობაზე ვფიქრობდი. რუკას ვუყურებდი და შესაძლო ვარიანტებს განვიხილავდი, რომელი ქვეყანა ყოფილიყო შემდეგი. თავიდან გვინდოდა სტამბულის გავლით ევროპაში წავსულიყავით, თანაც უვიზო რეჟიმი ზუსტად მაგ დროს გაიხსნა, მაგრამ მერე მივხვდით, რომ არც დრო გვეყოფოდა და არც ფული, რამდენიმე ქვეყანაში სახეტიალოდ, ამიტომ არჩევანი თურქეთის დიდი ნაწილის მოვლაზე გავაკეთეთ.

წასვლამდე ერთი თვით ადრე მე და თორნიკე შევხვდით ერთმანეთს, რომ ქალაქები და უეჭველად სანახავი ადგილები შეგვერჩია. მოძრაობის დიდი გეგმა არ გაგვიკეთებია, რამდენიმე მთავარი გაჩერება ჩამოვწერეთ, სადაც აუცილებლად უნდა მოვხვედრილიყავით, დანარჩენი ყველაფერი კი უბრალოდ გარემო ფაქტორებზე იქნებოდა დამოკიდებული.  მერე ერთვი თვის განმავლობაში ის არასრული გეგმაც, რამდენჯერმე შეიცვალა და წასვლის წინა დღეს ჯერ კიდე იმაზე ვბჭობდით რომელი საზღვრიდან გადავსულიყავით. ორი ვარიანტი გვქონდა, რახან პირველი გაჩერება ტაო კლარჯეთი იყო ან ვალეს გამშვებ პუნქტზე ვფიქრობდით ან კარწახზე. კარწახის გზა უფრო ლამაზია მაგრამ მოძრაობა თითქმის არ არის. ამიტომაც გადავედით ვალედან.

12 აგვისტო გათენდა, თორნიკე ჩემთან მოვიდა სახლში, ეს ერთგვარი ტრადიციაა გასვლის დღეს ყოველთვის ჩემთან ვიკრიბებით. სადღაც 10 საათი იყო დიღმის ტრასაზე რომ დავდექით. მალევე გაგვიჩერა მანქანამ, რომელმაც ხაშურამდე ჩაგვიყვანა, ხაშურში ჩვენ კიდევ ერთ მეგობარს, ტატეს შევხვდით და უკვე სრული შემადგენლობით დავიძარით საზღვრისკენ.

პირველი ქალაქი სადაც უნდა გავჩერებულიყავით და ღამე გაგვეთია პოსოფი იყო, დილას ადრე კი არდაჰანში ჩავსულიყავით, ციხე გვენახა.

მაგრამ არდაჰანში ჩასვლა იმ დღესვე შევძელით. კარავი ქალაქშივე მაგისტრალთან ახლოს გავშალეთ რომ დილას გზაზე გასასვლელად დრო არ დაგვეკარგა, კარვის გაშლისას კაცი მოგვადგა რათ გინდათ მაგას რომ შლითო  და სახლში მიგვიპატიჟა, მაგრამ რახან კარავი უკვე გაშლილი გვქონდა, ვიუარეთ და არ გავყევით (ირანის შემდეგ სტერეოტიპები თურქეთზეც დამემსხვრა. წასვლამდე რეკომენდაციებს ვიღებდი იმ ადამიანებისგან, ვინც ამ გზაზე ნამყოფი იყო, ძირითადად, ერთი და იმავეს მეუბნებოდნენ და ადამიანებს ცხოველებად მიხატავდნენ, მოკლედ არავინ მირჩევდა რომ თურქეთში მოგზაურობა ამ გზით დამეწყო, მაგრამ არანაირი პრობლემა არ შეგვქმნია, თითქმის ყველა ადამიანი ვინც შეგვხვდა ცდილობდა იმით დაგვხმარებოდა რაც შეეძლო).

დილას გზაზე დავდექით, მალევე გაგვიჩერა შავშეთისკენ მიმავალმა მანქანამ, გზა სამიათასი მეტრი სიმაღლის უღელტეხილზე ‘karagol national park“-ზე გადის და ძალიან ლამაზია.

შავშეთში ჩასვლის შემდეგ ციხემდე  ფეხით ვიარეთ ორი კილომეტრი იყო მხოლოდ. რამდენიმე წუთში ტრასიდანვე დავინახეთ ამაყად მდგარი. ციხესიმაგრეში მოსახვედრად გრძელი კიბეები უნდა აირო.  ამჟამად რესტავრაცია მიმდინარეობს.

ციხე აგებულია მერისა და შავშეთის წყლების შესართავში შემაღლებულ, ხეობისაკენ, წინ წამოწეულ სამკუთხა კლდოვან ბორცვზე. ციხის შიდა ფართობი დაახლოებით 4 ათას კვ.მ-ს შეადგენს. მის გეგმას ძირითადად კლდოვანი რელიეფი განსაზღრავს.

სათლელის ციხის მშენებლობა დაკავშირებულია საქართველო-ბიზანტიის ურთიერთობებთან X-XI საუკუნეებში. ის აგებულია საბა მტევრის მიერ ახლა კი ზედ თურქეთის დროშა ფრიალებს.

კომპლექსში შემავალი ნაგებობები: დასავლეთის კოშკი, დამატებითი ზღუდე, სწორკუთხა კოშკი, ეკლესია, სხვადასხვა ნაგებობები.

ციხე დავათვალიერეთ, ხედებით დავტკბით, ცოტა დავისვენეთ და გზა ხანძთისკენ განვაგრძეთ, ხანძთამდე მისასვლელად ორი მანქანის გამოცვლა დაგვჭირდა. პირველმა მანქანამ 70 კილომეტრი გაგვატარა და რიკოთის მსგავს ადგილას ჩამოგვსვა, სადაც ხილ-ბოსტნეული იყიდებოდა. მოკლედ კარგი ადგილი იყო გასასტოპად, რადგან თითქმის ყველა მანქანა ჩერდებოდა შესასვენებლად, ჩვენც ცოტა ხანს ჩამოვჯექით, წყალი ავავსეთ, სიმინდი ვჭამეთ. სანამ ჩვენც ამ პროცესში ვიყავით  წინ ხალხით გატენილი პიკაპი გაჩერდა, იმდენი იყვნენ მგონი ნახევარი საათი გადმოდიოდნენ. მთელი ოჯახი იყო თავისი ბიძაშვილ-მამიდაშვილებით. მანქანიდან გადმოსულებმა ინტერესით დაგვიწყეს ყურება კაი ხანს გვაკვირდებოდნენ, მათ შორის ორი ძალიან ლამაზი გოგო იყო, რომელთაც მე და თორნიკე მივშტერებოდით. ისინი პიკაპის საბარგულზე ისხდნენ და ჩვენ გვიყურებდნენ. ბოლოს გავძახეთ.

-          do you know english ?                

ხელები გაასავსავეს და გაგვიღიმეს, მოკლედ ხეირი არ იყო სიგარეტი მოვწიეთ, ჩანთები მოვიკიდეთ, ცოტა გავცდით ამ გაჭედილ ადგილს და ცერი გავიშვირეთ, ამასობაში ეს მთელი ოჯახი თუ სანათესაოც წამოგვეწია დიდიან-პატარიანა.

_ სენ გიდიორსუნ?

_ პორტა კილესი (ასე ქვია ხანძთის მონასტერს თურქულად).

არ იციან, რა არის, და სად არის ეს პორტა კილესი. მარა სენ გიდიორსუნზე რომ ვუპასუხეთ მერე დაიქოქნენ თურქულად, ჩათვალეს, ვიცოდით თურქული, არადა, სულ რამდენიმე ფრაზა გვქონდა დამხეცებული. ცოტა ვილაპარაკეთ თუ ბევრი, ხელებით თუ ფეხებით, ოჯახის უფროსმა წაგიყვანთო, მე და თორნიკე საბარგულში მოგვათავსეს, რომელიც სავსე იყო ტვირთით, ტატე წინ ჩაისვეს, 20 წუთი გვატარეს და მიგვიყვანეს აბრასთან,, რომელზეც წარწერა და ისარი იყო “porta manastery”  ხანძთისკენ მიმავალი გზის, აი, თვითონ გზა კი არსად ჩანდა. ესე კლდეზე ფოფხვით უნდა გვევლო. ეს მთელი ოჯახი გადმოვიდა რამდენიმე ფოტო გადავიღეთ. ამ კლდეს ახედეს მერე ჩვენ გამოგვხედეს, სავარაუდოდ, გვითხრეს, არ გირჩევთ ასვლას, გაგიჭირდებათო. დავემშვიდობეთ ამ კეთილ ხალხს და ჩვენი დიდი ჩანთებით დავიწყეთ ფოფხვა, სადღაც შუა გზაზე, რომ მივხვდით,  კაციშვილი არ ამოვიდოდა, ჩანთები დავტოვეთ. ამ კლდეს, რომ აივლი, მერე ჩვეულებრივი სამანქანო გზა იწყება, მაგრამ ერთი პრობლემაა _ მარჯვნივ თუ მარცხნივ?! ეს იმიტომ აღვნიშნე, რომ გზა აგვერია, დაახლოებით, სამი კილომეტრი ვიარეთ მარჯვნივ, არადა, წესით, ერთი კილომეტრი გვქონდა დარჩენილი. მერე რო მივხვდით იქით აღარაფერი იქნებოდა, სამანქანო გზა წყდებოდა და კლდეზე საცოციც არსად ჩანდა მოვბრუნდით, უკან გამოვიარეთ ეს სამი კილომეტრი და აღმოვაჩინეთ, რომ იმ ადგილის ცოტა მარჯვნივ, საიდანაც ამ გზაზე ამოვძვერით, წარწერაც იყო და გზა ზევით გრძელდებოდა. საბოლოოდ, მაინც მივაგენით, ისე არც წამოვიდოდით.

ხანძთაში, როგორც ცნობილია, რამდენიმე შენობა-ნაგებობა ფუნქციონირებდა, მათ შორის მთავარი ტაძარი, რომელიც დღეისათვის, ძალიან ცუდ მდგომარეობაშია. გუმბათის საკმაოდ მოზრდილი ნაწილი ჩამოშლილია და დღემდე განაგრძობს ნგრევას.

არც გზის არევა იყო ცუდი, რადგან მშვენიერი ადგილები ვნახეთ.

ხანძთიდან ჩამობობღილები გზაზე დავეყარეთ თუთუნს ვახვევდით და ამ მდგომარეობაში ვცდილობდით მანქანის გაჩერებას.
რამდენიმე წუთში ტრაილერი გამოჩნდა, წინ დიდად GEORGIA ეწერა ნომრებიც ქართული ქონდა, არიქა წამოვხტით დავიწყეთ ხელების ქნევა და ყვირილი, შენც არ მომიკვდე, მაგან გააჩეროს (ერთადერთი შემთხვევა მახსენდება, როცა ქართველმა ტრაილერმა სადღაც სამტრედიასა და ლანჩხუთს შორის გაგვიჩერა და ესეთი ტექსტით დაგვხვდა "მაინტერესებდა, რა ჯიშის იყავითო").
ტრაილერში აბობღებულებს, მძღოლი ენერგიულად გვხვდება, ქართულ მალბოროს გვაწევინებს და კითხვებს გვაყრის. რომ ვუთხარით ტიფლისიდან ვართო, არც აცხელა, არც აცია და "რომელი უბნებიდან ბრატო?" გაკვირვებულებმა ერთმანეთს გადავხედეთ, არ გვეგონა საქართველოს საზღვრის იქით უცხოელი კაცისგან მაგ კითხვას მაგ ტონალობით თუ გავიგებდით. მთავარი კი ისაა, რომ ამ კაცმა თურქულის გარდა ენა არ იცოდა და მთელი დიალოგი ჟესტიკულაციებით მიდიოდა.

საერთოდ ტრაილერის მძღოლები ის ხალხია, ვისთანაც ენის ბარიერი არ არსებობს იმდენად დამხეცებული აქვთ ჟესტიკულაცია, ყველაფერს გაგებინებენ და ყველაფერი ესმით. ამ კაცმა ართვინამდე ჩაგვასისინა თავისი კომფორტული მანქანით. 
გიჟი მძღოლი იყო უღელტეხილზე ამხელა მანქანას 100-120-ით აფრენდა.

უღელტეხილიდან ართვინი ლამაზად ჩანდა, მოპირდაპირე მთაზე შეფენილი განათებული ქალაქი. ართვინში ერთი ღამე გავჩერდით, რახან გვიანი იყო, გზა აღარ განვაგრძეთ.

მეორე დღის პირველ ნახევარში ქალაქი დავათვალიერეთ, შემდეგ უკვე იუსუფელისკენ დავიძარით, ისევ პიკაპმა გაგვიჩერა, ამჟამად სამივე საბარგულში ჩავხტით, რამდენიმე კილომეტრის შემდეგ მანქანა გაჩერდა და დავინახეთ ჩვენკენ მომავალი წყვილი ბიჭი და გოგო, რომლებიც ასევე საბარგულში ამოხტნენ. გოგო ამერიკელი იყო ბიჭი ქურთი, ქარის გამო ბევრი ვერ ვილაპარაკეთ მხოლოდ რამდენიმე კითხვა დავუსვით ერთმანეთს. „საიდან მოდიხართ, საით მიდიხართ, რა ნახეთ, რას აპირებთ, ღამეს სად ათევთ“ და ა.შ სტამბულში როდის იქნებით, სად გაჩერდებითო რა თქმაა უნდა, არ ვიცოდით ზუსტი თარიღი და ეგრეც ვუთხარით, მობილური გამომართვეს ნოუთები გამახსნევინეს და თავიანთი ნომრები ჩაწერეს ზევით კი დაასათაურეს, “Place for stay in Istanbul”

იუსუფელში ჩავედით, ამათ დავემშვიდობეთ მძღოლს მადლობა გადავუხადეთ და იქვე ჩამოვსხედით, მალე 19-20 წლის გურჯი ბიჭი მოგვადგა, ქართული არ იცოდა, google translate-თი ვსაუბრობდით, ვუთხარით, რომ საკარვე ადგილს ვეძებდით, წამოდით მე ვიცი კარგი ადგილიო, გახარებულებმა ჩანთები მოვიკიდეთ და უკან გავყევით, კარგი 4 კილომეტრი გვატარა და მიგვიყვანა, რაღაც კლდის ქვეშ, ქვებიან ადგილას, სადაც კარვის გაშლის არანაირი შანსი არ იყო. ჩამოვყარეთ ყურები და ქალაქისკენ მოვბრუნდით, ბევრი ვიარეთ ბოლოს რაღაც აბრასთან მივედით რომელზეც ეწერა საკარვე ადგილი 2 კილომეტრში, ეგ ორი კილომეტრიც გავიარეთ და მივადექით რაღაცა სახლს, ეს არის საკარვე ადგილი ?  კიო და ეზოში შეგვიყვანა ? 15 ლირა ერთი კაციო ? არ გვაწყობდა ამიტომ ისევ უკან მოვბრუნდით, რაღაც კაფესთან მივედით, საჭმელად შევედით, მიმტანი ბიჭი გამოგველაპარაკა ჰოდა ჩვენი სატკივარი, რომ გაიგო, ხალხი  წავა და აქ გაშალეთ არაა პრობლემაო. ისედაც გაბადრულები და ბედნიერები კიდევ უფრო გავიბადრეთ ის, ერთადერთი დარდიც გაგვიქარწყლდა.

დილას ძაან ადრე ავდექით კარავი ავშალეთ ჯერ თანამშრომლებიც არ იყვნენ მოსულები, წერილი დავუტოვეთ ბარზე და წამოვედით, ოთხთა ეკლესიისკენ მივიჩქაროდით.

იუსუფელიდან 13 კილომეტრი იყო  მანქანა არ დადიოდა, ამიტომ ფეხით გავუდექით გზას, ცოტახანში ავტობუსი წამოგვეწია თავისით გააჩერა და გვითხრა, რომ სოფელ დორთქილისამდე მიდიოდა, ანუ 7 კილომეტრით მიგვაახლოვებდა.  ავტობუსში დაგვაყარეს კითხვები, ქალიან კაციანა ყველა ჩვენ გვიყურებდა, მერე ერთ მომენტში უცებ გაჩერდნენ და ლოცვა დაიწყეს. ავტობუსმა სოფლის ბოლო სახლამდე მიგვიყვანა, ერთმა მგზავრმა პური გვაჩუქა, მაცხოვრებლებმა წყალი აგვავსებინეს, ჩვენ ჩანთების დატოვება ვთხოვეთ,  დაიტოვეს და გვითხრეს, თუ უკან დაბრუნებულებს სახლში არ დაგვხვდებოდნენ შევსულიყავით და აგვეღო. 12 საათი იყო, მზე მაგრად აჭერდა, ჩრდილი არსად ჩანდა, ჩვენ კი შეუსვენებლად მივუყვებოდით აღმართს. გვწყუროდა წყალი არსად იყო უკვე კარგა მანძილის გავლის შემდეგ ხეებიც გამოჩნდა, ჩრდილიც, და ამ ჩრდილში პატარა ღელე, რომელშიც პირღიები ჩავწექით.  ახალი ენერგიით ავივსეთ, კიდევ რამდენიმე მეტრი გავიარეთ და დავინახეთ, გორაზე მდგარი, ყველაზე დიდი ბაზილიკა, რაც მანამდე მინახავს. ეკლესია გორაზე დგას ირგვლივ სიმწვანეა.

X ს-ში აგებული ქართული ტაძარი ბაზილიკების ერთ-ერთი საინტერესო ნიმუშია. გარედან ეკლესია მოპირკეთებულია სუფთად გათლილი ტუფის ქვებით, რომლებიც სწორ რიგებათაა დალაგებული და რომელთა შორის არ არის დატოვებული ნაპრალი. ტლანქად ნათალი ტუფი აგურთან და რიყის ქვებთან ერთად ასევე გამოყენებულია შიდა წყობისთვის.

აფსიდით დასრულებული შუა ნავი მკვეთრად არის გამოყოფილი გვერდის ნავებისაგან, სახურავის კალთები ციცაბო, ხოლო ფასადები დამუშავებულია ვიწრო და მაღალი დეკორატიული თაღებით. ნაგებია აგურითა და ქვაყორით, შემოსილია მორუხო-მოყავისფრო თლილი ქვით. ინტერიერი მოხატული იყო.

 სახურავზე მცენარეებია ამოსული, შიგნით მიწაა შეტანლი, განადგურებულია ფრესკები.

 ეკლესიის გარეთ დიდი ქვაა კაი ხანს ვიჯექით, იქვე მოწყვეტილ პამიდორს ვაგემოვნებდით.

 საკარვედ იდეალური ადგილი იყო, მაგრამ რახან ჩანთები დატოვებული გვქონდა და თან საღამოვდებოდა, აღარ გავჩერდით. იუსუფელში შვიდის ნახევრისთვის ვიყავით, ამიტომ გადავწყვიტეთ ბარემ იშხანში ავსულიყავით და იქვე გაგვეშალა კარავი, მომდევნო დღეს კი იქიდანვე გაგვესტოპა კაბადოკიაში.  სანამ გზაზე დავდგებოდით მაღაზიაში შევედით, სალაროსთან რომ მივედით თორნიკეს ვიღაც კაცი ინგლისურად გამოელაპარაკა, ცოტა დავიბენით საზღვრის გადმოკვეთის შემდეგ პირველი ტიპი იყო ვინც ინგლისური იცოდა.

ამ კაცმა გამოგვკითხა ვინ ვართ საიდან ვართ სად მივდივართ, რომ ვუთხარით იშხანი, ვა მე იშხანში ვცხოვრობ ჩემი სახლი ეკლესიის გვერდზე დგას და წამოდით წაგიყვანთო.
ადამიანის სიკეთეს საზღვარი, რომ არ აქვს ეგ ამბავია.

მოკლედ დავიძარით იშხნისკენ, ლაპარაკისას თავისთან დარჩენა შემოგვთავაზა, ესე დაიწყო - "ჩემთან რო დარჩეთ, რა აზრის ხართ, პატარა სოფლის სახლი მაქვსო"
ჩვენც არ ვეუარეთ და ეგრევე დავთანხმდით, არა იმიტომ, რომ კარავში ძილს სახლი გვერჩივნა. ესეთი მოგზაურობის მთავარი "მუღამი" ეგ არის, რომ ბევრ საინტერესო ადამიანს ხვდები შემთხვევით, მერე ამ ადამიანებისგან ისეთ ადგილებში ხვდები, სადაც ისე ვერ მოხვდებოდი..

იშხანში ავედით თუ არა ეკლესია სახლში მისვლამდე ვნახეთ, რესტავრაცია მიდის ეხლა და შიგნით შესვლა აკრძალულია, მაგრამ ჰონდა შეგვპირდა, რომ თუ თავის მეგობარს ეცლებოდა, რომელიც ეკლესიაში მუშაობს შიგნით უპრობლემოდ შეგვიყვანდა, მაგრამ არ ეცალა ამიტომ იშხანი მხოლოდ გარედან დავათვალიერეთ.

და მი-რაი-ვიდა იშხანს, ფრიად უხაროდა პოვნაი დიდებულისა მის ადგილისაი, რამეთუ იყო მას შინა ნუგეშინის საცემელი სულიერ და ხორციელ...“.

იშხანი IX საუკუნის I ნახევარში გრიგოლ ხანძთელის დედის დისწულის და მისივე მოწაფის, საბას (საბანი) მიერ აშენდა. საბამ ტაძარი ააგო ძველი ეკლესიის ნანგრევებზე, რომლიდანაც გადარჩენილი საკურთხევლის ნახევრადწრიული აბსიდი სვეტებზე დაყრდნობილი თაღების მწკრივით ნერსეს პატივსაცემად და სახსოვრად საბას მთლიანად მოუქცევია ახალ შენობაში. საბა  გახდა იშხანის პირველი ქართველი ეპისკოპოსი, ამ ტაძრის ეპისკოპოსებს იშხნელებს ეძახდნენ. საეპისკოპოსო კათედრამ იშხანში XVII საუკუნის მეორე ნახევრამდე იარსება.

ჰონდა ნიჭიერი, მრავალმხრივ განათლებული, და უკეთილესი ტიპია, როცა მსგავს ადამიანებს ხვდები, უბრალოდ, გინდება, რომ შენც მათსავით ყველანაირი ინტერესის გარეშე აკეთო სიკეთე, მაგრამ მხოლოდ ეს არ არის, ჰონდასთან ურთიერთობამ ჩემზე ძალიან იმოქმედა, მაგ ადამიანზე ძალიან ბევრის თქმა შეიძლება, მასთან საუბარმა დამარწმუნა, რომ ძილის დრო არ არის, რომ ძალიან ბევრის გაკეთება შეიძლება, რომ ადამიანი უსაზღვრო არსებაა და რომ ეროვნებას არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს, ადამიანი ყველგან ადამიანია ორი ხელით, ორი ფეხით და გონებით, ცუდი ან კარგი.

სახლში მიგვიყვანა თავისი მოსავალი გაგვასინჯა და მერე ნათესაობაში წაგვიყვანა. უკარგეს ოჯახში, ვისაუბრეთ, ჩაით ამოვსკდით, ტრადიციული ბრინჯის ფაფისნაირი რაღაც გვაჭამეს, თურმე ამ რაღაცას თუ გიკეთებენ "ოჯახის დედას" უყვარხარ და პატივს გცემს. სახლში დავბრუნდით. ჰონდამ ესეთი ჰობი მაქ ყოველ საღამოს ვეწევი და მერე მთელ იშხანს წრეს ვარტყამო, რა აზრის ხართ შემომიერთდითო, ჩვენ არც ამჯერად ვეუარეთ და ლუდთან ერთად კვლავ დავაგემოვნეთ ჩვენი თურქი მეგობრის "მოსავალი". 
იშხანშიც გავიარეთ. ულამაზესი ღამე იყო ბევრი ვარსკვლავით, ბევრი თემა განვიხილეთ, ვიცინეთ, თავიც დავიმწუხრეთ და კიდევ ერთი საინტერესო დღეც დავამთავრეთ.
მეორე დილას ჰონდას ცხენის დატვირთვაში მივეხმარეთ, ეკლესია კიდევ ერთხელ ვნახეთ, მერე იშხნიდან ჩამოგვიყვანა, ბენზინ გასამართ სადგურთან მიგვიყვანა, სადაც ტრაილერები იდგნენ, ერთ-ერთს თვითონვე უთხრა ეს ბავშვები ავტოსტოპით მოგზაურობენ თურქეთში და იქნებ ცოტა მაინც გაწიოო, მაგრამ იმ კაცმა მე რა ვალდებულება მაქ წავიდნენ და ავტობუსის ბილეთები იყიდონო. ჰონდა დამწუხრებული მოვიდა და გვითხრა, რომ ამ ტიპის ადამიანებიც არსებობენ.  დავემშვიდობეთ ჩვენს ახალ მეგობარს და დავადექით გზას კაბადოკიისკენ. ამ მოგზაურობაში ერთად გასავლელი პირველი ყველაზე დიდი მანძილი  830 კილომეტრი იყო წინ.

ქ.არდაჰანი

ლუკა ჭანუყვაძე




 ახალი ამბები
  • რატომ არ მივიდა პრეზიდენტი 9 აპრილს დაღუპულთა მემორიალთან1989 წლის 9 აპრილიდან 31 წელი გავიდა. ჩვეულებრივი მოქალაქეებისა და სხვადასხვა პოლიტიკური პარტიების ლიდერებმა მემორიალი ყვავილებით შეამკეს და დაღუპულთა ხსოვნას პატივი მიაგეს. თუმცა, საქართველოს პრეზიდენტი 9 აპრილს დაღუპულთა მემორიალთან არ გამოჩენილა. როგორც პრეზიდენტის ადმინისტრაციის გვერდზე გავრცელებულ მიმართვაში წერია, ზურაბიშვილი მიიჩნევს, რომ დღევანდელი დღის მნიშვნელობის გააზრება სახლშიც შეიძლება. „დღეს 9 აპრილია. ეს ჩვენი ქვეყნის ისტორიაში ერთ-ერთი ტრაგიკული და ამავდროულად, უდიდესი გამარჯვების დღეა, რომელიც არ შეიძლება ერთად არ გავისხენოთ! ამავე დროს, დღეს 9 აპრილი სულ სხვა ვითარებაში გაგვითენდა - საგანგებო მდგომარეობის, შინ დარჩენისა და კარანტინის ვითარებაში და მთელი საზოგადოება 9 აპრილს სხვა განწყობით ხვდება. ბევრი ვერ მივიდა დღეს 9 აპრილის მემორიალთან, მე არ მივსულვარ მემორიალთან, რადგან საზოგადოების დიდი ნაწილი ვერ მივიდოდა. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ამ დღეს ჩვენ ნაკლებად განვიცდით. ეს არ ნიშნავს, რომ ჩვენ არ გვახსოვს იმ გმირების თავდადება! ეს არ ნიშნავს, რომ რამენაირად დაკნინდა 9 აპრილის დღესასწაული და ტრაგიზმი! ეს ყველაფერი ჩვენთანაა და შეიძლება კიდეც სახლში უფრო გავიაზროთ - რას ნიშნავს ეს დღე ჩვენი დამოუკიდებლობისა და სახელმწიფოსთვის, რამდენად მძიმე, მაგრამ ამავდროულად, სიმბოლური დღეა დღეს”,_ წერია პრეზიდენტის ... ...
  • დაესწრება თუ არა სააღდგომო ლიტურგიას პრეზიდენტი საქართველოს პრეზიდენტმა სალომე ზურაბიშვილმა მიმართვაში განაცხადა, რომ წელს აღდგომის დღესასწაულზე ტაძარში ვერ მივა, რადგან საზოგადოებას დაუმორჩილებლობის მაგალითს ვერ მისცემს. „სამ დღეში არის ბზობა, ათ დღეში კი – აღდგომა. მე არ მახსოვს ჩემი ცხოვრების არც ერთი წელი, როცა არ მივსულვარ ეკლესიაში აღდგომის წირვაზე ან თუნდაც ვნების კვირეულის რომელიმე ლიტურგიაზე. ეს იყო ჩვენს ოჯახში დიდი ტრადიცია, ეს იყო ჩვენი რწმენის გამოხატულება, თუმცა სხვა ვითარებაა ამ წელს და ამ წელს ვერ მივალ მე ეკლესიაში, ვერ მივალ აღდგომის წირვაზე, რამეთუ ქვეყნის პრეზიდენტს არ შეუძლია, დაარღვიოს ის, რაც არის კანონი და წესი. ქვეყნის პრეზიდენტი უნდა იყოს სამაგალითო ამ კუთხით და ვერ მისცემს საზოგადოებას დაუმორჩილებლობის რამე მაგალითს. ჩვენ, დარწმუნებული ვარ ამაში, ყველანი ერთად ვილოცებთ, ეკლესიაში მყოფი სასულიერო პირები ჩვენთვის ილოცებენ და ეს იქნება ასევე ჩვენი რწმენის დიდი გამარჯვება, ეს ერთიანობა, რომელიც არის ჩვენი მთავარი იარაღი დღეს ამ დიდ ბრძოლაში, რომელშიც ვართ ჩართული“, – განაცხადა სალომე ... ...
  • ევროკავშირის ელჩი: საქართველოზე შეყვარებული ვარ„საქართველოზე შეყვარებული ვარ და კიდევ ერთხელ შემიძლია ვთქვა, რომ ეს საუკეთესო ადგილია, სადაც შეიძლება ახლა ვიმყოფებოდე“, - ამის შესახებ ევროკავშირის ელჩმა, კარლ ჰარცელმა რუსთავი 2-ის ეთერში განაცხადა. ევროკავშირის ელჩმა კორონავირუსის წინააღმდეგ საქართველოსთვის გამოყოფილ დახმარებაზე ისაუბრა მისი  თქმით, ადრეული და გაბედული ქმედებებით საქართველომ ძალიან კარგი პოზიცია დაიკავა. „იმედი გვაქვს, რომ გადავშალეთ ახალი გვერდი შემთხვევების კლების კუთხით, თუმცა ბრძოლა კვლავ მიმდინარეობს. საქართველოს რამდენიმე პროგრამით გათვალისწინებული ათეულობით მილიონი ევროთი ვეხმარებით, რაც ამ კრიზისულ პერიოდში მთლიანობაში დაახლოებით 250 მილიონიან დახმარების პაკეტს ქმნის. ჩვენ ეს თანხები გვინდა მივმართოთ ჯანდაცვის მწვავე საჭიროებებისკენ, ჩვენ ვიმუშავებთ მსოფლიო ჯანდაცვის ორგანიზაციასთან, რათა შევიძინოთ აღჭურვილობა, ჩავატაროთ ტრეინინგი. გვინდა დავრწმუნდეთ, რომ დავეხმარებით ყველაზე უფრო მოწყვლად ჯგუფებს და გამოვყოფთ უფრო მეტ თანხებს სამოქალაქო საზოგადოების ორგანიზაციებისთვის ქვეყნის მასშტაბით, რათა მივცეთ საშუალება განახორციელონ ეს მნიშვნელოვანი სამუშაო. ასევე გამოკვეთილი ნაწილი გახლავთ მხარდაჭერა, რომელიც გვსურს აღმოვუჩინოთ საქართველოს ეკონომიკის საყრდენს, ესაა მცირე და საშუალო ზომის საწარმოები, რომელთა დახმარებაც გვინდა იაფფასიანი კრედიტების მიწოდებით, რათა აღიდგინონ საქმიანობა“, - განაცხადა კარლ ჰარცელმა „რუსთავი 2-ის“- ... ...
  • დღეს ჩოხატაური ჯემალ ნაკაშიძეს გამოემშვიდობადღეს საქართველო ქართული სიმღერის კიდევ ერთ უბადლო შემსრულებელს, ანსამბლ ,,გურიას“ ლოტბარს, ღირსების მედალოსან ჯემალ ნაკაშიძეს გამოემშვიდობა. ბატონი ჯემალი წლების განმავლობაში მღეროდა რესპუბლიკისა და არამარტო რესპუბლიკის სცენაზე ისეთ ბუმბერაზ მომღერლებთან ერთად, როგორებიც გახლდათ:  ჰამლეტ გონაშვილი, რამინ მიქაბერიძე, ჯემალ ჭკუასელი, ილია ზაქაიძე, აკაკი ლანდია და სხვები. დასანანია, რომ ნაადრევად წავიდა ჩვენგან კაცი, რომელიც ნამდვილად დააკლდება ოჯახს, ჩოხატაურს, გურიას, საქართველოს. ბატონი ჯემალის მისამართით სამძიმრის წერილები არ წყდება. გულისტკივილს გამოხატავენ კულტურის სფეროში მოღვაწე ადამიანები და არამარტო ისინი. „ვერც ერთი სიტყვა ვერ გადმოსცემს ჩემს სულიერ მდგომარეობას. დამამუნჯე და გული წამართვი, ჩემო ძმაო ჯემალ! შენ გამილამაზე სიცოცხლე, ახლა სიკვდილს მიადვილებ. ვუსამძიმრებ ჩემს ნანის და ლევანს. ბოლო გზაზეც კი ვერ გაცილებ. ამაზე მწარე რა უნდა იყოს. შენი რამინ მიქაბერიძე“. „ძალიან გულდასაწყვეტია, როდესაც დიდი ადამიანები მიდიან ამ ქვეყნიდან. ჯემალ ნაკაშიძე, ბრწყინვალე ქართველი, გურული სიმღერის უბადლო მცოდნე და შემსრულებელი. ჩოხატაურელების ნამღერი გურული სიმღერა უნიკალურია. მარტო ბერძენიშვილები რომ გავიხსენოთ, მხოლოდ ეს იქნება საკმარისი უნიკალურობის დასადასტურებლად. ჯემალი ბიძია (რომ მირეკავდა სულ ასე მეუბნებოდა-ჯემალი ბიძია ვარ ჩემო გიორგი) ამ დიდი ხალხის გზის გამგრძელებელი იყო და აი ისიც წავიდა ამ ქვეყნიდან. ძალიან დამწყდა გული. თან ვერ ჩავდივარ ამ სიტუაციის გამო. ვუსამძიმრებ ყველას, ჩოხატაურს, გურიას, მის მეგობრებს და ანსამბლის წევრებს. მადლობა ყველაფრისთვის, ჩემო ჯემალი ბიძია“, _ წერს მომღერალი გიორგი უშიკიშვილი. „კიდევ ერთი ძველი თაობის, გურული სიმღერის, განსაკუთრებით კი ბანის გამორჩეული მომღერალი გამოაკლდა ჩვენ ქვეყანას. დიდი ისტორიით, სხვადასხვა ანსამბლებში მოღვაწეობით, უნიკალური ჩანაწერებით და რთულად შესაქმნელი ისტორიით დაგვტოვა ბატონმა ჯემალ ნაკაშიძემ! ღმერთმა დაუმკვიდროს სასუფეველი და გაანათლოს მისი სული!“ _ წერს ანსამბლი „შავნაბადა“ სოციალურ ... ...
  • ფოტოგრაფი გიორგი ცაგარელი გარდაიცვალა 9 აპრილს ცნობილი ქართველი ფოტოგრაფი გიორგი ცაგარელი გარდაიცვალა. მან ისტორიას შემოუნახა 9 აპრილის კადრები. "კარანტინის, კომენდანტის საათის, სამედიცინო ნიღბებისა და COVID-19-ის შესახებ საუბრებს მიღმა, თითქოს დაგვავიწყდა... არადა, ეს ხომ დღევანდელ ღამეს მოხდა, 31 წლის წინ..." _ ეს გოგი ცაგარელის ბოლო პოსტია "ფეისბუქის" პირად გვერდზე. “გარდაიცვალა მამაჩემი, გიორგი ცაგარელი. შექმნილი მდგომარეობიდან გამომდინარე, გთხოვთ, გაუფრთხილდეთ ერთმანეთს და თავი შეიკაოთ სამძიმარზე მოსვლისგან. ყველას წინასწარ გიხდით მადლობას თანადგომისთვის.“ _ წერს სოციალურ ქსელში გიორგი ცაგარელის შვილი. “გურია ნიუსი“ მწუხარებას გამოხატავს გიორგი ცაგარელის გარდაცვალების გამო და თანაუგრძნობს გარდაცვლილის ... ...

არქივი


კარმიდამო ჩემი

აღვადგინოთ ქართული დაფნა

გასულ საუკუნეში, დაფნა, ჩაისა და...

დროა, მივეჩვიოთ ბუნებრივი რესურსების ეკონომიურად ხარჯვას

პლანეტის გლობალური კლიმატური ცვლილებები ბევრ...

ვუშველოთ ციტრუსოვნებს

25 წლის მანძილზე, დასავლეთ საქართველოს...

საკურა_ იაპონიაში გაზაფხულის სიმბოლო, მალე სამტრედიაშიც აყვავდება

საკურა-იაპონიაში გაზაფხულის სიმბოლო, ულამაზესი ალუბლის...

ფუტკრის რძე _ ოცდამეერთე საუკუნის ჯადოსნური წამალი

საქართველოს ბუნება ყოველგვარ პირობას ქმნის...

როგორ დავიბრუნოთ ფუტკრის მართვე

გაზაფხულის მოახლოებისთანავე ნებისმიერმა მეფუტკრემ თუ...

მსხვილნაყოფა ციტრუსი _ "ოიუ" (Citrus Oiu)

საქართველოს მოსახლეობისთვის ციტრუსოვანი კულტურებიდან ყველაზე...

"გვაქვს უთვალავი ფერითა!"

ოზურგეთელი, პროფესიით ფარმაცევტი და ხელოვანი...

"დეკემბერა" საოცარი საშობაო ყვავილია

ალბათ, არც ერთი ყვავილის შესახებ...

როგორია ტყის მარწყვი და რა სასარგებლო თვისებები გააჩნია

გაზაფხულის დადგომისთანავე, ადამიანებს უდიდესი სურვილი...

პროდუქტები, რომელიც საუზმეზე არ უნდა მიირთვათ

დიეტოლოგებმა შეადგინეს პროდუქტების სია, რომელიც...


პოლიტიკა

 

დაესწრება თუ არა სააღდგომო ლიტურგიას პრეზიდენტი

საქართველოს პრეზიდენტმა სალომე ზურაბიშვილმა მიმართვაში განაცხადა, რომ წელს აღდგომის დღესასწაულზე...

სრულად