ტაქსით გაშვებული „ინსპექტორები“

ა კიდო

ტაქსით გაშვებული „ინსპექტორები“

21 ოქტ. 2018, 08:53:37

ძველ თბილისში ურთიერთობებს, ქეიფს, ძმაკაცობას, მეგობრობას და ჩხუბსაც კი სხვაგვარი ხიბლი ჰქონდა. ბევრი სწორედ ქუჩაში სწავლობდა საუკეთესო ჩვევებს, მაშინ სხვანაირი გაგება და სხვაგვარი სიტყვა-პასუხი იცოდნენ. თბილისი ის ქალაქია, სადაც არაფერი იმალება, სადაც ნამდვილი კაცის სახელს უფრთხილდებიან, სადაც განსხვავებული ურთიერთობები იციან და აქ ყველა ყველას ახლობელ-ნაცნობია. ყოველ შემთხვევაში, ასე მიაჩნიათ მათ, ვინც აქ ცხოვრობს და ნაღდი, „კარენოი“ თბილისელია.

დღევანდელ წერილში რამდენიმე ათეული წლით უკან დაბრუნება და მკითხველისთვის იმ დროს თბილისში არსებული ურთიერთობების გახსენება მსურს. უფროსი თაობის წარმომადგენლებს არაერთხელ უთქვამთ, რომ ქალაქელობა დიდი პასუხისმგებლობაა, თბილისელობა კი - ყველაზე საპატიო ტიტული.

დღევანდელი წერილის პირველი სტუმარი ბატონი ვალერიან სულაკაური იქნება. ბატონი ვალერიანი თავს ბედნიერ ადამიანად მიიჩნევს, რადგან ცხოვრების განმავლობაში არაერთ ცნობილ და საინტერესო პიროვნებასთან მოუწია ურთიერთობა. ვალერიან სულაკაური ნოდარ დუმბაძესთან დაკავშირებულ ერთ შემთხვევას გაიხსენებს.

„სამხედრო-საჰაერო ძალების სპეციალურ სკოლაში ვსწავლობდი, კურსანტებს გვეძახდნენ. სკოლის მოსწავლეებს სპეციალური სამხედრო ფორმები გვეცვა. ალბათ, 16 წლის ვიყავი, როცა ნოდარ დუმბაძე დააპატიმრეს. მისი თაობის მწერლები „პერედაჩებს“ უკეთებდნენ, მაგრამ ციხეში არ ატანინებდნენ. მე კი, რადგან სამხედრო ფორმა მეცვა, პრობლემა არ მქონდა.

მოვიდოდნენ ეს მწერლები, მომიტანდნენ ნოდარისთვის გამზადებულ „პერედაჩებს“, მეც მივადგებოდი ციხის კარს და ჩემი ჩაცმულობის წყალობით, ურიგოდ იღებდნენ ამანათს. მოკლედ, ასე რამდენიმე „პერედაჩი“ შევუგზავნე. მერე, რომ გათავისუფლდა, წლების შემდეგ შევხვდი პირადად და ახლოს გავიცანი. ვეხუმრებოდი ხოლმე, მე რომ არა, აბა ვინ გამოგკვებავდა, სულ ურიგოდ და დაუგვიანებლად გიგზავნიდი ამანათებს-მეთქი. ისიც ღიმილით მიქნევდა თავს: აბა, აბა, შენი სამხედრო ფორმის ვალი მთელი ცხოვრება გამყვებაო“.

თავისი ქალაქური ამბებით, ჩვენი შემდეგი სტუმარი ბატონი ვახტანგ ცხადაძეა.

„ჩემს ახალგაზრდობაში, თბილისი თავისებური ქალაქი იყო. მაშინ ნახევარი მილიონი ადამიანი ცხოვრობდა აქ, ქალაქი უბნებად იყო დაყოფილი და ყველა ერთმანეთს იცნობდა. მაშინდელი თბილისი, გულწრფელად გეტყვით და, მენატრება. სულ სხვა გაგება, სულ სხვა რაინდული საქციელი და ურთიერთობები იყო მაშინ. ყველამ იცოდა, ვინ ვისთან დადიოდა, ვინ ვისი შეყვარებული იყო, ვინ კარგი თამადა და ვინ - კარგი დამრტყმელი. უბანში რომ დოდო აბაშიძე და თენგიზ კეკელიძე ცხოვრობდნენ, იქ ცუდი რა მოხდებოდა?

დოდოს არასდროს დაუჩაგრავს თავისზე სუსტი და, თუ ვინმე სუსტს დაჩაგრავდა, იმას უეჭველად გამოექომაგებოდა. ვაკეში კი იყო ამირან დუმბაძე. ტანად სუსტი იყო, არ ასკდებოდა „მუსკულები“, მაგრამ, ისე ჩხუბობდა, უნდა გენახათ. ერთხელ, კუს ტბაზე ვართ ასული ბიჭები. გავიხედეთ, ვიღაცეები მანქანებით ამოვიდნენ. ბუჩქებში დავიმალეთ. ასე შევესწარით დუელს. ამირან დუმბაძე და მასზე ტანად საკმაოდ მოსული ბიჭი დაეტაკნენ ერთმანეთს. ახლა რომ ამბობენ, „ბოი ბეზ პრავილო“, ეს იქ უნდა გენახათ. ისე ლამაზი, კორექტული ჩხუბი გამართეს მუშტით, თვალს ვერ მოაშორებდით. წარმოიდგინეთ, ამ პატარა კაცმა ისე გალახა იმხელა კაცი, სულ სისხლი ადინა. ბოლოს ხელი ჩამოართვეს ერთმანეთს, ჩასხდნენ მანქანებში და გამობრუნდნენ. ამ ამბის შემდეგ ამირანის საქციელი ლეგენდად იქცა და მთელი ვაკის ბიჭებმა „განტელებით“ ვარჯიში დაიწყეს“.

ნება მომეცით ბატონ ვახტანგს სიტყვა კიდევ ერთხელ გადავცე.

„ჯანსუღ ჩარკვიანის ენამოსწრებულობა ცნობილი ამბავია. ერთხელ, თამადა ვიყავი ქორწილში და ხელისმომკიდეების სახელები შემეშალა სადღეგრძელოს თქმის დროს. ჯანსუღმა ნამუსი „მომწმინდა“ - არ გაიკვირვოთ, ხალხნო, წინა ქორწილის კონსპექტი აქვს წამოღებულიო.

მოკლედ, ერთხელ ჯანსუღი მისულა ისეთ სუფრაზე, სადაც არავის იცნობდა. სთხოვეს, თამადად დადექიო, მაგრამ უარი უთქვამს - არავის ვიცნობ და უხერხულიაო. მოკლედ, მოუწია თამადის გვერდით დაჯდომა. გადმოიწევა თურმე თამადა ჯანსუღისკენ და ჩასჩურჩულებს ყურში: ბატონო ჯანსუღ, ეგერ რომ კაცია, რა ჰქვიაო. ეს აზრზე არ არის, მაგრამ, უთხრა - ჟორაო. ოჰ, მადლობაო. გავიდა ცოტა ხანი, ისევ ჩასჩურჩულა: იმის გვერდით რომ კა -ცი ზის, იმას რა ჰქვიაო. იმას, თენგიზიო. კიდევ გადაიხარა და ჰკითხა: ეგერ იმ კაცსო? ამოუვიდა ჯანსუღს ყელში და მიაძახა: თუ კაცი ხარ, შემეშვი, რას შემაწუხე, მაგდენი რომ მცოდნოდა, შენ დამასწრებდი თამადობასო?!“

კორკოტა, იგივე გიორგი კორკოტაშვილი მეგობრებისთვის საყვარელი ადამიანია. მათ გამო უკან არასდროს დაუხევია და დღესაც სიამოვნებით იხსენებს იმ წლებს, როცა ნაღდი თბილისელობა და ქალაქელობა მართლაც სავიზიტო ბარათი იყო.

„ოთხი წყალბურთელი ძმაკაცი რესტორნიდან გამოვიდა. ძველ თბილისში რესტორანი „ნადკუროი“ განთქმული იყო. მოკლედ, იქ მაგრად დათვრნენ ძმაკაცები და გამოვიდნენ. თებერვალია. მტკვარს მოაქვს დამდნარი თოვლი, ხე, ბუჩქი... ერთმა თქვა, ვინც არ გადახტეს ახლა ამ წყალშიო. სხვები ხომ არ ჩამორჩებოდნენ და დაეთანხმნენ, მოდიო. ტანსაცმლიანებმა ისკუპეს წყალში. ერთი გადახტა, მეორე მიჰყვა, მესამე მიჰყვა, მეოთხე დგას. ფიქრობს, გადავხტე, არ გადავხტე. თან წყალი ცივია, დახრჩობის დიდი საფრთხეა. ბიჭები წყლიდან უქნევენ ხელ-ფეხს, გადმოხტიო უყვირიან. ამ ტიპმა მიაძახა, ბიჭებო „ინსპექტორები“ მაქვს ახალი ნაყიდი, სამასი მანეთი მივეცი, დღეს პირველად მაცვია და როგორ გავიმეტო ამხელა ფასიანი ფეხსაცმელიო. ისინი გადაირივნენ, დაგინებულია ბიჭო, არ შეიწერო, რა გჭირს, ვაჟკაცი არ ხარო. ერთი სიტყვით, ნამუსზე შეაგდეს.

ამ ტიპმა იფიქრა, იფიქრა და ბოლოს გააჩერა ტაქსი. გაიხადა ფეხსაცმელები, ჩაუწყო ტაქსის მძღოლს მანქანაში, ფული გაუწოდა და უთხრა: აჰა, ძმაო, ფული და ეს ფეხსაცმელები სიონის ეკლესიასთან პატარა ბარი რომ არის, იქ მომიტანე, მე ცურვით დაგეწევიო. მძღოლი გამოშტერდა. სანამ ის აზრზე მოვიდა, ამან ისკუპა წყალში. ფეხსაცმელები კულტურულად ტაქსით გაუშვა, თვითონ კი გაყინულ, ბინძურ მტკვარში გადახტა და მოუსვა. ტაქსისტმა მიასწრო დათქმულ ადგილას მოცურავეებს. გააჩერა ტაქსი, გადავიდა, ხელში ფეხსაცმელები უჭირავს. მივიდა ბართან და ბარმენს უთხრა, თუ ძმა ხარ, ოთხი პატარა სირჩა არაყი ჩამოასხიო. ბარმენი გაშტერდა თურმე, ერთი კაცია, ოთხი ჭიქა რად უნდა, ან ფეხსაცმლის ხელში დაჭერა და ასე სიარული რა „პონტიაო“. უკითხავს, ხომ არ „მაღადავებ“, რა ოთხი ჭიქა დაგისხა თუ ძმა ხარ, თან მანქანით ხარო. ტაქსისტს ჩაუცინია, მე არ მინდა ძმაო, ახლა მტკვრიდან ოთხი ბიჭი ამოვა და მათ უნდა დავახვედროო. სულ შეშლილა ბარმენი.

არ გასულა ცოტა ხანი და ის ოთხი გაწუწული ძმაკაციც მოსულა. ის არაყიც უხუხიათ და ფეხსაცმელებიც საღ-სალამათი რომ დახვდათ, მადლობა გადაუხდიათ მძღოლისთვის. კარგა ხანი საუბრობდნენ თბილისში ამ ამბავზე. ეს რა უქნიათ ოთხ ნაგიჟარს, ამ თებერვალში, როგორ გაბედეს ადიდებულ მტკვარში, თანაც, ნასვამებმა შესვლა და ბანაობაო.

დღევანდელ ქალაქურ „ისტორიებს“ გია კორკოტაშვილის კიდევ ერთი მოგონებით დავასრულებთ.

„მე, ვახტანგ მესხი, გიგლა ჩიქოვანი და კიდევ რამდენიმე ჩვენი ძმაკაცი ვაკეში, კავსაძის ქუჩაზე ჩამოვდივართ. გავიხედეთ, ოთარ რამიშვილი თავისი სახლის სადარბაზოსთან დგას და შუა გაწევ-გამოწევაშია, ყველას სახლში ეპატიჟება, არადა, თავად არ სვამდა იმ პერიოდში. რომ დაგვინახა, გაუხარდა. გვკითხა, სად მიდიხართ ბიჭებო, რას აპირებთო. ჩვენ ვუპასუხეთ, არაფერს არ ვაპირებთ, რაღაც ატროვებულები ვართ და ჩვენ თვითონ არ ვიცით რა გვინდაო.

ოთარს სახე გაებადრა, მაგარი პურმარილი მაქვს სახლში, ღვინოც მაქვს და გეპატიჟებით ჩემთანო. ჩვენც მეტი რა გვინდოდა? კარგი პურმარილი, კარგი სასმელი, კარგი სიმღერა, გარეთ სიცივე და სახლში სითბო. მახსოვს, გარეთ თოვდა. ოთარი არ სვამდა, სამაგიეროდ, გიტარას უკრავდა და საოცარ ისტორიებს გვიყვებოდა. შევამჩნიეთ, რომ ხშირად გადიოდა ოთახიდან. ცოლმა ჰკითხა, რა არის, ოთარ, რა ხშირად ტოვებ სუფრას, რა გჭირსო. მანაც უპასუხა, ტუალეტში მინდება ხშირ-ხშირად, გავცივდი და ცისტიტი მაქვსო. ჩვენც დავიჯერეთ. სინამდვილეში, თურმე ოთარს, დამალული აქვს იქ სასმელი, გადის და ჩუმ-ჩუმად წრუპავს. არადა, ნელ-ნელა ქეიფის ეშხში რომ შედიოდა და სიმღერას უმატა, კი გაგვიკვირდა, მაგრამ აბა, რას წარმოვიდგენდით? გაგვითავდა სუფრასთან ღვინო. მე ვუთხარი, სახლში წამალივით ღვინო მაქვს, წავალ და მალევე დავბრუნდები-მეთქი.

გამოვედი. სად არის ტაქსი? დავადექი ქუჩას ფეხით. იმხელა თოვლი მოვიდა, რომ გზაშიც არ დამეწია მანქანა. შანიძის ქუჩამდე ასე ვიარე. სახლიდან გამოვიტანე ოცდაორლიტრიანი ჭურჭლით ღვინო. ისეთი მძიმე იყო, ოთარისთან სახლში ნამდვილად ვეღარ ავიტანდი ფეხით. მეუღლემ მითხრა, აგერ ციგა მაქვს და იქნებ ამით აიტანოო. დავდგი ეს ჩემი ღვინო იმ ციგაზე და ცურვა-ცურვით ავიტანე ეს ღვინო.

ნახევარი ვაკე და ვერა მომდევდა, მიხვდნენ, მაგარი ქეიფისთვის იყო განკუთვნილი ეს სასმელი. მივედი როგორც იქნა, ოთარის სახლამდე და თან იმ ღვინოს ოთხი-ხუთი დაუპატიჟებელი სტუმარიც მივაყოლე. წარბიც არ შეუხრია მასპინძელს. ის ღამე სიმღერებით და საოცარი ამბების მოყოლაში გავათენეთ. ეს ერთ-ერთი თბილისური, ამბავია, რომელიც ჩემს მეხსიერებაში არასდროს წაიშლება და რომელსაც ყოველთვის ღიმილით და სიამაყით ვიხსენებ. აი, ასეთი სტუმარმასპინძლობა ვიცოდით ჩვენს ქალაქში“.





 ახალი ამბები
  • თუ ჭკუა აქვს, არ უნდა მოვიდეს _ მეუფე იაკობი გიორგი გახარიაზეჩემთვის გიორგი გახარია მესამე ძალა არ არის. მითხარით, დადებითი რა გააკეთა? თუ ჭკუა აქვს, არ უნდა მოვიდეს. შეიძლება „ლელოსა“ და „სტრატეგია აღმაშენებლის“ კონკურენტი გახდეს, - ამის შესახებ ჟურნალისტებს ბოდბელმა მთავარეპისკოპოსმა, იაკობმა განუცხადა. „ვის დავუჭერთ მხარს? ვის ვგულისხმობ, ნახავთ. ისეთები იქნებიან, გაიმარჯვებენ, ნახავთ. მთავრობას ყოველთვის აქვს საშუალება, არჩევნებში მინიმუმ 30% აიღოს, დანარჩენი რამდენს აიღებს, დაუთვალონ ხმები. თუ არ მოისვენებენ, მიიღებენ მაგას, იმიტომ, რომ ძალიან აურიეს ქვეყანა. ვის რა გაუკეთებია, რა გმირები ეგენი არიან, ომში იბრძოდნენ თუ 2008-ში არ გარბოდნენ ქვეყნიდან? რაც ერი ვართ, იმას ვირჩევთ ხოლმე. რაც შეეხება გახარიას, ჩემთვის გიორგი გახარია მესამე ძალა არ არის. მითხარით, დადებითი რა გააკეთა? თუ ჭკუა აქვს, არ უნდა მოვიდეს. შეიძლება „ლელოსა“ და „სტრატეგია აღმაშენებლის“ კონკურენტი გახდეს. დაბალრეიტინგული პოლიტიკოსია. 200 ათას „ლაიქს“ ვინც უკეთებდა, კარგად ნახეთ, ზურგს უკან ვინ ედგა“, - განაცხადა მეუფე ... ...
  • საქართველოს პრეზიდენტმა 8 მსჯავრდებული შეიწყალასალომე ზურაბიშვილმა 8 თავისუფლებააღკვეთილი მსჯავრდებული შეიწყალა, - ამის შესახებ ინფორმაციას პრეზიდენტის პრესსამსახური ავრცელებს. „საქართველოს პრეზიდენტმა 8 თავისუფლებააღკვეთილი მსჯავრდებული შეიწყალა, აქედან 3 მსჯავრდებული სრულად გათავისუფლდა თავისუფლების აღკვეთის შემდგომი მოხდისაგან, ხოლო 5 მსჯავრდებულს (მათ შორის, 1 ქალ მსჯავრდებულს) დარჩენილი მოსახდელი სასჯელის ვადა გაუნახევრდა. საქართველოს პრეზიდენტმა შეწყალების აქტი დღეს, 2021 წლის 6 მაისს გამოსცა“, - აცხადებენ ... ...
  • ჩოხატაურის საკრებულოს თავმჯდომარე კორონავირუსზე აიცრაჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თავმჯდომარე მეუღლესთან ერთად კორონავირუსის საწინააღმდეგო ვაქცინით აიცრა. როგორც ზაალ მამალაძის მიერ ფეისბუქ გვერდზე გამოქვეყნებული ფოტოთი ირკვევა, მათ ვაქცინა ჩოხატაურში, კლინიკა „მედალფაში“ გაიკეთეს. ცნობისთვის, კორონავირუსზე ვაქცინაციის პროცესი ჩოხატაურში 2 დღის წინ განახლდა.  აცრის  გაკეთება ჩინური ვაქცინა „სინოფარმით“ არის ... ...
  • "თუ გაგიგეს ქართულად საუბრობ, პრობლემები შეგექმნება" _ ახალგაზრდა ოკუპირებული აფხაზეთიდანსაქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე ცხოვრება სულ უფრო რთულდება ყველასთვის განსაკუთრებით, ახალგაზრდებისთვის. ისინი ძალიან რთულ გზას გადიან საქართველოს მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე მოსახვედრად. „გურია ნიუსთან“ საუბრისას რესპონდენტმა ვინაობის გამხელა არ ისურვა, რადგან აფხაზეთში მისი ოჯახის წევრები არიან დარჩენილი და შეეშინდა, საფრთხე არ შეექმნა მათთვის. იგი ჩვენთან საუბრისას იხსენებს, როგორია საქართველოს ოკუპირებულ  აფხაზეთში ცხოვრება... _ ჩემი აფხაზეთთან კავშირი დაიწყო ბავშვობიდან. მეშვიდე კლასში ვიყავი, როცა მამასთან, გალში მომიწია საცხოვრებლად გადასვლა. სრული ქაოსი დამხვდა იქ... იყო ბევრი პრობლემა, მაგრამ, საბოლოოდ, გავართვი თავი ჩემი იქაური მეგობრების წყალობით. _ აფხაზეთის  სკოლებში რა ენაზე ასწავლიან ბავშვებს? _ ომის შემდეგ პერიოდში სწავლა მთლიანად რუსულ ენაზე იყო. რომელ სკოლაშიც მე დავდიოდი, იქ მხოლოდ ერთი საგანი იყო ქართულ ენაზე _ ქართული ენა და ლიტერატურა, რომელსაც კვირაში ორი დღე ეთმობოდა. სხვა ყველა საგანს რუსულად  გავდიოდით. ძალიან აგდებული დამოკიდებულება იყო. იმდენად, რომ სურვილი გეკარგებოდა ქართული ენის სწავლის. _ იქ მცხოვრებლებს რამდენად მიგიწვდებოდათ ხელი  მედიკამენტებსა და ჯანდაცვის სერვისებზე? _ სიმართლე რომ გითხრათ, როცა მე ან ჩემს ოჯახს რამე წამალი დაგვჭირვებია და გავსულვართ, ნებისმიერი წამალი გვიყიდია. თუ გალში არ იყო, სოხუმიდან ან გაგრიდან მოჰქონდათ. ცუდია, რომ ზოგი იქ მცხოვრები ახალგაზრდა ამბობს, თითქოს არ მიგვიწვდებოდა ხელი წამლებზე ან არ იყო, ასე არ ყოფილა, რადგან მე რამდენჯერაც დამჭირვებია წამლები თუ საავადმყოფო, ყოველთვის მქონდა საკმარისი ყურადღება. როცა მე ან ჩემს ოჯახს რამე დახმარება დაგვჭირვებია, ყოველთვის აღმოუჩენიათ დახმარება. _ თუ ასხვავებდნენ ქართველებს იქაური აფხაზებისგან? _ მსგავსი მაგალითი არ ყოფილა. უბრალოდ, თუ მე ვდგავარ რიგში და ჩემს შემდეგ ვინმე „წონიანი ტიპი“ მოვიდა იმას გაატარებენ ურიგოდ და მე ისევ ჩემს რიგში მომიწევს დგომა. ეს მემგონი აქაც ასეა. დეზინფორმაცია ვრცელდება აფხაზეთზე და ძალიან მწყინს. _ როგორ ხდება საქართველოს დანარჩენ ტერიტორიაზე გადმოსვლა  და თქვენ რამდენად მარტივად შეგეძლოთ გადაადგილება ეგრეთწოდებულ საზღვარზე? _ 14-წლამდე მამას საბუთი ჰქონდა, რომ მე მისი არასრულწლოვანი შვილი ვიყავი და შეეძლო გადმოვეყვანე ეგრეთწოდებულ საზღვარზე. 15 წლისას მომიწია ოფიციალური საბუთის აღება, რითიც შევძლებდი მამასთან ერთად გადამელახა „საზღვარი“. ძალიან ბევრჯერ ყოფილა, რომ ჩუმად გადავპარულვარ ან ჩემს ოჯახს ფული გადაუხდია, რადგან ან გამოცდა მქონდა ან ჯანმრთელობის მდგომარეობის და ექიმთან ვიზიტის საჭიროების გამო უნდა გადავსულიყავი. ყოველთვის ჯერ ენგურის ხიდზე მივდიოდით, რომ გვეცადა ოფიციალურად გადმოსვლა. რა თქმა უნდა, არ გვიშვებდნენ, მიზეზად არასაკმარის დოკუმენტებს ამბობდნენ. მამას არ ჰქონდა იქაური მაცხოვრებლის სტატუსი. ხალხს იძულებულს ხდიდნენ, იქ მაცხოვრებლის სტატუსი აეღოთ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, „შავი გზით“ გვიწევდა გადასვლა და ხშირად გვიჭედრნენ, ზოგს  კი ფიზიკურადაც უსწორდებოდნენ. მახსოვს, გამოცდების პერიოდი მქონდა და „საზღვარზე“ არ მიშვებდნენ. მაშინ მამამ 5000 რუბლი გადაიხადა, რომ მე გადმოვსულიყავი საქართველოს მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე. _ რა ხდება ეგრეთწოდებულ საზღვარზე დაჭერის შემდეგ? _ „საზღვარზე“ დაჭერისას მივყავდით პოლიციას და გვართმევდნენ ყველა სახის საბუთს _  პირადობა იქნებოდა თუ ნებისმიერი სხვა. არა მხოლოდ ქართულს, არამედ ყველას. შემდეგ, რაღაც თანხის სანაცვლოდ გვიშვებდნენ, მაგრამ საბუთებს იტოვებდნენ. _ როგორ შეაფასებთ იქ ცხოვრებას? _ ძალიან მიყვარს იქაურობა, მაგრამ იქ ცხოვრება ურთულესია, როცა შენ ხარ ქართველი და უფლება არ გაქვს შენს ენაზე ისაუბრო. არავინ გიკრძალავს, მაგრამ იცი, რომ თუ გაგიგეს ქართულად საუბრობ, პრობლემები შეგექმნება. იქ მე სულ ქართულად ვსაუბრობდი. ერთხელ, როდესაც პარკში მეგობრებთან ერთად ვიყავი, ერთი პიროვნება მოვიდა და მითხრა, რომ პატივი მეცა მათთვის და ქართულად არ მესაუბრა... _ ოკუპირებულ აფხაზეთში ქართველებისადმი უარყოფითი დამოკიდებულება აქვთ? _ კი. სულ სხვანაირად გვიყურებენ და ეს დამოკიდებულება ყოველთვის იგრძნობოდა. იქიდან ყველა ახალგაზრდა მოდის, რადგან არ არის იქ არანაირი პერსპექტივა, განვითარების შანსი... თუმცა, ბოლო პერიოდში ბევრი რამ გალამაზდა და შეიქმნა... მინდა, რომ იქაც იგივენაირად შეეძლოთ განვითარება ახალგაზრდებს, როგორც აქეთ...  _ ამბობს ახალგაზრდა ოკუპირებული აფხაზეთიდან, რომელიც უკვე რამდენიმე წელია, აფხაზეთში არ ... ...
  • "ვარლამ გოლეთიანს სოლიდარობაც კი არ გამოუცხადებია მათთვის" _ ანა იოსავანამახვანჰესის აქციაზე მომხდარი სიტყვიარი შელაპარაკების შემდეგ, როგორც "გურია ნიუსთან" საუბრისას აქციის ერთ-ერთმა მონაწილემ, ანა იოსავამ თქვა, 16 აპრილს დააკავეს ფირუზ და რეზო წულუკიძეები და ძმები ჭელიძეები. "ჭელიძეებთან, რომლებსაც სახლში შშმ მამა ჰყავთ, შევარდა სპეცრაზმი და ძალის გამოყენებით დააკავეს ძმები. ისინი არიან ჩვეულებრივი ბათუმელი ბიჭები, რომლებსაც ჰყავს მეგობრები და ახლობლები. იმის გამო, რომ "ნაციონალურ მოძრაობას" უჭერენ მხარს, არ შეიძლება ესე მოექცნენ". დაკავებების სერია გაგრძელდა _ 23 აპრილს ხონის გზაზე დააკავეს ელდარ ანთაძე. „არც მტკიცებულება და კადრები არ არსებობს მათი დანაშაულის დამამტკიცებელი. უნდათ, ეს ბიჭები ჩასვან ციხეში, მხოლოდ იმიტომ, რომ ისინი ძალიან აქტიურობენ", _ ამბობს ანა იოსავა. მისი თქმით, ვარლამ გოლეთიანმა იცოდა აქციაზე მომხდარი ინციდენტის შესახებ, თუმცა ხელისუფლებასთან მოლაპარაკებაზე ყოფნის დროს არ უსაუბრია ამ თამაზე. "ვარლამ გოლეთიანს სოლიდარობაც კი არ გამოუცხადებია მათთვის. არადა, ეს ბიჭები მხარდასაჭერად ჩავიდნენ". "გურია ნიუსი" ესაუბრა ელდარ ანთაძის ადვოკატს გიორგი ფანცულაიას. ადვოკატის თქმით, ის საქმის შესწავლის პროცესშია, რის შემდეგაც შეძლებს კომენტარის გაკეთებას. რა ედებათ წულუკიძეებსა და ჭელიძეებს ბრალად, რა მუხლით მიმდინარეობს გამოძიება მათ საქმეზე და რას ითვალისწინებს სასჯელი, ამის გასარკვევად "გურია ნიუსი" შსს-ს პრესსამსახურს დაუკავშირდა.  შინაგან საქმეთა სამინისტროს განცხადებით, 15 და 23 აპრილს დააკავეს შვიდი პირი, რომლებსაც ბრალად ედებათ გუმათჰესის დასახლებაში ნამახვანჰესის მშენებლობასთან დაკავშირებით მიმდინარე საპროტესტო აქციაზე  ჯგუფური ძალადობა. როგორც შსს-ში გვითხრეს, მათ ფიზიკური დაზიანებები მიაყენეს აქციაზე მყოფ სამ პირს. ასევე, დააზიანეს ერთ-ერთი დაზარალებულის კუთვნილი ავტომანქანა. შსს-ს ინფორმაციით, საქმეზე გამოძიება მიმდინარეობს 225 მუხლით, რომელიც გულისხმობს ჯგუფური ძალადობის ორგანიზებას, ხელმძღვანელობას ან მასში მონაწილეობას. უწყების განცხადებით, შვიდივე დაკავებულის დანაშაული 4-დან 6 წლამდე ვადით თავისუფლების აღკვეთას ... ...

არქივი

ტესტები

ტესტი _ რა გახსოვს სკოლიდან?

გამოქვაბულში ქვევიდან ზევით აღმართულ წარმონაქმნებს...

ტესტი _ იცნობ თუ არა ქართულ მხატვრობას?

გამოიცანი, ვისია ეს ნახატი

ტესტი _ როგორ იცნობ საქართველოს ისტორიას

სად დაამარცხა თამარ მეფემ რუმის...

ტესტი _ ყველაზე, ყველაზე...

იცი თუ არა გეოგრაფია

ტესტი _ შენ და საქართველოს ისტორია

საქართველოს რომელი მეფე დასაჯეს სიკვდილით...

ტესტი _ იკვებებით თუ არა სწორად?

ყოველდღე ჭამთ უმ ბოსტნეულს, სალათებს?

ტესტი _ რა იცი მსოფლიოს ღირშესანიშნაობების შესახებ?

რომელმა ქვეყანამ აჩუქა აშშ-ს თავისუფლების...

კარმიდამო ჩემი

"ქართული თექა ჩემი გატაცებაა!"

ქართულ თექაზე მუშაობას, უმეტესად, ჩვენი...

გავაშენოთ საადრეო ჯიშის მანდარინი

დასავლეთ საქართველოს სუბტროპიკული ზონის კლიმატი,...

თხილის წამლობა აპრილის შუა რიცხვებიდან

აპრილის დასაწყისიდან, როცა თანდათან მატულობს...

როგორ გამოვკვებოთ და გამოვზარდოთ ქათმის წიწილები

საქართველოში ქათმის და, ზოგადად, შინაური...

დავთესოთ ბოსტნეული და გამოვიყვანოთ ჩითილები

წლევანდელი გაზაფხული,  გურიაში, განსაკუთრებით, საკმაოდ...

საგაზაფხულო ფხალეული კვერცხით და ნედლი სანელებლებით

საქართველოს სამზარეულო კულტურა ფხალეულის ორასამდე...

"კალისტო 1920 "_ გურიაში "გემოვანის" პური გამოჩნდა

პური ერთ-ერთი უძველესი საკვებია და...

ერთი ნაჩუქარი ბაჭიით დაწყებული საქმე: "ბოცვრის მოშენება ყველა ოჯახმა უნდა შეძლოს"

ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ შუაამაღლებაში მცხოვრები,...

ზღმარტლი _ მცენარე, რომელიც იმსახურებს ყურადღებას

მუშმულას და უნაბის შემდეგ, ჩვენს...

გავამზეუროთ ქოთნის ყვავილები

ახლა, ადრიან გაზაფხულზე, მზიან, თბილ...

ქათმის მხალეული

მრგვალად მოხარშული (და არა შემწვარი)...