_ 2013 წლის 29 ნოემბერს საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს სხდომა გაიმართა. სხდომაზე სხვა საკითხებთან ერთად, მოსამართლეთა თანამდებობებზე გამწესების საკითხი განიხილებოდა. 12 მოსამართლეს სხვადასხვა სასამართლოში გამოცხადებულ ვაკანტურ თანამდებობებზე ჰქონდა განაცხადი წარდგენილი. ამათგან, ნაწილი მხოლოდ ერთ სასამართლოში ითხოვდა დანიშვნას, ხოლო ნაწილი კანდიდატებისა თანახმა იყო, გამწესებულიყო რამდენიმე სასამართლოთაგან ერთ-ერთში. უნდა აღინიშნოს, რომ საქართველოს ორგანული კანონი “საერთო სასამართლოების შესახებ“ ითვალისწინებს იმ გამონაკლისებს, რომელთა გადაწყვეტა ხდება იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს წევრთა ხმების 2/3-ით. მათ შორისაა მოსამართლის თანამდებობაზე დანიშვნის საკითხი. ორგანული კანონი “საერთო სასამართლოების შესახებ“ არ ითვალისწინებს მოსამართლეთა დანიშვნის საკითხის ორ ეტაპად გადაწყვეტას, – მათ დანიშვნას მოსამართლედ და შემდეგ კონკრეტულ სასამართლოს მოსამართლედ მათ გამწესებას. ამგვარი ჩანაწერი არც იუსტიციის საბჭოს რეგლამენტში არის გათვალისწინებული. ამდენად, მოქმედი კანონმდებლობით, მოსამართლეთა დანიშვნა გულისხმობს კონკრეტულ თანამდებობაზე კანონით დადგენილი ვადით (ან უვადოდ) მოსამართლისთვის სამოსამართლო უფლებამოსილების დაკისრებას, რაზეც გადაწყვეტილება მიღებული უნდა იქნეს საბჭოს წევრთა ხმების 2/3-ით. აღნიშნული დანაწესის გაუთვალისწინებლად, საბჭოს მიერ 2013 წლის 19 ნოემბრის სხდომაზე შერჩეულ იქნა 12 მოსამართლე ისე, რომ არ გადაწყვეტილა საკითხი, თუ რომელ სასამართლოებში დაინიშნენ ისინი, საბჭომ საკითხის განხილვა განაგრძო 29 ნოემბრის სხდომაზე და რამდენიმე მოსამართლის თანამდებობაზე გამწესება ხმათა უბრალო უმრავლესობით გადაწყვიტა.
2013 წლის 29 ნოემბრის სხდომაზე ხმათა უბრალო უმრავლესობით მიღებული ერთ-ერთი გადაწყვეტილებით, მოსამართლე, რომელსაც უფლებამოსილების ვადა ამოეწურა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლის თანამდებობაზე ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატაში და მას სრულიად ლეგიტიმურად გაგრძელებული ქონდა უფლებამოსილება მის წარმოებაში არსებულ საქმეთა განხილვის ვადით, განაცხადი შეტანილი ჰქონდა ისევ იგივე სასამართლოში გამწესების მოთხოვნით, დაინიშნა მცხეთის რაიონულ სასამართლოში და მივლინებულ იქნა თბილისის საქალაქო სასამართლოში იმ საფუძვლით, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოში არ იყო თავისუფალი საშტატო ერთეული, ხოლო ამავე სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატაში საქმეთა რაოდენობის გათვალისწინებით არ იყო მოსამართლის საჭიროება. უნდა აღინიშნოს, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატაში მოღვაწე 10 მოსამართლიდან ერთს გაუვიდა უფლებამოსილების ვადა და არ იქნა გამწესებული მოსამართლედ, ერთი მოსამართლე, როგორც აღინიშნა, დაინიშნა გორის რაიონულ სასამართლოში, ხოლო პალატის თავმჯდომარე თავად არ მონაწილეობს საქმეთა განხილვაში, ანუ ფაქტობრივად ამ პალატაში საქმეებს განიხილავს მხოლოდ 7 მოსამართლე, არის ორი საქმეთა განმხილველი კოლეგია 3–3 მოსამართლის მონაწილეობით და ერთი მოსამართლე, ანუ – მესამე არასრული კოლეგია. ამ ვითარებაში, თბილისის სააპელაციო სასამართლოში დანიშვნის მსურველი მოსამართლის საკითხის გადაწყვეტისას გათვალისწინებული იქნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის თავმჯდომარის მოსაზრება, რომ კოლეგია განიცდიდა მოსამართლეების სიმცირეს. ესეც გაურკვეველია, რადგან, თუკი მოსამართლეთა რაოდენობა არასაკმარისია და ხელი ეშლება მართლმსაჯულების განხორციელებას, რატომ არ მსჯელობს საბჭო ამ სასამართლოში შტატების გაზრდაზე და რატომ არ დააყენა საკითხი სწორედ საშტატო ერთეულების გაზრდის კუთხით კოლეგიის თავმჯდომარემ საბჭოს წინაშე. ამავდროულად, საბჭომ მოსამართლე, რომელიც დაინიშნა სიღნაღში, მიავლინა თბილისის სააპელაციო სასამართლოში იმ მოტივით, რომ აღნიშნულ სასამართლოს სისხლის საქმეთა პალატას არ ჰყავდა საკმარისი მოსამართლეები. ამ სასამართლოში საშტატო რიცხოვნობის გაზრდის საკითხი ასევე არ დასმულა საბჭოს მიერ.
საბჭოს მიერ დარღვეულ იქნა მოსამართლის დაწინაურებისას მისი კარიერის გათვალისწინების პრინციპი. მოქმედი კანონმდებლობით, სააპელაციო სასამართლოში მოსამართლის დაწინაურება შესაძლებელია, თუკი მას ქვემდგომ სასამართლოში მუშაობის 2 წლიანი გამოცდილება აქვს. გამონაკლისია შემთხვევა, როცა მას განსაკუთრებული წვლილი მიუძღვის სამართლის განვითარებაში, ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებასა და სწრაფი და ეფექტიანი მართლმსაჯულების განხორციელებაში, აგრეთვე თუ მან სამოსამართლო უფლებამოსილების განხორციელების პერიოდში გამოავლინა მაღალკვალიფიციური სამოსამართლო უნარ-ჩვევები. ეს პრინციპი, ნორმის კეთილსინდისიერი განმარტების შედეგად, ბუნებრივია, მოსამართლის დანიშვნაზეც უნდა გავრცელდეს.
იუსტიციის საბჭოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შედეგად, მოსამართლე, რომლიც ათი წლის განმავლობაში ახორციელებდა უფლებამოსილებას სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში, როგორც სისხლის, ასევე ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატაში და განაცხადი წარდგენილი ჰქონდა მხოლოდ ამ სასამართლოში დანიშვნაზე, უფლებამოსილებას განახორციელებს პირველი ინსტანციის სასამართლოში, ხოლო მოსამართლე, რომელსაც პირველი ინსტანციის სასამართლოში მუშაობის მხოლოდ რამდენიმეთვიანი გამოცდილება აქვს, უფლებამოსილებას განახორციელებს სააპელაციო სასამართლოში ისე, რომ საერთოდ არ ყოფილა მსჯელობა, არსებობდა თუ არა პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოსამართლედ მუშაობის ორწლიანი გამოცდილების ქონის გარეშე ზემდგომ სასამართლოში გამწესების კანონით დადგენილი წინაპირობები.
იუსტიციის საბჭოს ამგვარი გადაწყვეტილება კიდევ ერთხელ მეტყველებს საბჭოს წევრთა მიერ, კანონის სამართლის პრინციპებთან შეუსაბამო განმარტებასა და წინასწარ შეთანხმებული გადაწყვეტილებების მიღებაზე, ასევე, – წინა იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მიერ დანერგილი მანკიერი პრაქტიკის გაგრძელებაზე, რომლითაც მოსამართლეები მუდმივად იმყოფებოდნენ მივლინებით სხვა სასამართლოებში, რაც მათზე ზეწოლის ბერკეტს წარმოადგენდა იუსტიციის საბჭოს ხელში. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ კანონით მოსამართლეთა მივლინება გრძელდება არა უმეტეს ერთი წლის ვადით, გარდა უკიდურესი საგამონაკლისო შემთხვევებისა, რა დროსაც მივლინების ვადა შეიძლება გაგრძელდეს კიდევ ერთი წლით. შესაბამისად, მოსამართლეები, რომლებიც საბჭოს გადაწყვეტილებით თანამდებობებზე დაინიშნენ სამი წლის ვადით, ერთი ან ორი წელი უნდა იყვნენ მივლინებული სხვა სასამართლოებში და მესამე წელს დაბრუნდნენ თავიანთ თანამდებობებზე. საბჭოს მიერ ამგვარი გადაწყვეტილების მიღება სრულიად ეწინააღმდეგება მოსამართლეთა სტაბილურობის პრინციპისადმი მისი წევრების მიერ საჯაროდ არაერთხელ გაცხადებულ მხარდაჭერას, რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს მათი სიტყვისა და საქმის სხვადასხვაობას.
“საქართველოს მოსამართლეთა ერთობას” მიაჩნია, რომ იუსტიციის საბჭოს მიერ ყველა ეტაპზე მიღებული გადაწყვეტილება, რომელიც მოსამართლეთა თანამდებობაზე დანიშვნას უკავშირდება, კანონით დაწესებული ახლებური რეგულაციის საფუძველზე, მიღებულ უნდა იქნეს საბჭოს წევრთა ხმების 2/3–ით და არა უბრალო უმრავლესობით, მიუხედვად იმისა, თუ რას უწოდებს მას საბჭოს რომელიმე წევრი – მოსამართლის თანამდებობაზე დანიშვნას, გამწესებას, არჩევას თუ სამოსამართლო უფლებამოსილების დაკისრებას, _ აღნიშნულია გნაცხადებაში.
