ჟურნალისტი და ბლოგერი ნანა ზარდიაშვილი, რომელიც გუშინ, მძიმე ავადმყოფობის შედეგად გარდაიცვალა, ბევრს წერდა… ძალიან ბევრს… ამბობდა, რომ წერისას სულ სხვა სამყაროში ხვდებოდა… ეს სამყარო კი ძალიან უყვარდა. ფეისბუქზე ვკონტაქტობდით… ხან ყოველ დღე, ხან იშვიათად… ბოლო დროს წერა უჭირდა… ავადმყოფობა ყველაფრის უფლებას აღარ მაძლევსო… ეს ერთადერთი შემთხვევა მახსენდება, როცა მის ტკივილზე ხმამაღლა მითხრა…
ნანას ნაწერებს მისი გარდაცვალების შემდეგ გადავხედე… რამდენიმე წაკითხული მქონდა… თუმცა, ბევრი უცნობი ჩანაწერიც ვიპოვე და ძალიან საინტერესოც, რომლებიც მინდა, რომ თქვენც გაგიზიაროთ…
ნანას ბლოგს თუმოროფობი ჰქვია…
"ასე მგონია, ადამიანი მოგონებებით თავისი ცხოვრების ისტორიას რამდენადმე აყალბებს, აყალბებს იმით, რომ მუდმივად ყვება ერთსა და იმავე ამბებს და ისე ჩქმალავს სხვებს, რომ ისინი ბოლოს თვითონაც აღარ ახსოვს. ხშირად მოყოლილი ისტორიები კი, პირიქით, სამუდამოდ ამახსოვრდება, მათი მეშვეობით ხელახლა ქმნის თავის წარსულსაც და იდენტობასაც. დროთა განმავლობაში ზოგიერთი ისტორია კონკრეტულობას კარგავს და ერთგვარ პერსონალურ, ან საოჯახო მითად გადაიქცევა. იქნებ მეხსიერების ეს მოწყალე არჩევითობა სულაც არ არის ცუდი, იქნებ ამ არჩევითობით ვადასტურებთ იმას, რომ ზუსტად ვიცით როდის მოვიქეცით უსამართლოდ, ბოროტად, სასტიკად, უღირსად და ამის გახსენება უბრალოდ ჩვენს ძალებს აღემატება.
ეს ბლოგი ასეთი ამბებისგან შედგება – ოჯახური მითებისგან, რომლებიც დედაჩემის სნეულების, სიკვდილისა და ჩემი დაბერების ისტორიას აღწერს. სანამ ჩემი მოხუცები, (ჯერ დეიდა, მერე მამა და ბოლოს დედა) წასვლას დაიწყებდნენ, მიუხედავად იმისა, რომ თითქოს ადრეული ბავშვობიდან საშინლად მეშინოდა სიკვდილის, ჩემი საკუთარი მოკვდავობა მაინც სრული აბსტრაქცია იყო ჩემთვის. როდესაც ახალგაზრდა ხარ და წინ ცხოვრების 30, 40, 50 წელი გელის, ფაქტობრივად მარადისობაში ცხოვრობ, აბსტრაქტული მოკვდავობის სივრცეში. თან დედაჩემი ყოველთვის იდგა ჩემსა და სიკვდილს, ჩემსა და ადამიანური არსებობის ტრაგიკულ მომენტებს შორის – მარიდებდა, არ მაკარებდა, არ მაგონებდა. მე ჩემს შვილებს ასეთ ფარად ვერ გამოვადექი. მაგრამ, როდესაც მშობლები უკვე ასაკოვანს გტოვებენ, როდესაც უკვე უფრო მეტი განვლე, ვიდრე დაგრჩენია, ყველა განყენებული შიში თავზარდამცემ კონკრეტულობას იძენს და ამას ვეღარსად გაექცევი.
მე მომწონს დაბერება და ძალიან მიკვირს, რომ ამ ასაკზე ასე ცოტას წერენ. მომწონს მისი სისუფთავე და უცნაური უანგარობა, მისი ”მარტოობაამტანობა”. რაღა თქმა უნდა, სიბერე სევდიანი დროა, მწარე, უოცნებო და შესაბამისად უიმედოც, მაგრამ ასაკოვნება უამრავი ამაო შფოთისგან გათავისუფლებს: კარიერა, წარმატებებისა და აღიარების ხარბი წყურვილი, შური და ეჭვიანობა – ყველაფერი ეს აზრს კარგავს და რჩება მთავარი, უმთავრესი საკითხები: სიკვდილი-სიცოცხლე, სიკეთე-ბოროტება. სასიამოვნო სიცხადეა, სასიამოვნო დაწმენდილობა: день промыт как стекло…
რაც შეეხება პერსონაჟებს: თუმოროფობი მე ვარ, ხვალინდელი დღით მუდმივად შეშინებული არსება. სიტყვა თუმოროუფობია ფეისბუქზე თამაშის დროს გამოვიგონე, მერე თაკო კაკაბაძემ, ჩემმა ფრენდმა და მეგობარმა, თუმოროფობი შემარქვა. ალოისი დედაჩემია. ალცჰეიმერით იყო ავად და ამ სნეულების აღმომჩენს ალოის ალცჰეიმერი ერქვა. რაც შეეხება პოლკოვნიკ აგრაფინა ვულფს, ისიც ფეისბუქური თამაშების პროდუქტია. ჩემი აგრაფიისა (სულ შეცდომებით ვწერ) და დედაჩემის სანდაუნის სინდრომის სინთეზის შედეგი. დედას მზის ჩასვლის მერე შფოთი და გაქცევის სურვილი იპყრობდა და ამით მაქციებს (werewolf- აქედან გვარი ვულფი) მახსენებდა. ვფანტაზიორობდი, რომ ალბათ მაქცია იყო, მაგრამ ვერც ერთხელ ვერ მისცა თავს გადაქცევის უფლება და ამიტომაც გახდა ბოლოს ავად. აგრაფინა ხან მე ვარ, ხან კი თუმოროფობის შვილი, ხან უბრალოდ აგრაფინაა, მყარი იდენტობა არა აქვს, ერთი გამონაკლისით – ის ყველა განსახიერებაში მაქციაა და თან რატომღაც პოლკოვნიკი (აგრაფინას პოლკოვნიკობაც ფრენდებთან ერთად გამოვიგონეთ).
აი ასეთია ამბავი ჩემი ბლოგისა, რომელსაც აუცილებლად ვუანდერძებ ჩემს შვილიშვილებს და იმედია, ისინი მას საოჯახო მითების არქივში საპატიო თუ არა, სათანადო ადგილს მაინც მიუჩენენ" _ ასე აღწერს მის ბლოგს ნანა ზარდიაშვილი.
როგორც გითხარით, ბლოგზე ბევრი ჩანაწერია… ჩვენ რამდენიმე მათგანს გთავაზობთ
ბრიყვი შენა ხარ
"ბრიყვი შენა ხარ" – გაიფიქრა ბებია ალოისმა – "კიდევ კარგი ვერ სწავლობს და ვერ იღებს. ჩემი პაპის პაპა ზუსტად 32 წლისა დაჭკვიანდა და როგორც კი დაჭკვიანდა, მაშინვე, მყისიერად ზაფხულის ღამეში აივანზე გავიდა და თავში ტყვია დაიხალა".
საზარელი გვალვა იდგა და ყველა ისე იყო გათანგული, როგორც გადამწიფებული ქალწული, რომელსაც თავისი ქალწულობის ყოველი წამი ყურში ასაფეთქებელი მოწყობილობის წიკწიკივით ესმის.
"ეს გვალვა ცუდად დამთავრდება" – უკვე ხმამაღლა თქვა ბებია ალოისმა – "ამდენი ხნის მოლოდინი, არასდროს მთავრდება კარგად. წვიმამდე რამდენიმე წუთით ადრე რაღაც ავბედითი მოხდება".
"არ ვიცი… შეიძლება. პირველი წვიმა სავსე მთვარეზე მოვაო. ცუდი დამთხვევაა" – მიუგო აგრაფინამ და მოშნად დაამთქნარა.
თუმოროფობი, რომელიც აღარ არსებობს
ზამთრის ერთ ძალიან, ძალიან თბილ საღამოს, აი ისეთ საღამოს, გაზაფხულის წინათგრძნობა რომ ტრიალებს, მოულოდნელი სითბო ყველას რომ ქუჩაში გამოიყვანს და ხმამაღალი ჟრიამული მიხურული ფანჯრების მიღმაც რომ შეაღწევს, თუმოროფობი წვეულებაზე წასასვლელად გაემზადება. გამოიღებს ყველაზე, ყველაზე ლამაზ კაბას და გამხდარ, მსუბუქ სხეულზე მოირგებს.
როდესაც სახლიდან გამოვა, ეზოში ისევ ჟრიამული იდგება და ხალხმრავლობა იდგება და გაზაფხულის წინათგრძნობა იდგება და ის მსუბუქად გადადგამს მაღალქუსლიან ნაბიჯებს მზიანი ჩრდილებით მოხატულ ძველ ეზოში და საკუთარი ნელსაცხებლებისა და სუნამოს სურნელება სასიამოვნოდ გააბრუებს: გამოპრანჭული თუმოროფობი, სადღესასწაულო თუმოროფობი, გაკრიალებული თუმოროფობი, გახარებული თუმოროფობი, კაბიანი თუმოროფობი, მომლოდინე თუმოროფობი, გამხდარი თუმოროფობი, აფორიაქებული თუმოროფობი, მაღალქუსლიანი თუმოროფობი, თუმოროფობი, რომელიც დღეს უკვე აღარ არსებობს, მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ არ მომკვდარა.
ყოველდღიურობის პირველი და შესაძლოა ბოლო გაკვეთილი, რომელიც პოლკოვნიმა აგრაფინა ვულფმა დედამისს, თუმოროფობს ჩაუტარა (მონოლოგი)
როცა რაღაც თავზარდამცემი ხდება და ყოველდღიურობა ქრება, ღმერთი კედლისკენ პირშექცევით წვება, თვალებზე ხელაფარებული, შენი შვილივით, რომელსაც ”იქს-ფაილების” ეშინოდა, ხო გახსოვს, არ გახსოვს? მისმინე, რას აკეთებ, რას აკეთებ? როგორ დადიხარ, მარტო ფეხქვეშ რატომ იყურები? გახსენი ფოკუსი, უგოლნიკი ჩაიყენე მაგ თვალებში, თვალსაწიერზე გელაპარაკები, შეხედე გზაზე ხეები დგას და შრიალებს… არ გახსოვს ბებიდასთან სკამზე რომ იჯექი, ჭიშკართან, ზაფხულის ქარიანი ღამე რომ იყო, ხე რომ შრიალებდა: შშშშშშშშშშშშშშშშშშშშ,შშშშშშშშშშშშშშშ და ქუჩის ფარანი ქარზე ირწეოდა და ხეს ანათებდა. ჩრდილები გახსოვს? აი ეგაა, ეგაა!
მისმინე, მე მოგიყვები როგორ უნდა ინადირო ყოველდღიურობაზე, რადგან ყოველდღიურობის სევდიან მშვენიერებაშია მხოლოდ გადარჩენა: წადი კაფეში, ოღონდ სვეცკი კაფეში არ წახვიდე. ამ „პარდივინუტებს“ყურს ნუ უგდებ, ბოდავენ ეგენი… ღმერთს მდიდრები იმიტომ არ უყვარს, რომ ფუფუნება მუდმივი დღესასწაულია და ყოველდღიურობას აქრობს, ფილტრს ადებს რეალობას. იმიტომ იხოცავენ მერე თავებს. მაგათ ნადიმებს რა აზრი აქვს? სულ ნადიმში ცხოვრობენ. ნადიმი პაუზა უნდა იყოს, მონატრებულის დაგემოვნება, ეგენი კი ერთი ნადიმიდან მეორეში გადადიან. ფუფუნება მართლა სატანისაა, სატანას მასწავლი მე შენ -გოიმი რეპერივითაა-კლიპში თუ გადასარევი ინტერიერი არ აჩვენა, ვერ ისვენებს. სატანა მარადიული ნუვორიშია, ძაან უგემოვნო ტიპია. აი ღატაკთან უფრო შეაბიჯებს ყოველდღიურობა, თუ სახლი კარგად დაალაგა და ქაოსი წესრიგად აქცია.
კიდე კვირას დილით იცის ყოველდღიურობამ მოსვლა,თუ შაბათს სახლი კარგად დაალაგე და დილით მაგიდას და ჭიქებს მზე მიადგა… ბულიონიც თუ მოხარშე ამ დროს და ბინაში უბრალო სადილის სუნი დატრიალდააა, მაშინ ხომ საერთოდ გადასარევია… კიდე ღამითაც იცის ყოველდღიურობამ მოსვლა, ფარდებზე მოშრიალე ხე რომ ირეკლება.
ჰო, საკუთარ მომაკვდავებს თვითონ უნდა მოუარო, განა არ დაიხმარო ვინმე, დაიხმარე, მაგრამ მთავარ გამოცდას ამ დროს აბარებ, სხვის სხეულს თვალი თუ არ გაუსწორე, შენი მომაკვდავის ლორწოში თუ არ დაგესვარა ხელი და განავლის ჩამორეცხვა თუ არ მოგიხდა, ფეილდ ტიპი ხარ, გინდა არსებობდეს ღმერთი და გინდა არა, რადგან ყველა ერთმანეთისთვის ვკვდებით: ბებაიშენი დედაშენისთვის მოკვდა, დედაშენი – შენთვის, შენ-შენი შვილებისთვის და თუ ეს ციკლი არ დაირღვა, ღმერთი კედლისკენ არ გადაბრუნდება და პატარა, შეშინებული ბიჭივით თავზარდაცემული სახეზე ხელებს არ აიფარებს.
_გამარჯობათ, ბატონო ზურა, ვერ მიცანით?
_ გამარჯობათ, როგორ არა, როგორ არა? შავები რატომ გაცვიათ მოხდა რამე?_
— არაფერი ისეთი, ამას წინეებზე გარდავიცვალე, ჯერ ორმოცი არ გასულა და ვგლოვობ.
– ეს რა მითხარით, რატომ არ გამაგებინეთ, აუცილებლად მოვიდოდი.
_ კი მაგრამ, რა მოხდა ასეთი, სულ ცოტა ხნის წინ გნახეთ და თითქოს ჯანმრთელად იყავით… ავადმყოფობდით?
_ არა, არა, უბრალოდ თავი მოვიკალი.
_ ოხ, რა საშინელებაა… კი მაგრამ, რატომ?
_ დეპრესია… ძალიან ცუდად ვიყავი.
_ უცნაურია… კონკრეტული მიზეზი გქონდათ რამე?
_ მიზეზი ყველას გვაქვს, თქვენ მაინც ხომ იცით.
_ მართალი ხართ, მაგრამ ესე მაინც არ შეიძლება, ყველამ ყველაფერი ვიცით, მაგრამ ვუძლებთ, აი, მარიამს სამი წლის ბიჭი მოუკვდა, ადგა და მეორე გააჩინა .
_ ალბათ, სწორი ბრძანდებით, არ უნდა მექნა, მაგრამ რას იზამ… უიმე, მაგვიანდება, დიდი ბოდიში, სამსახურში მელოდებიან. _ არ იციან, რომ გარდაიცვალეთ?
_ იციან, როგორ არ იციან, მაგრამ არ აწყობთ და არ იმჩნევენ.
_ აბა, ნახვამდის, მაშინ…
_ ორმოცის ამბავს შეგატყობინებთ და აუცილებლად მოდით..
_ აუცილებლად მოვალ, მაგრამ მეორედ ასე აღარ მოიქცეთ.
