ცნობილი "რაჭული ცეკვა", რომელიც ჩვენს თვალწინ პოპულარობის ზენიტში ავიდა, არც ისე დიდი ხანია დაიდგა. ბევრს ის დღესაც ხალხური ცეკვა ჰგონია და შემოგედავება კიდეც, საწინააღმდეგო რომ თქვა . არადა, "რაჭული ცეკვა", რომელიც განუყრელია სიმღერასთან "ტაში ბიჭო, გიორგუნა" და მხოლოდ ასეთ ტანდემში იცეკვება, წარსულში ანსამბლ "შინის" სოლისტმა და სუხიშვილების წარმატებულმა მოცეკვავემ, რაჭველმა კოლორიტმა, ამბროლაურის კულტურის ცენტრის დირექტორმა დავით სხირტლაძემ, (იგივე "რაჭველების დათუნიკამ"), 2000 წელს დადგა. რა იყო მანამდე და როგორ გაჩნდა იდეა? ამის შესახებ თვითონ დავით სხირტლაძე გვესაუბრა, რაც ძალზე საინტერესო იქნება ჩვენი მკითხველებისთვის.
დავით სხირტლაძე ამბროლაურის რაიონში 1958 წელს დაიბადა და აქვე დაამთავრა საშუალო სკოლა. შემდეგ კი თბილისში, ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში დაიწყო სწავლა და მოხდა ისე, რომ 1978 წელს, რესპუბლიკურ ფესტივალზე ცეკვა "ქართულის" შესრულებით გაიმარჯვა. ილიკო სუხიშვილმაც აქ დაადგა თვალი და თავის ანსამბლში მიიწვია.
"10 წელი ვცეკვავდი იქ და მსოფლიო შემოვიარე. უდიდეს ბედნიერებას მაზიარეს მათ და ნინო რამიშვილსა და ილიკო სუხისშვილს მარად ცოცხლებად მივიჩნევ, ჩემი ცხოვრების გზა მათ გაკვალეს, მათ სულს ვენაცვალე!" _ ასე იხსენებს ორ დიდ მაესტროს დავით სხირტლაძე.
როგორ და რის საფუძველზე დაიდგა ცეკვა "რაჭული"? როგორც დავით სხირტლაძე გვიამბობს, მან მამის, ასევე ცნობილი ხელოვანის გიგა სხირტლაძის ლექსების კრებულიდან ამოიღო ერთ-ერთი ლექსი: "ტაში ბიჭო, გიორგუნა", მოარგო მუსიკა და ცეკვად "ჩამოასხა". პოპულარულიც ისე სწრაფად გახდა, ხალხურმა სამყარომ, როგორც სჩვევია, დაუკითხავად გაითავისა. ბატონი დავითი ძალიან არც ამაზე ნერვიულობს, რადგან თავს ხალხის შვილად მიიჩნევს. მისადმი, როგორც რაჭველი კოლორიტისადმი უსაზღვრო სიყვარულს რაჭველები ორ სიტყვაში ატევენ: "ჩვენი დათუნიკა" ან "რაჭველების დათუნიკა".
ცეკვა "რაჭულის" პოპულარობა, ცნობილ ხელოვანს, მოცეკვავე ფრიდონ სულაბერიძესაც უკავშირდება. 2000 წელს, როცა სახელმწიფო ანსამბლი "რუსთავი" ფილარმონიაში კონცერტით გამოდიოდა, ბატონმა ფრიდონმა თხოვა დავით სხირტლაძეს, ცეკვა "რაჭული" წარედგინა მაყურებლისთვის. ამ გამოსვლის დეტალებს "რაჭველების დათუნიკა" დავით სხირტლაძე დღესაც სიყვარულით იხსენებს და იუმორით ყვება:
"გამოვიდნენ სახელმწიფო ანსამბლის ოქრო-ბიჭები, იცეკვეს "რაჭული" და დარბაზში ოვაცია არ წყდებოდა, კულისებიდან კი მესმის ბუზღუნი და გინებასავით ჩალაპარაკება: "რა ჩამოიტანე ეს, შენი… არ მოვკვდი?" რომ გავიგონე, შევედი და ვეკითხები, რომელი იგინებით-მეთქი… რა თქმა უნდა, ეს არ იყო სერიოზული გაბრაზება, უფრო სიყვარულით ნასაზრდოები იუმორი იყო. არავინ გამომეპასუხა, მაგრამ ორი კვირის შემდეგ მითხრა ერთმა, "ის" მე ვიყავიო…
რაც შეეხება ანსამბლ "შინს", რომლის წევრიც ხუთი წლის განმავლობაში იყო დავით სხირტლაძე, ამ სახელოვან მუსიკალურ ოჯახში ის მიიწვიეს ერთ-ერთ პროექტში, რომელშიც, ქართულ ხალხურ ფოლკლორზე დაყრდნობით უნდა შექმნილიყო ნომერი, სადაც შაბლონი არ იქნებოდა. მოხდა ისე, რომ კვლავ წარმატება მოვიდა, გაიმარჯვეს ფოლკლორის მსოფლიო ფესტივალზე და იქ მსოფლიოს არაერთი ქვეყნის პროდიუსერებმა მიიწვიეს. ხუთი წლის შემდეგ, როცა ეს პროგრამა დასრულდა, დავით სხირტლაძე, დანარჩენ ოთხ მეგობართან ერთად, წამოვიდა და შექმნეს ჯგუფი "ეგარი". როცა კონცერტი დაიგეგმება, უგზავნიან პროგრამას და მაღალი კლასის პროფესიონალიზმის წყალობით, სამი დღე ჰყოფნის რეპეტიციის გასავლელად. მშობლიურ ამბროლაურში კი კულტურის ცენტრს ხელმძღვანელობს. სამიათასზე მეტმა აღსაზრდელმა გაიარა მისი სკოლა და გაასმაგებული სიყვარული დაუბრუნდა უკან.
ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი. მშობლიური რაჭა ძალიან უყვარს.
"გული მიკვდება… თბილისში ჩამჯდარა რეგიონების მოსახლეობის ნახევარზე მეტი, წამოგორებულან და სოციალურ დახმარებას ელიან… ბუების საბუდარად გადაქცეული საბუხრეები მენანება, დაკეტილი სახლები და მიტოვებული ეზოები მტკივა, "- ამბობს ის და ადამიანის გაზარმაცებულ ბუნებაზე ბრაზობს, ნეტა, ჯანმრთელ კაცს, ამ მიწის პატრონს ასე რამ შეაძულა დაბადების ადგილი, მშობლიური კუთხე, რომ წელიწადში ერთხელ ძლივს მიაკითხავს დაკეტილ ჭიშკარს… არც იქ ივარგებენ, სადაც წამოგორებულან. ყველაფერს უკარგესი მთავრობც ვერ იზამს, თუ ხალხმა საკუთარ თავს რაღაც არ ჰკითხა… ვიღაც უთოფოდ მოვა, უომრად და ისე წაიღებს ჩვენს ზღაპრულ ქვეყანას."- ამბობს დავით სხირტლაძე.
