ვენეციის ქუჩების, არხების, ხავსმოდებული ძველი შენობების, სახლების თუ ხიდების ნახვისას თქვენ შეამჩნევთ ხელოვანების დამოკიდებულებას ესთეტიკისადმი, ცხოვრებისადმი. შეიძლება ითქვას, რომ ქალაქი ზღვაში უამრავ ხელოვნების ნიმუშს იტევს. თითოეული შენობის არქიტექტურული იერი რომ ერთმანეთისგან განსხვავებული და გამორჩეულია ამას ერთი შეხედვითაც მიხვდებით.
ვენეციაში სასახლეების კედლები ცნობილი მხატვრების მიერაა მოხატული. ხმაურიან ქალაქებში აჩქარებულ რიტმს მიჩვეულნი სიმშვიდეს, სიმყუდროვეს ვენეციაში ნამდვილად იგრძნობთ. აქ არც ავტომობილების ხმაური გაგიწვრილებთ გულს და არც მათი გამონაბოლქვი შეგაწუხებთ.
ერთადერთი თანამედროვე ნაგებობა ქალაქში სადგურია. წყალია ყველგან – ფართო თუ ვიწრო ქუჩებში, გადაადგილება წყლის ტექნიკით არის შესაძლებელი. წყალზე მოლივლივე ფრინველების ყურება ერთგვარი თერაპიაა. ამ ქალაქს მისთვის დამახასიათებელი, გამორჩეული სურნელი აქვს. ზუსტად ეს არის ის, რაც ყოველთვის გაგახსენებთ ამ მართლაც მისტიური ქალაქის ბრწყინვალებას.
მსოფლიოს სხვა ქალაქებისგან ვენეცია იმით გამოირჩევა, რომ ის განლაგებულია 118 კუნძულზე და შედგება 160 არხისგან. ქალაქს ვენეცია ვენეტების სახელიდან დაერქვა. ვენეტები იყვნენ უძველესი ხალხი, რომლებიც აპენინის ნახევარკუნძულის ჩრდილო- აღმოსავლეთით სახლობდნენ. მეცნიერების აზრით, ქალაქი ახ. წ. V-VII საუკუნეებში წარმოიშვა. ჩრდილოეთიდან მოსულმა ბარბაროსებმა კონტინენტის ქალაქები გადაწვეს. გამოქცეული ხალხის ნაწილმა თავი ამ კუნძულებს შეაფარა.
მოგზაურობა დროში სწორედ იმ კუნძულების მონახულებით დავიწყე, რომლებიც ვენეციის მთავარ ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს. კუნძულ ლიდოსკენ სტუმრები და მასპინძლებიც წყლის ავტობუსის, "ვაპორეტოს" საშუალებით წავედით. გზად, ლიდოს კუნძულამდე ულამაზესი პეიზაჟები იშლება. არცერთი კადრი რომ არ გინდა ყურადღების მიღმა დაგრჩეს და ნატრობ – მაქსიმალურად გახანგრძლივდეს დრო. კუნძული ლიდო შემთხვევით არ შემირჩევია. შეიძლება ბევრი თქვენგანისთვის არ იყოს ცნობილი, რომ წმინდა ნიკოლოზის ნაწილები იტალიის ქალაქ ბარის გარდა ვენეციაში, კუნძულ ლიდოზეა დაბრძანებული.
ნავმისადგომიდან ქალაქის ქუჩაზე შევედი და გამვლელებს ტაძრის ადგილმდებარეობის შესახებ ვკითხე. გზად, ტაძრისკენ მიმავალს, 1389 წლით დათარიღებული ებრაელთა ანტიკური სასაფლაო შემხვდა.
წმინდა ნიკოლოზის სახელობის ტაძარიც მალე გამოჩნდა. ტაძრის კართან რუსულ ენაზე განთავსებულ ინფორმაციას ვკითხულობ, თუ როგორ მოხვდა კუნძულ ლიდოზე წმინდანის ნაწილები.
პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობისას ხომალდმა მირონლუკიის პორტში შეიარა და ვაჭრის ტანსაცმელში გადაცმულმა ვენეციელებმა დაიწყეს წმინდანის ნაწილების ძებნა. მათ იატაკის ქვეშ ლუსკუმა იპოვეს, რომელშიც მე-9 საუკუნეში იმპერატორ ბასილი პირველის მიერ გადამალული წმინდა ნაწილები დახვდათ. ვენეციელები გახარებული დაბრუნდნენ ხომალდზე. ასე მოხვდა წმინდა ნაწილები კუნძულ ლიდოზე. ტაძარი, რა თქმა უნდა, კათოლიკურია და შესაბამისი წესისამებრ, მარმარილოს კიდობნის ჯვრის საკურთხევლის ზემოთ არის წმინდანის ნაწილები დაბრძანებული. აქ სალოცავად მოდიან როგორც კათოლიკეები, ასევე მართლმადიდებლებიც. კუნძულ ლიდოს სანაპიროს მოპირდაპირედ კარგად ჩანს ვენეცია, კერძოდ, სან-მარკოს ტაძარი და მოედანი.
კუნძული ლიდო ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ "ვენეციის კინოფესტივალს" მასპინძლობს ყოველწლიურად. სხვა დანარჩენი კუნძულებისგან ლიდო იმითაც გამოირჩევა, რომ ულამაზესი სანაპირო ზოლი აქვს და ტურისტების რაოდენობას ამ მხრივაც ვერ აუდის.
ლიდოდან კუძულ მურანოსკენ გავაგრძელეთ გზა. ნახევარ საათში მურანოზე ვიყავით. მურანო მინის გადამამუშავებელი საწარმოებით არის ცნობილი.
მე-13 საუკუნემდე აღნიშნული საამქროები ვენეციაში ფუნქციონირებდა. ხანძრის საშიშროებისა და უსაფრთხოების დაცვის მიზნით, მისი გადმოტანა კუნძულ მურანოზე გადაწყვიტეს.
მინას სპეციალურ ღუმელში, მაღალი ტემპერატურის ცეცხლზე ამუშავებენ. მინისგან სხვადასხვა ნივთების დამზადების პროცესს ადგილზე დავესწარით. იქვე იყო აქსესუარების მაღაზია, სადაც მზა მასალის შეძენა ყველას შეეძლო. მურანო შენობების არქიტექტურით, ბევრი ხიდითა და წყლის არხებით, ერთი შეხედვით, ვენეციას მოგაგონებთ. მურანოს ქუჩები სავსეა მინისგან დამზადებული აქსესუარების მაღაზიებით, რომელთა ნიშა მათ ფერადოვნებაშია.
მურანოს ამშვენებს შუა საუკუნეების არქიტექტურული ნიმუში, წმინდანების მარიასა და დონატოს სახელობის ტაძარი-CHIESA DEI SANTIMARIA E DONATO. ტაძრის სხვა საგანძურებს შორის ყველაზე ძვირფასად შესაძლოა ის მოზაიკა ჩაითვალოს, რითაც იატაკია მოპირკეთებული.
მურანოდან კუნძულ ბურანოსკენ გავაგრძელეთ გზა. ბურანო მართლაც ყველაზე გამორჩეული კუნძულია სილამაზით, თავისი ფერებით, მაქმანებით. შუა საუკუნეებში კუნძულთა ძირითადი შემოსავლის წყარო მაქმანების დამუშავება ყოფილა. დღესაც მოსახლეობა თავს ამ ხელსაქმით ირჩენს. მაქმანების გამყიდველთა უამრავ მაღაზიას და დახლს შეხვდებით. ფერწერის, მხატვრობის გარეშე ხომ საერთოდ ვენეციელთა ცხოვრება წარმოუდგენელია. უამრავი ქალაქის, კუნძულის, ხიდის პეიზაჟს ადგილზევე მოგიხატავენ.
სახლები ხასხასა, ნათელ, სიცოცხლის ფერებშია შეღებილი. ლეგენდა გვიამბობს, ნათელი ფერებით სახლების შეღებვა მეთევზეების დასახმარებლად დამკვიდრებულა. ზღვიდან გვიან მობრუნებულებს იოლად რომ შეენიშნათ საკუთარი სახლები. კუნძულის მთავარ მოედანზეა მაქმანის ხელოვნების მუზეუმი და სან-მარტინოს ეკლესია. იქვეა 52 მეტრი სიმაღლის სამრეკლო, რომელიც საგრძნობლად არის გადახრილი.
კუნძულ ბურანოსთან გამომშვიდობება ყველაზე მეტად გამიჭირდა, მაგრამ იმ იმედით წამოვედი, რომ წინ კიდევ ბევრი სანახაობა მელოდა.
ვენეციაში ჩასულებმა სან-მარკოს ცნობილ მოედანს მივაშურეთ. იტალიისთვის დამახასიათებელი წვრილი ქუჩებით მოულოდნელად მივადექით უზარმაზარ მოედანს. საოცარი შეგრძნება იყო სივრცის აღქმა, მოედანზე მოფარფატე მტრედების ღუღუნის ხმა, დამთვალიერებელთა გაოცებული სახეების ყურება. აკვირდები მოედანს, რომელიც ასე კონტრასტულია მის წარსულ დანიშნულებასთან (მოედანზე სიკვდილმისჯილები სამუდამოდ ემშვიდობებოდნენ სიცოცხლეს), ასევე ძველ შენობების და თითოეული კედლის ფასადი ისტორიას გიყვება. მოედანზე მდებარეობს ულამაზესი, არქიტექტურის უბადლო ნიმუში, სან-მარკოს ტაძარი. ეკლესია მე-11 საუკუნეში ააშენეს და ქალაქის დიდ სიწმინდეს წარმოადგენს. ტაძარში ინახება წმინდა მარკოზ მახარობელის ნაწილები. ტაძრის გუმბათის, შიდა და გარე ინტერიერის ფრესკული მოხატულობა შთამბეჭდავია. ვენეციიდან ისე როგორ წამოვიდოდით გონდოლაში – წყლის ნავში რომ არ ჩავმსხდარიყავით. თანამედროვე გონდოლა დროთა განმავლობაში ცვლილებების შედეგად შეიქმნა და ის ვენეციის ერთგვარი სიმბოლოა. დასეირნობ ვენეციის ქუჩებში, არხებზე გონდოლათი და ხვდები, რომ დროსა და სივრცეში მოგზაურობ. თან დაგყვება სურნელი ამ მართლაც და უჩვეულო, მსოფლიოში ყველაზე "არარეალური ქალაქისა".
ნონა გედენიძე
სპეციალურად "გურია ნიუსისთვის" ვენეციიდან
შენიშვნა: ქართველი ემიგრანტის ვენეციაში მოგზაურობის ამსახველ საინტერესო ფოტორეპორტაჟს, "გურია ნიუსი" მოგვიანებით შემოგთავაზებთ
