ქართველი დირიჟორის კარიერის დასაწყისი იტალიაში – გიორგი რევიშვილის ექსკლუზიური ინტერვიუ

ჯერ მხოლოდ 25 წლის არის, იტაცებს იოგა, საყვარელი კომპოზიტორი შოსტაკოვიჩია, წერს ლექსებს და იტალიაში წარმატებულ კარიერაზე ოცნებობს, _ ეს გიორგი რევიშვილის მოკლე დახასიათებაა, რომელსაც საქართველოში კლასიკური მუსიკის სფეროში კარგად იცნობენ.

პროფესიით დირიჟორმა ევროპული განათლების მისაღებად და უფრო დიდ მასშტაბებზე გასასვლელად იტალიაზე არჩევანი უკვე შეაჩერა. როგორია მისი მუსიკალური გზა, ამის შესახებ გიორგი რევიშვილი ექსკლუზიურად "გურია ნიუსთან" საუბრობს.

_გიორგი, ჩვენი მკითხველისთვის მოკლედ რომ გვითხრათ, საიდან დაიწყო თქვენი კარიერა?

_დავიბადე 1991 წლის 17 აპრილს ქუთაისში. დავამთავრე მე-14 სკოლა, პარალელურად ვსწავლობდი ზურაბ ანჯაფარიძის სახელობის მე-3 სამუსიკო სკოლაში. მისი დასრულების შემდეგ ჩავაბარე მელიტონ ბალანჩივაძის სახელობის ტექნიკუმში. ერთი წლის შემდეგ კი, მობილობით ქუთაისიდან გადავედი თბილისში და ფორტეპიანოს სპეციალობით სწავლა  ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის N1 სამუსიკო გიმნაზიაში გავაგრძელე, ნიჭიერთა ათწლედში. თხუთმეტ წლამდე მეგონა, რომ ჩემი საქმე ფორტეპიანო იყო, ჩვიდმეტი წლის ასაკში კი მივხვდი, რომ ეს დირიჟორობაა. ამიტომაც შევიცვალე პროფესია და კონსერვატორიაში ჩავაბარე საგუნდო-სადირიჟოროზე. პირველივე წელს მოვიპოვე სტიპენდიაც.

_რა ასაკში აღმოგაჩნდათ მუსიკალური უნარები?

_ჩემი მუსიკალური უნარები, როგორც მეუბნებიან, შვიდი თვის ასაკში შენიშნეს. თურმე ბევრს ვღიღინებდი, მიყვარდა ქვაბების, ტაფების ძირს დაყრა, რადგან მსიამოვნებდა მათ მიერ გამოცემული ხმები ანუ, დასარტყამი საკრავისადმი მქონდა მიდრეკილება. დედა მუსიკოსია და მან პირველმა შენიშნა, რომ მქონდა კარგი, რიტმული, ვოკალური სმენა. შვიდი წლის ასაკში შევედი მუსიკალურ სკოლაში, სადაც დედა თავად მუშაობდა და პირველ გაკვეთილებს ის მიტარებდა.

_პიანისტობა დიდ ენერგიას, თავდაუზოგავ შრომას მოითხოვს. დღეში რამდენ საათს უთმობდით საქართველოში ინსტრუმენტთან მუშაობას?

_სიმართლე გითხრათ, არ მხიბლავდა მეცადინეობის პროცესი 15-16 წლამდე, სანამ არ გავაცნობიერე, რომ მუსიკა იყო ჩემი. მანამდე კვირაში  ერთხელ თუ დავჯდებოდი ფორტეპიანოსთან. ჩემი პედაგოგის ლავალეტა ფორჩხიძის დამსახურებით და მისი დიდი ძალისხმევის შედეგად ძალიან შემიყვარდა მუსიკის ეს სფერო. ვფიქრობ, საქართველოში ფორტეპიანოს მასშტაბით მაქსიმუმი გავაკეთე, ახლა უკვე დირიჟორობის დროა.

_რა ხდება თქვენს თავს მაშინ, როცა უკრავთ, შეგიძლიათ, ეს გრძნობა სიტყვებით გადმოსცეთ?

_ზოგადად, როცა ვუსმენ მუსიკას, ჩემს საყვარელ ნაწარმოებს საოცარი გრძნობაა, უდიდესი სიამოვნებაა ეს ჩემთვის. ჩემი საყვარელი კომპოზიტორი, რომელიც ჩემს ფსიქოტიპს შეესაბამება, არის დიმიტრი შოსტაკოვიჩი. მისი სიმფონიები, ბალეტები, თხზულებები დღე არ გავა რომ არ მოვისმინო. მეტ-ნაკლები შეგრძნება მეუფლება ამა თუ იმ კომპოზიციის შესრულებისას. თითქოს ასტრალში გავდივარ. სიურეალისტური აღქმა მაქვს, არაბუნებრივი, არამიწიერი.  დაახლოებით შემიძლია ეს შევადარო მედიტაციის დროს განცდილ გრძნობას.

_პირველად რა ასაკში მოუსმინეთ მას და დაემთხვა თუ არა დედის გემოვნებას?

_ჩვიდმეტი წლის ვიყავი, რომ დამაინტერესა და მის პირველ სიმფონიას მოვუსმინე. შემდეგ მე-10 სიმფონიას, რომელმაც დიდი გავლენა მოახდინა ჩემზე. არა, დედა უფრო მე-18, მე-19 საუკუნეების კომპოზიტორებისკენ იხრება. შოსტაკოვიჩი მე-20 საუკუნის კომპოზიტორია; მე თანამედროვე მუსიკა მომწონს, ნაკლებად მოდერნი.

_შეგიძლიათ, პირველი კონცერტი გაიხსენოთ?

_შვიდი წლის ასაკში მქონდა პირველი სოლო კონცერტი ქუთაისში, მე-3 მუსიკალურ სკოლაში. ცოტა ვღელავდი, მაგრამ ჩემი შესრულების მანერაზე არ უმოქმედია უარყოფითად. მახსოვს, დედასთან ერთად დავუკარი ზურაბ აზარაშვილის ,,მწემსური.“ ამ დღემ ქვეცნობიერად გადამაწყვეტინა, რომ მე ვიყავი მუსიკოსი. ძლიერი ღელვა, ზოგადად, არ მახასიათებს, მაგრამ პატარა ღელვა, ადრენალინი, რომელიც ნებისმიერმა ადამიანმა უნდა იგრძნოს მაქვს სცენაზე გასვლამდე. შემდეგ კი, ვართ მე და მუსიკა, მე და ფორტეპიანო. სხვა დანარჩენი ჩემთვის აღარ არსებობს.

_კონკურსებში  თუ მიგიღიათ  მონაწილეობა?

_შვიდი წლიდან წელი არ გამომიტოვებია კონკურსზე ან ფესტივალზე არ გავსულიყავი. რესპუბლიკური კონკურსი, რომელიც  ოთხ წელიწადში ერთხელ ტარდება, ქალბატონი მანანა დოიჯაშვილის თაოსნობით,  არ გამომიტოვებია, თუ არ ჩავთვლით ბოლო ორ წელს, როცა უკვე დირიჟორი ვიყავი. 2007 წელს დავუკარი კონსერვატორიის დიდ დარბაზში და მე-3 საპრიზო ადგილი დავიკავე. ვერანაირი პრიზი ვერ გადაწონის იმას, რომ ფართო საზოგადოებას ვაჩვენო ჩემი შესაძლებლობები და შემოქმედებითად გავიზარდო კონკურსიდან კონკურსამდე.

_როგორ შეაფასებთ საქართველოში თქვენს სფეროში არსებულ სიტუაციას?

_სამწუხაროდ, რაც უფრო დროს გადის საქართველოში კლასიკური მუსიკის კონტიგენტი სულ უფრო მცირდება. წინა პლანზე  კომერციული ჟანრები წამოვიდა. მუსიკაც გადაერთო მოგებაზე. ჩვენთან ფეხი იმდენად მოიკიდა ეროვნულმა მუსიკამ, ფოლკლორმა, რომ ცოტა გვიან განვითარდა კლასიკური მუსიკა. ეს მე-19 საუკუნეში მოხდა ზაქარია ფალიაშვილის თაოსნობით. პირადად მე ძალიან ბევრი რამ მომცა კონსერვატორიაში განვლილმა ექვსმა წელმა. არ შეიძლება არ აღვნიშნო, რომ მოვხვდი ისეთ არაჩვეულებრივ მაესტროსთან, როგორიც ავთო რევიშვილია. ჩემი სპეციალობის, საგუნდო-სადირიჟოროს განხრით საქართველოში ცუდი სიტუაციაა, მინიმალური ხელფასებია. მაქვს ჯანსაღი ამბიციები, ჩემს სფეროში ვიყო ერთ-ერთი პირველი, ამიტომ გადავწყვიტე საქართველოდან წამოსვლა.

_თქვენი სამომავლო გეგმები, როგორც ვიცით, იტალიას უკავშირდება. უფრო კონკრეტულად, რა გზა გამოიარეთ აქ მოსახვედრად და რა არის თქვენი მიზანი?

_2013 წელს ჩამოვედი აქ პირველად ფესტივალზე, იტალიურ ენასთანაც მქონდა შეხება. სტილისტურად, ტემპერამენტულადაც ჩემში ეს ქვეყანა უფრო ჯდება. თავიდან ფლორენციაში ვაპირებდი სწავლის გაგრძელებას, მაგრამ თბილისში მირჩიეს, რომ ყველაზე კარგი სკოლა ორკესტრის დირიჟორობის განხრით მილანსა და ბოლონიაშია. რეგისტრაცია გავიარე ინტერნეტით საქართველოში ყოფნის დროს, მოვამზადე ყველა საჭირო დოკუმენტი და ფოსტით გადმოვაგზავნე იტალიაში, ბოლონიის კონსერვატორიაში. მომივიდა კიდეც მოწვევის წერილი და დავიწყე ვიზის გაკეთება. ჩამოვედი სასწავლო, ექვსთვიანი ვიზით და როდესაც  კონსერვატორიაში ჩავაბარებ,  ორწლიან საბუთს ავიღებ. უკვე ორი თვეა  ბოლონიაში ვცხოვრობ,  ორი გამოცდა უკვე ჩავაბარე. პირველი გამოცდა   ტესტირების სახით იტალიურ ენაში ჩამიტარდა, მე-2 გამოცდა  პარტიტულის კითხვა იყო. ამ გამოცდით ამოწმებენ თვალის მეხსიერებას. გაძლევენ სრულიად უცხო ნაწარმოებს, ის იქვე უნდა გაარჩიო და დაუკრა უცებ. ველოდები ბოლო გამოცდას, რომელიც 10 ოქტომბერს დირიჟორობაში მაქვს. ნოემბრის დასაწყისში კი,  სწავლას მაგისტრატურაში დავიწყებ. პარალელურად, იტალიურ ენას ვეუფლები. საბედნიეროდ, სწავლის დაწყებამდეც მაქვს კონსერვატორიაში მეცადინეობის საშუალება. ჩემი სამომავლო გეგმები ჯერჯერობით ბოლონიას უკავშირდება. როდესაც სწავლას დავიწყებ, აუცილებლად მინდა, რომ პარალელურად, ვიმუშაო კიდევაც ჩემი პროფესიით.

_ხართ დირიჟორის პროფესიისთვის მზად?

_რა თქმა უნდა, კი. ზუსტად მაგიტომ ჩამოვედი იტალიაში, რომ პროფესიულად დავეუფლო ჩემს საქმეს. დიდ მასშტაბებზე მინდა გავიდე და ამის მისაღწევად ყველაფერს გავაკეთებ.

_ცოტა რამ პირადზე…რა გიყვართ, რა გიტაცებთ?

_ ჩემი ცხოვრების განუყრელი თანამგზავრი ჩვიდმეტი წლიდან იოგაა. ვარ მკაცრი ვეგეტარიანელი, ვეგანი. ვიკვებები სუფთა მცენარეული საკვებით. ჯანსაღი ცხოვრების წესს მივსდევ. მიყვარს სპორტი, სირბილი, ცურვა, ფეხბურთი, მოგზაურობა, ბუნება. პირად ცხოვრებაში ამ ეტაპზე არაფერი ხდება. ბავშვობიდან ვწერ ლექსებს. ვწერ როცა მინდა მაშინ, არ ვარ მუზაზე დამოკიდებული. განსაკუთრებით მიზიდავს ფილოსოფიური თემატიკა. ვწერ ცხოვრებაზე, ამქვეყნიურ ამაოებაზე. რეალისტი ვარ, ოდნავ ვიხრები ოპტიმიზმისკენ.

ნონა გედენიძე

სპეციალურად "გურია ნიუსისთვის" იტალიიდან