ოჯახში სამი წევრი ცხოვრობს _ ორი შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირი და ერთი მცირეწლოვანი ბავშვი, სახელმწიფო კი მათთვის უმწეოთათვის გამოყოფილ დახმარებას _ მხოლოდ 78 ლარს იმეტებს! ამ ფულს ინვალიდობის პენსია ემატება, რომელსაც მარინა და გოგი მშვიდობაძეები მძიმე ავადმყოფობის გამო იღებენ და მათ კმაყოფაზეა მცირეწლოვანი შვილიშვილი, რომლის ერთადერთ მეურვედ უსინათლო ბაბუა ითვლება.
ლანჩხუთელი მშვიდობაძეები, მართალია, სოციალურ დახმარებას იღებენ, მაგრამ მათი მდგომარეობა წარმოუდგენლად მძიმეა. მარინა მშვიდობაძე 20 წელზე მეტია ციმბირული წყლულითაა დაავადებული. იგი მხოლოდ ძლიერი გამაყუჩებლების წყალობით ახერხებს გაუმკლავდეს ტკივილს. მისი მეუღლე უსინათლოა და საკუთარ ეზოშიც კი არ შეუძლია საქმიანობა. “მხოლოდ წამლებში, თვის განმავლობაში, 180 ლარი მჭირდება, ჩვენი შემოსავალი კი თვეში 240 ლარია. ხშირადაა ისეთი შემთხვევა, როცა სახლში პურის და ჭადის ნატეხიც კი არ მოგვეპოვება. არც მე და არც ჩემს მეუღლეს ფიზიკური შრომა არ შეგვიძლია, თორემ ზარმაცები არ ვართ. ხანდახან ისეთი აუტანელი ტკივილები მაქვს ფეხზე, მეზობლებს ვაღვიძებ ჩემი ტირილით. ექიმები მეუბნებიან, წყლული ძალიან გართულებულია, ძვალზეა გადასული და ფეხის მოჭრაა საჭირო, რომ ვიცოცხლო. ფეხის მოჭრას არ ვთანხმდები _ ორი ფეხით დავჩოჩავ და ბავშვს ძლივს ვუვლი, ცალი ფეხით რას ვიზამ?! გაზის ფული თითქმის არასდროს გვაქვს და თუ რამე ვიშოვეთ, შუაცეცხლზე ვაკეთებთ. სოციალური დახმარება რომ არ გვქონდეს, ალბათ, შიმშილით დავიხოცებოდით. ჩემს მეუღლეს უკვე ლანჩხუთის ყველა აფთიაქში იცნობენ _ ყოველდღე დადის გამაყუჩებლების საყიდლად. ხანდახან, როცა ფული არ გვაქვს, ნისიად იხვეწება წამლებს აფთიაქებში, მაგრამ აღარ აძლევენ. იმათიც მესმის, რა ქნან, როცა ადმინისტრაცია უკრძალავთ ნისიად გაყიდვას”, _ ამბობს მარინა მშვიდობაძე, რომელმაც ისიც გაიხსენა, რომ რამდენიმე წლის წინ ლანჩხუთის გამგებელს გია გოგუაძეს მისთვის ერთ-ერთ აფთიაქში გარკვეული თანხა დაურიცხავს, რომლის ამოწურვამდეც წამლებს უპრობლემოდ იძენდა. ამის გამო გამგებლისადმი მადლიერებასაც გამოხატავს ძალზე შეჭივრვებული ოჯახი. ასეთი ერთჯერადი დახმარებები, მიუხედავად თანხის სიმცირისა, მშვიდობაძეებისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია _ ამ ფულით ისინი მხოლოდ სიცოცხლის შენარჩუნებას ახერხებენ.
ოჯახში იზრდება ბავშვი, რომლის უფლებების დაცვას სახელმწიფო უნდა ახორციელებდეს, მაგრამ გასულ წელს გიორგი მშვიდობაძემ კუთვნილი უფასო სახელმძღვანელოებიც კი ვერ მიიღო: “გიორგის წიგნები სხვას მისცეს. არ ვიცი, ეს როგორ მოხდა, მაგრამ ის კი ვიცი, რომ წიგნები არ მიგვიღია. ბავშვი ლანჩხუთის სასულიერო გიმნაზიაში სწავლობს, სადაც სწავლა ფასიანია, სოციალურად დაუცველები კი ნახევარ საფასურს ვიხდით. წელს არ მქონდა საშუალება, სწავლის ფული რომ გადამეხადა და არ მიმიტანია, მაგრამ ჯერჯერობით არ მოუთხოვიათ. მისი კლასის დამრიგებელს გულო პირველს ძალიან ვემადლიერები. მინდა, მადლობა ვუთხრა მას იმ ზრუნვისთვის, რასაც ჩემი შვილიშვილის მიმართ იჩენს. წიგნებიც მან მოუტანა შარშან ბავშვს”, _ აღნიშნავს შეჭირვებული ბებია.
