ალბათ, არც თქვენ გწერენ ღია წერილებს ჟურნალისტები და თუ რაიმე აინტერესებთ, პირადად გხვდებიან ინტერვიუზე ან სატელეფონო კომენტარებს იწერენ, როგორც წესი და რიგია.
ასევე წესისა და რიგის მიხედვით (და ჩვენ ეს ძალიან კარგად ვიცით) ურთიერთობას პოლიტიკოსსა და მედიას შორის აგვარებს ადამიანი, რომელსაც პრესსამსახურის ხელმძღვანელი ჰქვია. იმ შემთხვევაში, თუ პოლიტიკოსს რაიმე მიზეზის გამო არ სურს ამა თუ იმ ჟურნალისტთან ურთიერთობა, პრესსამსახურის ხელმძღვანელი მას ამის შესახებ აცნობებს. იმ შემთხვევაში, თუ კარგად იცის წინასაარჩვენო პერიოდში მედიის როლი რაოდენ მნიშვნელოვანია, თავად არწმუნებს პოლიტიკოსს, რომ დათანხმდეს ჟურნალისტთან შეხვედრას.
ბატონო ირაკლი, მე, “გურია ნიუსის” ჟურნალისტმა, თამარ ლეფსვერიძემ თქვენი პრესსამსახურის უფროსთან, ვაკო ავალიანთან გავიარე ყველა საფეხური (თავისი მოკლე ტექსტური შეტყობინებებით), რომ როგორმე შემდგარიყო ჩემი და თქვენი ინტერვიუ.
მას შემდეგ, რაც ამ მოლაპარაკებებს ვაწარმოებ, ჩაიარა მცხეთის, გორის, რუსთავის აქციამ, თქვენ გამოგაცხადეს მაჟორიტარობის კანდიდატად ზუგდიდის რაიონში და საცაა, არჩევნების დღეც დადგება…
და რომ არა ჩემი პროფესიული და მოქალაქეობრივი მოვალეობა ერთი ქართველი დედის წინაშე, რომელსაც შევპირდი, რომ მისი შვილის საკითხთან დაკავშირებით აუცილებლად შეგხვდებოდით, არც ახლა შეგაწუხებდით ჩემი ღია წერილით.
აქვე გეტყვით, რომ შეგნებულად არ მივმართე აპრობირებულ მეთოდს საქართველოში _ არ გამოვიყენე პირადი კავშირები, რომელთა მეშვეობით თქვენი პრესსამსახურის გარეშეც შემეძლო დაგკავშირებოდით. არ გავაკეთე ეს ერთი მარტივი მიზეზის გამო _ ვფიქრობ, რომ ჟურნალისტისა და პოლიტიკოსის ურთიერთობა პირადი კავშირებით არ უნდა ხდებოდეს.
ინტერვიუს “ჩაწყობას” პოლიტიკოსთან და ვინმეს წინაშე ამის გამო ვალში ყოფნას არ ვაპირებ, რადგან ნებისმიერი ჟურნალისტი ყველანაირი გავლენისგან თავისუფალი უნდა იყოს.
ქართული მედია რომ მრავალრიცხოვანია, ეს თქვენი პრესსამსახურის წარმომადგენლისგან არ გვესწავლება. ამ მრავალრიცხოვან მედიაში არ ვითხოვ ვიყო პრივილეგირებული, მაგრამ ძალიან მაინტერესებს, დაახლოებით სამი თვის მანძილზე, სულ რაღაც 20 წუთის გამოძებნა რატომ გახდა ასეთი მიუღწეველი “გურია ნიუსისთვის?”
ბატონო ირაკლი, შემიძლია დაგისახელოთ ის თარიღიც, როდიდანაც ვაწარმოებ მოლაპარაკებებს თქვენი პრესსამსახურის წარმომადგენელთან _ 2012 წლის 28 ივნისი.
სწორედ ამ დღეს გამოქვეყნდა ინტერვიუ “გურია ნიუსის” ვებგვერდზე სახელწოდებით _ “ექსკლუზიურად საფრანგეთიდან! გადახვეწილი ოპოზიციონერის დედის პირველი კომენტარები.”
თქვენი პარტიის წევრის, საფრანგეთში იძულებით გადახვეწილი გოჩა ჩხაიძის დედამ, პირველად სწორედ “გურია ნიუსთან” ისაუბრა იმაზე, რა ზეწოლები გამოიარა მისმა ოჯახმა: “მე სამადლოდ გავზარდე ჩემი ერთი შვილი. როცა მეუღლე დავკარგე, 18 წლის ვიყავი, 20 წლისას კი მეორე შვილიც დამეღუპა. დამრჩა ერთი გოჩა, ჩემი იმედი, ჩემი სიცოცხლის აზრი, რომელსაც ახლა განსხვავებული აზრისთვის დევნიან.
6 მაისის აქციაზე გასვლისთვის დასაჯეს და რამდენჯერ შუბლში ტყვიაც მოახვედრეს. 6 მაისს დაჭრილს, საავადმყოფოში, შვილი დავითი ადგა თავზე. წამლის საყიდლად აფთიაქში გასულ შვილს დახვდნენ და უთხრეს, გაჩერდი, თუ არა, წამალსაც ჩაგიგდებთ და იარაღსაცო.
მეორედ დაიჭირეს და 6 საათის განმავლობაში მანქანაზე ჰყავდათ მიბმული ტყეში. რომ არა ირაკლი ალასანია, ვინ იცის, რას უზამდნენ…”
ეს გახლავთ მცირე ამონარიდი ქალბატონი ნათელა ჩხაიძის წერილიდან. ამ ქალბატონისთვის თქვენს სიტყვას და მონათხრობს ძალიან დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა.
მე პირადად შევპირდი მას, რომ პირველ რიგში, აუცილებლად შეგხვდებოდით თქვენ და შემდგომ, გავაგრძელებდით ჟურნალისტურ მოკვლევას ამ მეტად მნიშვნელოვან თემაზე.
ამ ქალბატონს, შვილის წასვლის შემდეგაც ემუქრებოდნენ, რომ თუ ხმას ამოიღებდა და რამეს იტყოდა, სათანადოდ გაუსწორდებოდნენ. მაგრამ, მან მაინც გაბედა ხმამაღლა ელაპარაკა ჩვენთან იმაზე, რაც არასდროს უთქვამს.
ბატონო ირაკლი, მალე სამი თვე გახდება ჩემი მიცემული პირობის დარღვევიდან და მე, არა მხოლოდ როგორც ჟურნალისტი, არამედ როგორც მოქალაქე, ქალბატონი ნათელა ჩხაიძის წინაშე სინდისის ქენჯნას ვგრძნობ.
ამ თემის გარდა სხვა კითხვებიც მქონდა თქვენთან, მაგრამ ახლა მხოლოდ ერთ კითხვას დაგისვამთ: 3 თვის განმავლობაში თქვენ ვერ მოიცალეთ ჩვენთან შესახვედრად თუ თქვენი პრესსამსახურის უფროსმა _ ჩვენი თხოვნის გადმოსაცემად?
პატივისცემით, “გურია ნიუსის” ჟურნალისტი თამარ ლეფსვერიძე
