10 მარტს, მოსკოვში, კრემლის საკონცერტო დარბაზში, “ერისიონი” დასკვნით კონცერტს ჩაატარებს.
ამ ტურნეს დიდი გამოხმაურება მოჰყვა საქართველოში. საზოგადოების ერთმა ნაწილმა სასტიკად დაგმო “ერისიონის” გადაწყვეტილება რუსეთში გამგზავრების შესახებ, მეორე ნაწილი კი მოღალატეობრივს ვერ ხედავს იმაში, თუ ქართული კულტურა კიდევ ერთხელ იტყვის თავის სიტყვას საქართველოს ფარგლებს გარეთ.
“გურია ნიუსი” დაინტერესდა, რას ფიქრობს საზოგადოება ამ კონცერტების შესახებ. ჩვენ სხვადასხვა პროფესიის და ასაკის ადამიანებს ერთი და იგივე კითხვა დავუსვით.
– რას ფიქრობთ “ერისიონის” საგასტროლე ტურნეს შესახებ _ უნდა წასულიყვნენ თუ არა? საზოგადოების ერთმა ნაწილმა ისინი ერის მოღალატეებად შერაცხა. როგორია თქვენი აზრი?
ნანა ხურითი, მსახიობი: “იმ კონცერტზე ქართველებიც იყვნენ, რუსებიც, ოსებიც და აფხაზებიც… დარბაზში “საქართველოს” ყვიროდნენ ქართველები და არაქართველები. მე პირადად ეს უფრო ქართულ საქციელად მიმაჩნია, ვიდრე ,,გაბუტვა,,.” ერისიონმა” დაიპყრო რუსეთი. ეს არის ჩემი შეფასება.”
ბენჯი ჩხაიძე, პოეტი: “მართლა არ მომეწონა. იმ ხალხს ვართობთ, რომელიც საჯიშე ქართველებს გვიხოცავდა და დღესაც გრძელდება ეს ომი. კრემლში ცეკვა, ვფიქრობ, ქვეყნის ღალატია და სამშობლოსთვის შეწირულთა სულის შეურაცხყოფა! ვეთანხმები იმ ადამიანებს, ვინც მათ მოღალატეები უწოდა. ეს არამარტო ღალატია, ეს არის იმ ვაჟკაცთა სულების შეურაცხყოფაც, რომელთა განადგურების გეგმა იქ იწერებოდა, სადაც “ერისიონმა” ტაშ-ფანდური გამართა!
დავით კიკვაძე, იურისტი: “ერთადერთი საკითხი, რაშიც არ შემიძლია დარწმუნებული ვიყო ჩემს სიმართლეში, არის რუსეთი! ეს ქვეყანა არაპროგნოზირებადია.დრო გვიჩვენებს.მოღალატეებად მოხსენიება ზედმეტია. ასე ნებისმიერ ქართველს შემიძლია დავწამო ცილი და მივაწებო მოღალატის იარლიყი. ჩემს უსაყვარლეს მეფე ერეკლე მეორესაც აბრალებენ მოღალატეობას. კიდევ ვიმეორებ _ ეს ძალიან რთული საკითხია. პოეტის პერიფრაზი რომ გავაკეთო ასე ვიტყოდი – ეს ის საკითხია, სადაც საქმისათვის “ზოგჯერ ცეკვა ჯობს არაცეკვას, ზოგჯერ ცეკვით დაშავდების”. რაც შეეხება მოღალატეობას, ხელოვანი მაინც უნდა დაინდოს კაცმა .არის ამაში რაღაცა ცუდი, მაგრამ ცოდვა-მადლი ხომ იზომება? რომელი გადასწონის და რომელი იქნება სარგო ქვეყნისთვის, მომავალში გამოჩნდება.”
ზაზა სვანიძე, რეჟისორი: “ძალიან მიჭირს ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა. ბევრს ვფიქრობ იმაზე, უნდა იცეკვონ თუ არა ქართულმა ანსამბლებმა რუსეთში? ყოველთვის ამ ფიქრის დროს ვხედავ ანწუხელიძეს და მერე დოლის რითმზე მოცეკვავე გოგო-ბიჭებს. არასასიამოვნო შეგრძნება მეუფლება, გაორებული ვარ. საზოგადოების ერთი ნაწილი ამბობს, მოღალატეები არიანო, მეორე კი – კულტურა უნდა გავმიჯნოთ პოლიტიკიდანო. გამოკვეთილი პასუხი არ მაქვს, მაგრამ რუსეთის ქალაქების სცენებზე მოცეკვავე “ერისიონის” კადრებს და ნაწამები ქართველი გმირის კადრებს ვერ ვამონტაჟებ ჩემს გონებაში.”
ლიკა ყაზბეგი, დიზაინერი: “საზოგადოება ძალიან დაუნდობელია ხელოვანი ადამიანების მიმართ და ჩემს პროტესტს იწვევს, როდესაც მათ თვითოეულ ნაბიჯს აკონტროლებენ. დიახ, აუცილებლად უნდა წასულიყვნენ. რომ მიმიწვიონ, მეც დიდი სიამოვნებით წავალ ჩემი პროექტებით.”
გიორგი ედიშერაშვილი, ჟურნალისტი: “ჩემი აზრით, არ შეიძლება ნახევრად პრინციპულ მდგომარეობაში ყოფნა. ვგულისხმობ იმას, რომ თუ სახელმწიფომ გადაწყვიტა რუსეთთან ურთიერთობების აღდგენა, თუ ჩვენი ტერიტორიების დაბრუნების გზას ვხედავთ არა რუსეთის მიმართ კონფრონტაციული მიდგომებით, არამედ კულტურული, ეკონომიკური და სოციალური ურთიერთობების დათბობით, მაშინ ნება ვიბოძოთ და მსგავს შემთხვევებს ნუ მოვნათლავთ ქვეყნის ღალატად. აქ მთავარი სახელმწიფოს ინტერესებია, რომელიც ასევე შეიძლება გულისხმობდეს პრინციპულ მიდგომებს ჩრდილო მეზობლის მიმართ. ასეთ შემთხვევაში არც “ერისიონმა” უნდა იცეკვოს მოსკოვში და არც ქართული ღვინო უნდა გავიდეს რუსეთის ბაზარზე. როცა ხალხის მიერ არჩეულმა მთავრობამ რუსეთთან ურთიერთობის არაკომფრონტაციული ფორმა აირჩია, რატომ ვავალდებულებთ აპოლიტიკურ, შემოქმედებით ჯგუფს, რომ პრინციპულობა შეინარჩუნოს? “ერისიონი” არის ანსამბლი, რომელმაც წლების წინ ევროპას ალპებში გადაღებული კლიპით _ ,,შატილის ასულო’’, აჩვენა, თუ რა შეუძლია ქართულ კულტურას. მაშინ ეს ხალხი ქართველებმა გმირებად შერაცხეს, დღე იგივე ადამიანები მათ მოღალატეებად მოიხსენიებენ.”
თენგო ცაგურია, ინჟინერი: “უნდა წასულიყვნენ. “ერისიონის” ყველა წევრი გმირია. ვინც მათ მოღალატეებად იხსენიებენ, თვითონ არიან მოღალატეები და გამყიდველები.”
გიორგი დევნოზაშვილი, სამოქალაქო სექტორი: “ერისიონი” არის ცეკვისა და სიმღერის ანსამბლი. მათი საქმის ერთ-ერთი შემადგენელი ნაწილია გასტროლებზე სიარული და კონცერტების ჩატარება. რა დაშავდა იმით, რომ რუსეთის ფედერაციაში ჩავიდნენ? არც არაფერი! “ერისიონის” წევრებმა კიდევ ერთხელ დაანახეს რუსეთს ქართული გენია, აიძულა ისინი ფეხზედამდგრებს ქართველებისთვის ტაში დაეკრათ და “საქართველო” ეძახათ.
მარიამ გოგატიშვილი, ჟურნალისტი: “კულტურული ღონისძიებების პოლიტიკასთან გაიგივება დიდი სისულელეა. ჩემი აზრით, ეს მხოლოდ პოლიტიკური უმცირესობის სალაპარაკო თემაა. ოდესღაც ხომ უნდა მოგვარდეს ურთიერთობა, ხომ არ შეიძლება მეზობელთან სულ დაძაბული ვითარებაში ცხოვრება?! ქართულ ცეკვაზე გიჟდება მთელი მსოფლიო. დიახ, უნდა წასულიყვნენ და კიდევ ერთხელ დაენახვებინათ რუსეთისთვის, რომ საქართველო მაინც ძლიერად დგას და შეუძლია კიდევ უფრო მეტად განვითარდეს. ეს მხოლოდ “ნაციონალური მოძრაობის” პროვოკაციაა, თორემ რა კონცერტი სად გაიმართება, რა მნიშვნელობა აქვს? ამის გამო მოღალატე უწოდო ადამიანს, ეს უკვე დანაშაულია. იმას რატომ არ ამბობენ, რუსები აღფრთოვანებულები რომ იძახდნენ, საქართველოს გაუმარჯოსო? და კიდევ ერთი _ მოსკოვში ხომ ცხოვრობენ ჩვენი თანამემამულეები? რა, გამარჯობა აღარ ვუთხრათ და ქართული კულტურაც წავართვათ? იმ კონცერტებზე რამდენი მონატრების ცრემლი კიაფობდა იქაური ქართველების თვალებში!”
“გურია ნიუსი” აუცილებლად გაესაუბრება საქართველოში დაბრუნებული “ერისიონის” წევრებს და მათი განცდების და ემოციების შესახებ მოგიყვებათ.
