(გურია ნიუსი, ლანჩხუთი) _ ლანჩხუთის აგრარული ბაზარი, წვიმიანი კვირა დღე… როგორც ყოველთვის ხდება ხოლმე, წვიმა აქ განსაკუთრებით გაწუხებს _ ბაზრის მიმდებარე ტერიტორია საკმაოდ დაზიანებულია და ყველგან წყალი და ტალახია. მართალია, ბოლო კვირეების მანძილზე ქალაქში ასფალტის ახალი საფარის დაიგო, მაგრამ აგრარული ბაზრის მიმდებარე ტერიტორიის კეთილმოწყობაზე ჯერჯერობით არავინ ზრუნავს. არადა, ეს ადგილი კვირაობით ნამდვილად გამოცოცხლებულია და “ორი კაპიკის” მქონე ლანჩხუთელებისათვის მთავარი სავაჭრო ადგილია.
პირველი, რაც კვირას სიახლის სახით ბაზარში შეიმჩნეოდა, ყურძენი იყო, რომელიც ერთ ლარი ღირდა. მართალია, ყურძნით მოვაჭრეს ხშირად ეკითხებოდნენ ფასს, მაგრამ მყიდველი აშკარად ნაკლები ჩანდა: “გაიაფდება და მერე ვიყიდითო” _ ასეთი იყო კლიენტთა განცხადება.
იქვე, შორიახლოს, ასაკოვანი მამაკაცი გოდრებს ყიდდა. როგორც გავარკვიეთ სოფელ აცანის მკვიდრი ყოფილა და ორი გოდორი ჩამოუტანია გასაყიდად. თითოს 30 ლარად აფასებდა. “ამას ბევრი შრომა უნდა. ნახე, სუფთა წაბლისგან არის გაკეთებული. 15 წელიწადს გაგიძლებს. დიდი ხანია ამ საქმით ვარ დაკავებული. ადრე ბევრს ვყიდდი. დღეს ხალხში ფული არ არის, თორემ ყიდვა უნდათ. ზარმაცი კაციზა აი გოდორი არ ვარგა, რადგან ვეფერში ვერ მეიხმარს _ 60 კილო სიმინდი ჩავა ამაში, ყურძენიც კაი გაყოლა”, _ გვეუბნება მამაკაცი.
განსაკუთრებული რიგები ბულგარულ წიწაკაზეა, ფასიც საკმაოდ მაღალია _ ერთ კილოგრამი 2 ლარიდან ორლარნახევრამდე მერყეობს _ ბოლო ფასია, არ დააკლდებაო, _ ერთდროულად გაიძახიან მოვაჭრეები. შედარებით ნაკლები ხარისხის ბულგარული წიწაკა შეიძლება 1,8 ლარადაც იყიდო, მაგრამ ამ შემთხვევაში ფასის დაკლებაზე კაი გვარიანი ხვეწნა-მუდარა მოგიწევს. მწვანე ლობიოს ერთ ლარს აფასებენ, თუმცა, კონკურენცია აქაც არის. ერთი ქალბატონი 80 თეთრად გვთავაზობს: “მოი ნენა, ჩემი ხელითაა დაკრეფილი. შესანახიზა რომ გამოდგება, ზუსტად იმფერია. აგენი რომ ყიდიან (ხელს გვერდით მდგომ მოვაჭრეებზე მიგვითითებს), ყველა გადამყიდველია. ჩამევიდნენ ამ დილას, იყიდეს იაფად და ახლა 30 თეთრით ძვირად ყიდიან. ჩემი მოწეული ლობიოა, სასუქიანი არ გეგონოს. შვილიშვილებს გეფიცები, მარტო თოხზეა მოყვანილი.” ამ ქალბატონს ლობიოს გარდა მწვანილებიც ბლომად აქვს _ მაკიდოს სამ კონას ლარად ყიდის, ხოლო ქინძს _ 4 კონას. ნახევარი კილო ნიგოზიც აქვს: “ამერიკული ნიგოზია, წლისთავიზა მქონდა ნაყიდი და მომრჩა. 7 ლარად ვყიდი. ნამდვილად კაი ნიგოზია,” _ გვეუბნება ლობიოთი მოვაჭრე.
იქ, სადაც ყველი და რძის პროდუქტები იყიდება, ნამდვილი ანტისანიტარიაა, მაგრამ ხალხი მაინც ბლომად არის. ერთი კილოგრამი ყველის ფასი 6 ლარია.
_ სულგუნი უკვე წაიღეს სამტრედიელებმა. ისე 7-8 ლარად ვყიდდით. გააჩნია, რამდენს აიღებდი, _ გვეუბნება მეგრული აქცენტის მქონე მამაკაცი, რომელსაც კილოგრამებად დაფასოებული მჭადის ფქვილი და ღერღილი აქვს, რომელსაც, შესაბამისად, 3 და 3,5 ლარად ყიდის.
“აბა, სიმინდი, ჩიბათის სიმინდი!” _ შუახნის მამაკაცი კლიენტების მოზიდვას ასე ცდილობს. ფასს ვეკითხებით, სანამ პასუხს გაგვცემს, ჯერ გვეუბნება, რამდენის შეძენა გვსურს. “25 ლარი ღირს. კაი ხარისხის სიმინდია. აგერ ჭყინტი სიმინდიც მაქვს. სამ კოტას ლარად მოგცემ”, _ გვეუბნება ჩიბათელი მამაკაცი.
პომიდორი 80 თეთრადაც შეიძლება შეიძინო, კიტრი 70 თეთრი ღირს, ხახვი _ 80 თეთრი, ნიორი _ 6 ლარი, კარტოფილი _ 80 თეთრი, თუმცა შედარებით პატარებს 60 თეთრშიც მოგცემენ.
შინაური ფრინველების ნაკლებობაა. ვისაც ჰყავს, საკმაოდ ძვირადაც აფასებს. ე.წ. ბროილერის წიწილები, რომელიც დასაკლავადაც ვარგა, 5 ლარში იყიდება. შინაური ქათამს 10-15 ლარს აფასებენ. გოჭი მხოლოდ ორად-ორია გამოყვანილი. როგორც მეპატრონე გვეუბნება, ფასის გასაგებად ბევრი მოდის, მარა გაყიდვით ერთიც ვერ გამიყიდაო. _ 11 ლარი ღირს კილოგრამი, 13 კილო ნაღდად გამოვა, კაი საქორწილოა, _ გვეუბნება იქვე მდგომი მამაკაცი.
საზამთრო, რომელიც დაახლოებით 5 კილოგრამამდე იქნება, 1 ლარი ღირს. _ როგორც ჩანს ბლომადაა შემოტანილი, თვარა ასეთი დაბალი ფასი არ უნდა ჰქონდეს, _ ამბობს იქვე მდგომი ქალბატონი, რომელსაც ხელში ცოცხი უჭირავს და კლიენტებს მის შეძენას ურჩევს: “აბა, ცოცხი, კაი ხარისხის! იყიდეთ და ნახავთ ყველაფერს რავა დააკრიალებს. ორი ცალი მაქვს დარჩენილი, ორივეს 5 ლარად მოგცემ”. ამასობაში მეორემაც გაანდო ხალხს, რომ ცოცხს ყიდის, მაგრამ უფრო ძვირად: _ 4 ლარი ბოლო ფასია, ორ ცალს, თუ წეიღებ 7 ლარში იქნება. შენ ჩემი ნაცნობი ხარ და 50 კაპიკს იმაზე გიკლებ თითოზე. იქვე ცოცხების მესამე პარტიაცაა გამოფენილი, თუმცა, ფასები უფრო მაღალია _ თითოში 5 ლარს ითხოვენ: _ აი, ახალი ცოცხია და ამიზა ფასობს უფრო ძვირს. ძველს ერთს მოუსვამ და გადასაგდებია, _ ყველა თავისი საქონლის რეკლამირებას ეწევა.
რიგებია დასამწნილებლად გამოსადეგ წიწიკაზე. აქაც ფასები ხარისხის მიხედვითაა _ ლარიდან იწყება და 1,5 ლარამდე ადის.
კვირას გამოცოცხლებული აგრარული ბაზარი რამდენიმე საათის შემდეგ ცარიელდება და “ჩვეულ” ცხოვრების რიტმს უბრუნდება _ მიყრილ-მოყრილი დახლები, ტალახში აზელილი მისავლელი გზა ერთი კვირით გადის “შვებულებაში”, რათა მომავალ კვირას, ისევ რამდენიმესაათიანი ხმაურით აავსოს ხალხმა.
