პარლამენტარ თინა ხიდაშელის ფიქრები 8 მარტს. “გურია ნიუსი“ სოციალურ ქსელში გავრცელებულ თინა ხიდაშელის მოსაზრებას უცვლელად გთავაზობთ.
"ეს გზავნილი ცოტა გრძელი გამოვა. არ ვიცი საინტერესო იქნება თუ არა. ალბათ ეკლექსტური. მაგრამ მგონია სათქმელი დამიგროვდა და ინტერნე სივრცე ამ სათქმელის გადმოცემის საუკეთესო საშუალებაა.
დავიწყებ რამდენიმე აღიარებით:
– პირველი შემთხვევაა რომ 8 მარტს რაიმე განსაკუთრებული მნიშვნელობა მივანიჭე, მოვნიშნე კალენდარზე;
– არასოდეს მიწოდებია ჩემი თავისთვის ფემინისტი;
– ბევრი წლის მანძილზე ქალის უფლებებზე განყენებული საუბარი მაღიაზიანებდა და მეორეხარისხოვნების განცდით მტოვებდა, ამიტომ მუდამ გავურბოდი მსგავს დისკუსიებს;
– ყოველთვის წინააღმდეგი ვიყავი კვოტების, ისევ და ისევ მეორეხარისხოვნების განცდით მტოვებდა;
– ყოველთვის მჯეროდა, რომ მე თუ შევძელი ყველას შეუძლია;
ეს ყველაფერი რატომ დავწერე?
იმიტომ რომ, ვინც მიცნობს ეს ისედაც იცის და კიდევ იმიტომ, რომ მგონია აღიარების შემდეგ უფრო ადვილად ამბობ სათქმელს.
რატომ ახლა?
ფიქრობ, ქალის პოლიტიკური აქტიურობის, პოლიტიკაში მეტი წარმომადგნელობის და მეტი შესაძლებლობების თემა არასოდეს ყოფილა ისეთ აქტუალური როგორც დღეს. ამაში ყველას აქვს დამსახურება, ხელისუფლებას რომელმაც ვფიქრობ გახსნა სივრცე მსგავსი დისკუსიისთვის და კონკრეტული ნაბიჯებისთვის მზაობა აჩვენა, არა-სამთავრობოებს და ქალთა მოძრაობას რომელმაც აჩვენა რომ სწორედ ამ მომენტს ელოდა და მზაობა და პროფესიონალიზმი აჩვენა, საზოგადოებას რომელიც ქალის წინააღმდეგ ძალადობის მძიმე ფონზე დისკუსიას სრულიად პროგრესულად შეხვდა (სოციოლოგიური კვლევევის შედეგები) და სხვა.
მე რა მაქვს სათქმელი? მე რა მინდა?
1. მე მინდა, რომ ქალი პოლიტიკაში ჩვეულებრივი ამბავი იყოს. ზუსტად ისეთ ჩვეულებრივი ამბავი როგორც კაცი პოლიტიკაში.
ვინმე რამე მნიშვნელობას ანიჭებს იმას რომ კაცები ინიშნებიან თავდაცვის მინისტრებად? არა.
სწორედ ასე მინდა, რომ არავითარ მნიშვნელობას არ ვანიჭებდეთ თუკი ქალი დაინიშნება თავდაცვის მინისტრად!
მინდა იყოს ჩვეულებრივი ამბავი.
2. მე მინდა, რომ საარჩევნო სიების კეთების დროს სპეციალურად არავინ ითვლიდეს რამდენი ქალი ჩავწერეთ უკვე, და შემდეგ ბალანსისთვის უნიკალურ, განსაკუთრებულ, ღირსეულ ქალებს არ ვეძებდეთ. ზუსტად ისე გვყავდეს ქალები როგორც კაცები, როდესაც არ ვივლით, არ ვზომავთ, არ ვეძებთ განსაკუთრებულებს. მინდა იყოს ჩვეულებრივი ამბავი.
3. მე მინდა, რომ ბევრი ქალი მიდიოდეს პოლიტიკაში ზუსტად ისე როგორც კაცები. მიდიოდეს ისეთივე ამბიციით, ისეთივე მოთხოვნებით, ისეთივე პრეტენზიებით როგორც კაცები. ეს ჩვენი გასაკეთებელია.
აქ ცოტა მეტი უნდა დავწერო ვინაიდან მგონი ყველაზე მეტად ეს მაწუხებს.
რატომ არ მიდიან ქალები პოლიტიკაში?
ეს კითხვა ბევრი წელია მაწუხებს. განსაკუთრებით შემაწუხა 2012 წელს როდესაც ჩემი ძალიან მაგარი მეგობრების უმრავლესობამ უარი თქვა არჩევნებში პირდაპირ მონაწილეობაზე, მიუხედავად იმისა რომ თავიდან ბოლომდე ბრძოლის ქარცეცხლში იყვნენ.
ჩემი, სრულიად არაპროფესიონალური, პირადი გამოცდილებით მიღებული დასკვნა.
ქალები მეტი პასუხისმგებლობით ეკიდებიან საკუთარ და მის გარშემო მყოფთა ცხვოვრებას. იმ ადამიანისების ბედს და მომავალს ვინც მათზეა დამოკიდებული. პოლიტიკა სიურპრიზებით, მათ შორის ნეგატიური სურპრიზებით სავსეა. და როდესაც მე ჩემს წარმატებულ ქალ მეგობარს დეპუტატობის შესაძლებლობას ვთავაზობ, ის 4 წლის შემდეგი პრესპექტივიდან მეკითხება მერე რა ვაკეთო? დღეს წარმატებული კარიერა აქვს, გარანტირებული შემოსავალი და 10-15 წლით დაგეგმილი მომავალი. პოლიტიკაში მსგავს პროგნოზსს ვერ აკეთებს. მასზე ბევრი ადამიანის ბედია ჩამოკიდებული. ამ პასუხისმგებლობით დამძიმებული პოლიტიკასთან ზურგით დგას.
მე პოლიტიკაში მყოფი ქალი ამას არ უნდა ვამბობდე. ვამბობ სწორედ იმიტომ რომ არც მე წავსულვარ პოლიტიკაში. ჩემი არჩევანი არასოდეს ყოფილა პოლიტიკა. მან ჩემს კარზე დააკაკუნა უსიამოვნოდ, მახინჯად და იქ აღმოვჩნდი.
გამოსავალი
სწორედ ამ პასუხისმგებლობით დამძიმებულმა ადამიანებმა უნდა აკეთონ პოლიტიკა, შესაბამისად უფრო განჭვრეტადი, დაგეგმილი, პროგნოზირებადი გახადონ.
ქალებო, პოლიტიკისთვის თქვენი ზურგის შექცევა ვერც პოლიტიკას გააკეთილშობილებს, ვერც ქვეყანას დაეხმარება და ვერც თქვენ დაგტოვებთ მუდმივ კომფორტში.
პოლიტიკა თავად მოვა თქვენთან, და ეს არ იქნება თქვენი ყველაზე სასიამოვნო შეხვედრა.
სწორედ ამიტომ ძალიან მომწონს გააქტიურებული საზოგადოება მეტი ქალისთვის პოლიტიკაში, მეტი სრულიად ჩვეულებრივი, ჩვენი საზოგადოების წევრი ქალისთვის პოლიტიკაში. სწორედ ეს ჩვეულებრივი ქალები უნდა მოვიდნენ პარლამენტში, გუბერნიებში, მერებად, გამგებლად, საკრებულოებში.
ჩვეულებრივი ქალები!“
