ღია წერილის ავტორია მაია კეკელია, რომელიც ორი პოლიციელის ცემაშია ბრალდებული.
კონკრეტულად, საქმე ეხება 2014 წლის 16 ოქტომბერს, მარტვილის რაიონის სოფელ ბანძის პოლიციის შენობიდან დაკავებული მამაკაცის, თემურ გაბუნიას გაქცევას.
ოფიციალური ინფორმაციით, დაკავებულმა შენობიდან გაქცევა ნათესავების დახმარებით შეძლო, რომლებიც განყოფილებაში მივიდნენ, პოლიციის თანამშრომლებს თავს დაესხნენ და მათ როგორც სიტყვიერი, ასევე ფიზიკური შეურაცხყოფა მიაყენეს. თუმცა, პოლიციელებისგან რადიკალურად განსხვავებულ ვერსიაზე საუბრობენ საქმეში ბრალდებული პირები. მათი თქმით, პოლიციელებმა იქეთ მიაყენეს სიტყვიერი შეურაცხყოფა.
ღია წერილში, რომელსაც "გურია ნიუსი" უცვლელად გთავაზობთ, საქმეში ბრალდებული მაია კეკელია თავის ვერსიას ჰყვება:
"ბოლო არჩევნებზე დიუსელდორფიდან ბერლინში ჩავედი არჩევნებში მონაწილეობის მისაღებად, ვნანობ დაღლილმა დღე გამოსაძინებლად რომ არ გამოვიყენე. ცუდია, რომ არასოდეს მოდის ხელისუფლება, რომელიც იფიქრებს ხალხზე, არასოდეს ასრულებს წინასაარჩევნო დაპირებას და უფრო ცუდია მოტყუებული ამომრჩევლის გულგრილი რეაქცია ტყუილზე. ცუდია როცა მთავრობის წარმომადგენელს უყვები შენს ტრაგედიას, და ცივი მზერით ვითომ გაკვირვებული გეკითხება რა ჟანრის ფილმს მიყვებითო?! თითქოს ეს ადამიანი სულ ახლო წარსულში თავად არ აფრიალებდა ე.წ. ციხის კადრებს და არ გაჰყვიროდა აი რას გვიშვება ხელისუფლება, ჩვენ აღვადგენთ სამართლიანობასო. მისი წილი სამართლიანობა აღდგა, მოვიდა ხელისუფლების სათავეში, ბედნიერია, ჩემი ტრაგედიის ჟანრი კი უკვირს, თუ არ გაიკვირვებს უნდა გაარკვიოს, გარკვევას კი კომპეტენცია უნდა, ცოტა გულიც. ცუდია როცა ამა თუ იმ ინსტანციაში მისვლამდე პოლიტიკაში გარკვეულ მეგობრებს უნდა ეთათბირო, აქ ვინ დაგხვდება იქ ვინ, რომელი ბანაკი, გაგხვევენ პოლიტიკაში, ყველაფერზე იწერენ ქულებს. აქ ქულა ხარ მხოლოდ, ისიც არჩევნების წინ. თუ პოლიტიკაში გარევას გადაურჩი ნეპოტიზმი? აქ ხომ ყველა ვიღაცის ბიძაშვილია, მამიდაშვილი, ან რაღაც მსგავსი.
ჩვენ 2014 წლის ოქტობერში დაგვაკავეს, ბრალდება მძიმეა. როგორც პოლიციელები აცხადებენ მე ვცემე 120-120 კილოიანი ორი მამაკაცი და ხუთი ბიჭი გვერდით მედგა, უბრალოდ მამხნევებდნენ, როგორც კარლსონი ბიჭუნას – ჰოპ-ჰოპ.
არ მჯერაო პროკურატურამ, მაგრამ დევნის შესაწყვეტად „ზემოდან“ უნდა დაგვირეკონო. ზემოთ ღმერთი არ პასუხობს ტელეფონს, ესეც ვცადე. თავს არ ვიმართლებ, ჩემს გასამართლებლად სასამართლოს საკმარისი მტკიცებულებები აქვს, მეიმედება. უბრალოდ მაკვირვებს ამ სამართლიანობა აღმდგარ ქვეყანაში პროკურატურის კომპეტენცია საქმის წარმოების ხარისხში, და არა მარტო პროკურატურის. ღმერთის გარდა 44-ჯერ მივმართე სახელმწიფო სტრუქტურებს: დეპუტატ ეკა ბესელიას, პრეზიდენტს, პარლამენტს თავისი სპიკერით და მოადგილეებით, გენერალურ ინსპექციას თავისი ძველი და ახალი უფროსებით, ძველი და ახალი მოადგილეებით, შინაგან საქმეთა სამინისტროს ძველი და ახალი მინისტრებით, მათი ძველი და ახალი მოადგილეებით, სახალხო დამცველს. წაიკითხეს განიხილეს (ყოველ შემთხვევაში მე ასე მეცნობა) და რეაგირებისთვის გადაუგზავნეს გენერალურ პროკურატურას, მან ზუგდიდის სამხარეო პროკურატურას, ხოლო გიზო უბილავამ (სამეგრელო-ზემო სვანეთის ოლქის პროკურორი) არც მეტი და არც ნაკლები ისევ მის დაქვემდებარებაში მყოფ პროკურორ ბორის კვარაცხელიას, ამ უკანასკნელმა ისევ გამომძიებელს გადაუგზავნა. ჩემი ყველა განცხადება, ყველა საჩივარი ისევ იმას დაუბრუნდა ვისაც ვუჩიოდი – გამომძიებელს. მას თავის დასჯის სურვილი ჯერ არ გამოუთქვამს. მანაც თავის მხრივ დაჰკითხა პოლიციელები, ამ გოგოს ტყუილს ხომ არ აბრალებთო, ყველამ ღმერთი დაიფიცა – არაო. ჰოდა საქმეც შეიკრა.
მარტვილის პოლიციის უფროსი კახა ძიძიგური მთვრალი იყო, ერთ-ერთ ბრალდებულთან ძველი ბოღმაც აკავშირებდა, დასცხო მუშტი მაგიდას – დადო სცენარი. ვინ ეტყოდა უარს?! მერე რა რომ ის ერთი-ერთი პროკურორის შვილის ნათლიაა და ცოლიც ყოფილი პროკურორი. ისე უბრალოდ ემთხვევა, რომ მის წინააღმდეგ აღძრული უამრავი საქმე იჩქმალება, მოქალაქის ცემის ფაქტს 2 წელი იძიებდნენ, თან ირონიულად აცხადებენ გამოსაძიებლად გონივრული ვადები გვაქვს – მეორედ მოსვლამდეო. აქვთ და რა ქნან?! ბევრს კი არ ვითხოვ, სულ რამდენიმე კითხვა მაქვს, და იქნებ არჩევნებამდე ვინმემ მიპასუხოს?
ჰოდა 44 განცხადებას ვინ გადაიკითხავს, მოკლედ კი ასე იყო.
დაგვაკავეს მთვრალმა პოლიციელებმა, მე მომაყენეს ფიზიკური და სიტყვიერი შეურაცხყოფა, შემიზღუდეს დაცვის უფლება, ადგილი ჰქონდა დამამცირებელ და არაადამიანურ მოპყრობას, საფრთხე შეუქმნეს ჩემს სიცოცხლეს, ზეწოლას ახდენდნენ ბრალდებულებზე და მოწმეებზე. ბრალდებულებს სთავაზობდნენ საპროცესო შეთანხმებას, რომ ჩემს წინააღმდეგ მიეცათ ჩვენება. აშინებდნენ დაცვის მოწმეებს, რომ არ წამოსულიყვნენ სასამართლოში და არ მიეცათ ჩვენება. აშინებდნენ ტაქსის მძღოლებს, რომ ჩემს სასამართლო პროცესზე არ წაეყვანათ ხალხი ზუგდიდის სასამართლოში. არსებობს ამ ფაქტების შემსწრე მოწმეები და საუბრის ამსახველი საცოდავად ჩემს მიერ წარმოებული ფარული აუდიო ჩანაწერები. ასევე, სამეგრელო-ზემო სვანეთის საოლქო პროკურატურის გამომძიებელმა გრიგოლ თოფურიამ გააყალბა შემთხვევის ადგილის დათვალიერების ოქმი, მოწმეთა ჩვენებები, საქმეში ნივთმტკიცებად ჩადო მაისურები, რომლებიც 2-3 ზომით პატარაა „დაზარალებულების“ ტანსაცმლის ზომაზე, გააყალბა პირადად ჩემი ჩვენება და როდესაც ვკითხე მიპასუხა, რომ ასე იყო საჭირო საპროცესო შეთანხმებისთვის. არ ჩაუტარა პოლიციელებს ალკოტესტი… არ მოგითხოვიაო. მერე რა რომ ფარული ჩანაწერები გადავეცი, არ მინდა და არ მოვუსმენო. არ დამკითხეს მე და დანარჩენი ბრალდებულები, არც ათეულობით დაცვის მოწმე, არ ჩაატარა ექსპერტიზა, რომელიც დაადასტურებდა ან უარყოფდა „ჩვენს მიერ ჩადენილ დანაშაულს“. წაშალეს ერთ-ერთი ბრალდებულის მობილური ტელეფონით გადაღებული ვიდეოფაილი, რომელიც ზუსტად ასახავდა 2014 წლის 16 ოქტომბერს ბანძის პოლიციაში განვითარებულ მოვლენებს. მოკლედ, ჩადენილ იქნა უამრავი სიყალბე, რომ „შეეკერათ“ აღნიშნული საქმე და „შეკერეს“ კიდეც. ამ ყველაფრის შემოქმედები არიან მარტვილის პოლიციის თანამშრომლები – კახა ძიძიგური, გოჩა არაბიძე, ალექსანდრე გაგუა, გამომძიებელი გრიგოლ თოფურია და პროკურორი ბორის კვარაცხელია.
შესაბამისად, როგორც კანონი ითვალისწინებს, განცხადებით მივმართე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალურ ინსპექციას, პირადად შევხვდი გენერალური ინსპექციის უფროსს ვარლამ ხათრიძეს, რომელმაც განმიმარტა, რომ ვინაიდან სისხლის სამართლის საქმე უკვე გადაცემული იყო სასამართლოს, გასული იყო მისი კომპეტენციის ფარგლებიდან და ყველა საპროცესო გადაწყვეტილება იყო პროკურატურის მისაღები.
რატომ დროზე არ მივმართე? როგორ არა, მივმართე, მაგრამ აქაც გამომძიებელი ჩაერია, და შეაფერხა გამოძიების დაწყება, საყვედური გამოუცხადეს, მსუბუქი. ეს არც ხელფასის და არც პრემიის აღებაში შეუშლის ხელს. აღნიშნულის შემდეგ არაერთი განცხადებით მივმართე სამეგრელო-ზემო სვანეთი საოლქო პროკურატურას. ყველა განცხადებამ თავი მოიყარა პროკურორ ბორის კვარაცხელიასთან. და მანაც, ყველა ეს განცხადება გადასცა ისევ გამომძიებელ გრიგოლ თოფურიას, რომლებსაც ბრალს ვდებ სამსახურეობრივ სიყალბეში. ცოტა სასაცილო სიტუაციაა და ჩემი აზრით სისხლის სამართლის კანონმდებლობის შეურაცხყოფა, როდესაც არავინ ამ საკითხებზე პასუხისმგებელი პირი თავს არ იწუხებთ განცხადების წაკითხვით და უგზავნიან იმ ადამიანებს, რომელთაც ბრალად სდებენ ძალიან მძიმე დანაშაულებს. ვისაც უჩივი განცხადებაც რეაგირებისთვის მას ეგზავნება, საკუთარი თავის დასჯის სურვილი ჯერ არავის გამოუთქვამს. როგორც მოსალოდნელი იყო პროკურორ ბორის კვარაცხელიას პასუხი იყო დამცინავი და ყოველგვარ სამართლებრივ ლოგიკას მოკლებული, კერძოდ: 2015 წლის 2 აპრილის წერილით პროკურორმა ბორის კვარაცხელიამ მაცნობა, რომ ჩემი ბრალდების სისხლის სამართლის საქმეზე წარმოებული გამოძიებისას, ბრალდების მხარის მიერ მოპოვებული მტკიცებულებებით ჩემს განცხადებაში მოყვანილი ფაქტები და გარემოებები არ დასტურდებოდა და რომ აღნიშნული გარემოებები წარდგენილ იქნა ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოში სადაც შეფასება მიეცემოდა საქმით არსებით სხდომაზე სისხლის სამართლის საქმესთან რელევანტურობის, დასაშვებობის და უტყუარობის თვალსაზრისით.
საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის მე-100 მუხლის თანახმად, სადაც ცალსახად წერია, რომ დანაშაულის შესახებ ინფორმაციის მიღების შემთხვევაში გამომძიებელი და პროკურორი ვალდებულები არიან დაიწყონ გამოძიება, (ვიმეორებ ვალდებულები არიან და არა უფლებამოსილები), ვალდებული იყო თუ არა პროკურორი ბორის კვარაცხელია დაეწყო გამოძიება იმ პოლიციელთა მიმართ, რომლებმაც ჩაიდინეს დანაშაული? (დაეკითხა მოწმეები, ჩაეტარებინა საგამოძიებო მოქმედებები და დანაშაულის არ დადასტურების შემთხვევაში შეეწყვიტა სისხლის სამართლის საქმე ან პირიქით).
თუ ვალდებული არ იყო გთხოვთ განმიმარტოთ, რატომ? თუ ვალდებული იყო მაშინ იქნებ გამარკვიოთ, ვალდებულების შეუსრულებლობა იწვევს თუ არა პროკურორის პასუხისმგებლობას; უნდა იცოდეს თუ არა პროკურორმა, რომ სასამართლო არ არის სისხლის სამართლებრივი დევნის ორგანო. ის იხილავს, ჩემი, ინეზა კეკელიას და სხვათა ბრალდების საქმეს (და არა ძიძიგურის, არაბიძის და სხვების მიმართ) და გააკეთებს შეფასებას სისხლის სამართლის საქმესთან რელევანტურობის, დასაშვებობის და უტყუარობის თვალსაზრისით, რაც პროკურატურის გადასაწყვეტი არ არის. რომ სისხლის სამართლებრივი დევნის ორგანოა პროკურატურა, რომელიც საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის მე-100 მუხლის თანახმად, დანაშაულის შესახებ შეტყობინების მიღების შემთხვევაში ვალდებულია (და არა უფლებამოსილია) დაიწყოს გამოძიება. სისხლის სამართლის გამოძიების პროცესში პოლიციელთა და პროკურორთა მიერ ჩადენილი დანაშაული არის თუ არა დამოუკიდებელი დანაშაული და გამოძიების დაწყების შემთხვევაში უნდა მიეცეს თუ არა დამოუკიდებელი ნომერი? პროკურატურის შესახებ, საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, პროკურატურა, კანონით დადგენილი წესით ახორციელებს თუ არა სისხლის სამართლებრივ დევნას და დევნის განხორციელებისას ზედამხედველობს თუ არა კანონის ზუსტ და ერთგვაროვან შესრულებას, ამოწმებს თუ არა თავისუფლება აღკვეთილ პირთა უფლებების დარღვევის ფაქტს, ახორციელებს თუ არა საპროცესო მოვალეობებს სხვადასხვა დაწესებულებებში?
თუ ეს ასეა, მაშინ რატომ არ განახორციელა სამეგრელო-ზემო სვანეთის საოლქო პროკურატურამ აღნიშნული ვალდებულებები? არაერთხელ ქრთამის ბრალდებით სამსახურიდან გაშვებული პროკურორი რატომ მუშაობს პროკურატურის სისტემაში?
არის თუ არა ინტერესთა კონფლიქტი და ნეპოტიზმი ის გარემოება, როდესაც სამეგრელო-ზემო სვანეთის საოლქო პროკურორის მოადგილე არის ერთ-ერთი დამნაშავე პოლიციელის, დანაშაულის მთავარი შემოქმედის კახა ძიძიგურის ახლო მეგობარი, მეჯვარე თუ შვილის ნათლია, ან ორივე ერთად? არის თუ არა კანონის დარღვევა, ერთ-ერთი მთავარი დამნაშავის, კახა ძიძიგურის მეუღლე, ყოფილი პროკურორი, რომლებიც რამდენიმე ხნის წინ გაათავისუფლეს პროკურატურის სისტემიდან, იყენებს თავის გავლენას ყოფილ თანამშრომლებზე, რომ ამ საქმეზე დაიწყოს გამოძიება? არის თუ არა ეს საკითხები საქართველოს მთავარი პროკურატურის გენერალური ინსპექციის განსჯადი? თუ არის მაშინ რატომ არ რეაგირებს არცერთი სახელმწიფო სტრუქტურა ამ საკითხებზე? თუ არ არის, მაშინ გეკითხებით თქვენ, მე, საქართველოს მოქალაქემ, რომელიც წავაწყდი ასეთ ნეპოტიზმს და არაკომპეტენტურობას საქმის წარმოების საკითხში სამეგრელოში, როგორ დავიცვა ჩემი უფლებები? რა ზომებს უნდა მივმართო რომ სახელმწიფომ ყურადღება მომაქციოს რათა შვიდი წლით უდანაშაულოდ არ ჩავჯდეთ ციხეში? რატომ გრძელდება ჩემი ერთ-ერთი თანასოფლელის, პოლიციელების მიერ ცემის ფაქტზე აღძრული საქმის გამოძიება 2 წელი? საქმე რომელსაც ყავს მოწმეები და რომელშიც დევს ექიმის ცნობა?. საქართველოში პოლიციელების მიმართ გამოძიება რომ დაიწყოს ადამიანის აფეთქება ან სიკვდილია საჭირო? თუ პარლამენტის წინ დავჯდე და შიმშილობა გამოვაცხადო?", _ აღნიშნულია მაია კეკელიას წერილში.
შეგახსენებთ, რომ მაია კეკელიასა და სხვა ბრალებულების საქმის შესახებ „გურია ნიუსი“ არაერთხელ წერდა.
დამატებით ინფორმაციას ამ საკითხზე შეგიძლიათ გაეცნოთ სტატებში:
პოლიციელების ცემაში ბრალდებულების სასამართლო პროცესი 19 მაისს გაიმართება
როგორ გაიქცა დაკავებული – ნასვამი პოლიციელების წინდაუხედაობით თუ ნათესავების „ამბოხით“
