ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, 28 სოფლიდან მხოლოდ ექვსი სარგებლობს მუნიციპალური ტრანსპორტით. მათ შორის არის სოფელი ვაკიჯვარი, სადაც, აქაურთა თქმით, თითქმის, ხუთი წელი იმუშავა, ე.წ. ყვითელმა ავტობუსმა, მერე კი გაფუჭდა და აგერ უკვე მეექვსე თვეა, ელოდებიან, როდის შეაკეთებენ. ლოდინი ძალიან გაჭიანურდა და აღნიშნულ მარშრუტზე მომუშავე მძღოლი წვალებით ახერხებს, ნაცნობებისგან ტრანსპორტის ნათხოვრობას, რომ რომ განკუთვნილი მარშრუტი შეასრულოს.
საკუთარი პრობლემის შესახებ ვაკიჯვარელები "გურია ნიუსთან" საუბრობენ:
_ ჯერ იყო და დადიოდა (იმას თუ სიარული ერქვა) მუნიციპალური ყვითელი ავტობუსი, მერე ჩამოიყვანეს რაღაც გადაღებილი ავტობუსი, ვითომ ახალი იყო. წარამარა ფუჭდებოდა და მძღოლების "ჯიბის ხარჯზე", ასე თუ ისე, იმუშავა ხუთი წელი. მერე გაფუჭდა და ვართ ასეთ დღეში… დანარჩენი მძღოლს ჰკითხეთ. ძალიან კარგი ადამიანია, წვალობს, რომ სოფელს მოემსახუროს, _ მიგვითითეს თენგიზ ანთაძისკენ, რომელიც, მისივე თქმით, 25 წელია რეისებს ასრულებს სხვადასხვა სოფელში, ბოლო სამი წელია კი ვაკიჯვარში მუშაობს.
_ წუწუნი არ მიყვარს, მაგრამ მართლაც ცუდ დღეში ვართ. ეს "რაფი" რაცაა, კი ხედავთ _ პატარა, ძველი და მოუხერხებელი. ესეც ნათხოვარი მყავს მეგობრისგან. ხან ვქირაობ ავტობუსსაც. რომ წამოიყვან, ადამიანს პატივი ხომ უნდა სცე? თუმცა, მოთხოვნებს ვერანაირად ვერ აკმაყოფილებს. არასოდეს ეტევა მგზავრები და მუდამ საყვედურს ვისმენ. გვპირდებიან, რომ გააკეთებენ იმ ყვითელ ავტობუსს. მთავარია, გვყავდეს ნორმალურად გამართული ტრანსპორტი. ჯერ არაფერი ჩანს და რა ვიცი… _ გვეუბნება თენგიზ ანთაძე.
სოფელ ვაკიჯვრის ამბულატორიის ექიმი ლელა ინარიძე, რომელიც აღნიშნულ მომენტში მიკროავტობუსით გადაადგილდებოდა, უკმაყოფილებას გამოთქვამს მოუწესრიგებელი სამარშრუტო ტრანსპორტის გამო:
_ პირველ რიგში, ვიტყვი იმას, რომ სოფელ ვაკიჯვარში შესანიშნავი გზა გააკეთეს და ადამიანები კმაყოფილი როგორ არ ვიქნებით, თუმცა, პარადოქსია, რომ ასეთი გზა გვაქვს და ნორმალური ტრანსპორტი არ გაგვაჩნია. ადრე მუნიციპალური ტრანსპორტი გვემსახურებოდა, რომელიც ყოველ კვირაში ფუჭდებოდა და ყველამ ვიცით, რომ მძღოლი საკუთარი ხარჯებით ახერხებდა შეკეთებას.
ძალიან ცუდ მდგომარეობაში ვართ. ეს ერთი პატარა მიკროავტობუსი, ძალიან მოწესრიგებული და ახალიც რომ იყოს, არანაირად არ ჰყოფნის 500-კომლიან სოფელს. მით უფრო, ამ მიმართულებით სოფლების _ ბაღდადისა და ფამფალეთის მცხოვრებლებიც მგზავრობენ. რაღაც უნდა იღონონ. ასე გაგრძელება არ შეიძლება, _ ამბობს ლელა ინარიძე.
ვაკიჯვარელები კმაყოფილებასაც გამოთქვამენ ადგილობრივი ხელისუფლების მიერ სოფელში ნაგვის ურნების დადგმის გამო:
_ ეს ძალიან კარგი საქმეა, თუმცა არის ხალხის კატეგორია, რომელიც მაინც ქუჩაში ან მდინარეში ყრის ნაგავს, მაგრამ ასეთს რას მოუხერხებ?
_ გაზის შემოყვანის შესახებ არაფერი ისმის. ამ კუთხით რაღაც ცვლილებები უნდა მოხდეს. თითქმის ყველა სოფელშია გაზი შეყვანილი, ნაწილობრივ მაინც. ჩვენ კი ამ მხრივაც მოლოდინის რეჟიმში ვართ. უპირველესი კი მაინც ტრანსპორტის საკითხია. მძღოლი ძალიან კეთილშობილი და პასუხისმგებლიანი ადამიანია, მაგრამ რა ქნას? _ ამბობენ სოფლის მცხოვრებლები.
კითხვაზე, აღნიშნული პრობლემის გამო, მიმართეს თუ არა მუნიციპალიტეტის შესაბამის სამსახურს, ამბობენ, რომ თავად მიიტანეს ერთობლივი განცხადება მუნიციპალური ტრანსპორტის სამსახურის უფროსთან, რომელმაც, მათივე თქმით, შეჰპირდა მათ, რომ მალე მწყობრში ჩადგებოდა ვაკიჯვრის სამარშრუტო ავტობუსი. თუმცა, რამდენიმე თვე გავიდა და არაფერი შეცვლილა.
"გურია ნიუსი" ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის "მუნიციპალური ტრანსპორტის" დირექტორს ამბაკო გოგოტიშვილს დაუკავშირდა.
_ სოფელ ვაკიჯვრის სამარშრუტო ავტობუსი ნამდვილად საჭიროებს შეკეთებას. თუმცა, ჩვენ შესაძლებლობის ფარგლებში, ვეხმარებით მძღოლებს _ ვაძლევთ ნაწილებს. მაგალითად, ერთი საბურავი 400 ლარი ღირს, ერთ ავტობუსს ექვსი ცალი საბურავი სჭირდება. წარმოიდგინეთ, რამდენი თანხაა საჭირო. გამგებელი მაქსიმალურად გვეხმარება. ახლა ბიუჯეტი ახალმიღებულია _ ჩვენ ხომ ბიუჯეტზე ვართ დამოკიდებული. არ დაგვჭირდება დიდი დრო _ მაქსიმუმ, 15-20 დღეში სათანადო დახმარებას გავუწევთ. ვცდილობთ და კვლავ ვეცდებით მაქსიმალურად დავეხმაროთ. სულ ახალი ტრანსპორტის ყიდვა ადვილი არ არის, თორემ მაგას რა სჯობს, თუ საშუალება იქნება?! _ გვითხრა გოგოტიშვილმა.
