შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირი, ახალგაზრდა კაცი, ლომინ თოფურია ქალაქ ლანჩხუთში ცხოვრობს და საკუთარ საკარმიდამო ნაკვეთში თავდაუზოგავი შრომა სწორედ მას შემდეგ გადაწყვიტა, რაც ტრაგიკული ავტოავარიის შემდეგ, ხერხემალი დაუზიანდა და ეტლს მიეჯაჭვა. თუმცა, დღემდე იმედს არ კარგავს, რომ შეძლებს, ფეხზე წამოდგეს და ჩვეულ ცხოვრებას ძველი შემართებით დაუბრუნდეს.
ლომინ თოფურია 1980 წელს, ლანჩხუთში დაიბადა, აქვე სწავლობდა მეორე საჯარო სკოლაში, შემდეგ კი პროფესიული კოლეჯი დაასრულა. პარალელურად, საფეხბურთო სკოლაში დადიოდა და ბავშვობიდან სპორტის ამ სახეობაზე უსაზღვროდ შეყვარებული, მალე ლანჩხუთის “გურიას” წამყვანი მოთამაშე გახდა…
მისი სპორტული კარიერა 2005 წელს მომხდარმა ავტოავარიამ შეაჩერა, რასაც ცოცხალი კი გადაურჩა, მაგრამ ხერხემლის ტვინი დაუზიანდა და ჯერჯერობით, ეტლით გადაადგილდება. თუმცა, იმედოვნებს, რომ მალე დადგება დღე, როცა ისე გაივლის და ირბენს, როგორც ბავშვობაში, საყვარელ სტადიონზე…
_ კოალიცია “დამოუკიდებელი ცხოვრებისთვის”, რომელსაც გიორგი ძნელაძე ხელმძღვანელობს, ჩემს მეორე ოჯახად იქცა. ამ კოალიციაში შშმ პირებია გაერთიანებული. თავდაპირველად გავიარეთ ტრენინგები. მეორე ეტაპზე, როცა ბიზნესგეგმის დაწერა დაგვავალეს, იდეა შერჩეული მქონდა და პროექტი უმალ სასათბურე მეურნეობაზე გავაკეთე! მივიღე გრანტი! სულ, გურია-აჭარაში ორი შშმ პირი დაგვაფინანსეს.
სიხარული დიდი იყო და საკარმიდამო ნაკვეთში მუშაობას სულ თავიდან შევუდექი, ანუ როგორც იტყვიან, ნულიდან დავიწყე. ეზოში შრომას ბავშვობიდანაც მიჩვეული ვიყავი. თქვენ წარმოიდგინეთ, მშობლებს არასდროს დაუძალებიათ, გინდა თუ არა, იმუშავეო. ვხედავდი, როგორ შრომობდნენ და საკუთარი სურვილით, მეც სამუშაოდ ვიყავი განწყობილი. ამიტომ მიწასთან მიახლოება, მიუხედავად იმისა, რომ ეტლში ვზივარ და დამოუკიდებლად ვერ გადავაადგილდები, ხელს არ მიშლის, არანაკლებ ვიშრომო, ვიდრე დამოუკიდებლად მოძრავმა ადამიანმა, _ გვეუბნება ლომინ თოფურია და ეტლით ისე ოსტატურად მოძრაობს, აშკარაა, თავისი არა ერთი “სვლა”, სათბურის შიგნით თუ გარეთ სამოძრაოდ, განსაზღვრული “გეომეტრიულობით” აქვს შემუშავებული.
სასათბურე მეურნეობა სალათის ფოთლების დარგვა-მოყვანით დაიწყო. საამისოდ საუკეთესო ჯიში შეარჩია და ჯერ დათესა, შემდეგ ჩითილები გამოიყვანა და დედის და ოჯახის წევრების დახმარებით, შეძლო საწყის ეტაპზე არც ისე ურიგო მოსავალი მიეღო.
გასულ წელს, იანვრიდან დაიწყო სათბურის მშენებლობა, რომელშიც დღეს უკვე პომიდვრის საუკეთესო ჯიშის ნერგები აქვს განთავსებული და უკვე მსხმოიარეა.
თანდათან დათესა და მოიყვანა სხვადასხვა მწვანილეული. შემდეგ დაიწყო ღია გრუნტში იმ მწვანილეულის გატანა, რომელსაც ყინვა ნაკლებად აზიანებს, სათბური უფრო კიტრსა და პომიდორს დაუთმო.
დედის დახმარებით, უფრო სწორად, დედასთან ერთად, ბადრიჯნის თუ წიწაკის ჩითილების გამოყვანას ისეთი ოსტატობით ახერხებს, ბევრ მეურნეს შეშურდება.
მართალია, თავდაპირველად მხოლოდ სასათბურე მეურნეობის გაკეთებასა და საადრეო ბოსტნეულის მოყვანაზე ფიქრობდა, თუმცა, როგორც კი ეს საქმე გამოუვიდა, მერე გაფართოებაზეც ფიქრი დაიწყო. ახლა სათბურის გვერდით მდებარე ნაკვეთზე, ბოსტნეული კულტურების პარალელურად, ახალშენი ვაზის ნერგებია ჩამწკრივებული. როგორც თვითონ ამბობს, ეს ცოლიკაურია და ამ ჯიშის ვაზის მოშენება პირველად სცადა. ნერგები მეგობრებმა აჩუქეს. ღია გრუნტში დათესილ ბოსტნეულის მწკრივებს შორის, ნელ-ნელა ვაზის დარგვაც იმიტომ დაიწყო, როცა ფართობს მთლიანად შევავსებ, მერე აქ ზვარი იქნება და ბოსტნეულს აღარ დავთესავო.
_ ვენახი სულ გვქონდა ეზოში, ოღონდ, ძირითადად ეს იყო ხეებზე “გაქცეული” “ჭეიშვილი” თუ “ადესა”. აქ დაბლობია და ვაზს ცოტა უჭირს. “ცოლიკაური” შედარებით უფრო ეგუება ამ გარემოს. ხშირად ჩავუვლი ხოლმე ამ ახალ ნარგავებს, ვეფერები… ასე მგონია, ერთხელაც ამ ჭიგოებს ხელს წავავლებ და წამოვდგები… _ ამბობს ლომინი და ეტლიდან ვაზის ნორჩ ლერწებს ეფერება…
რწმენით და იმედით შეპყრობილი ახალგაზრდა კაცი, უკვე მე-12 წელია ფეხზე წამოსადგომად იბრძვის და მიუხედავად იმისა, რომ არა ერთ ადგილობრივ თუ უცხოელ ექიმთან მკურნალობდა, საბოლოო იმედი საკუთარ ფსიქოლოგიურ სამყაროში გამოჭედა… ვაზის ძირთან რაღაცას სხვა თვალით ზომავს. ვინ იცის, იქნებ, სწორედ ასე, ადგილის დედის დახმარებით შეძლოს შეუძლებელი.
ჩვენი წერილის გმირის საქმიანობა მხოლოდ სასათბურე მეურნეობით არ შემოიფარგლება. გაცილებით ადრე, ვიდრე შშმ პირების კოალიციას დაუკავშირდებოდა, მეგობრებთან _ ლადო მჟავანაძესთან და დავით სამსონიასთან ერთად, ჩაერთო პროექტში _ “აწარმოე საქართველოში” და ხის ავეჯის დამზადება დაიწყეს. შეიძინეს სხვადასხვა სამუშაო ხელსაწყოები და შინ სახელოსნო გახსნეს. ამზადებენ სკამებს, სავარძლებს, მაგიდებს…
_ დასაკეცი მაგიდის ნიმუში ინტერნეტში ვნახე. კარგად დავაკვირდი და შევძელით მისი აწყობა. საერთოდ, მე და ჩემმა მეგობრებმა, რაც ვცადეთ, ყველაფერი გამოგვივიდა, _ ამბობს ლომინი.
საუბარში დედა, ქალბატონი თინა მდინარაძე ერთვება:
_ საოცარი მეგობრები ჰყავს. ბიჭები ერთი წუთით არ ტოვებენ, მუდამ გვერდში უდგანან. აწყობენ გეგმებს და მერე საქმედ აქცევენ ჩანაფიქრს… ძალიან იმედიანი ბიჭია ჩემი ლომინი. წლების წინ, როცა ავარიაში მოყვა და ცოცხალი გადარჩა, ხერხემლის დაზიანების გამო, ფეხზე გავლა ვერ შეძლო. ყველამ იცის, დედისთვის რა მძიმეა შვილის გასაჭირის ცქერა, თუმცა, ეს სხვანაირი ადამიანია, ხალისიანი, იმედით განწყობილი, მებრძოლი. უკარგესი სამეგობროს და ამ ხასიათის წყალობით არის, რომ დღეს ასე საქმიანობს და იბრძვის მომავლისთვის. აქ დაქირავებული მუშა არავინაა. ერთად შრომობენ და ცდილობენ, საქმიანობა გააფართოონ. ღმერთი გადმოგვხედავს ალბათ… ექიმები ამბობენ, რომ ახალგაზრდაა და ადვილი შესაძლებელია, მოხდეს ხერხემლის ძვლის ტვინის აღდგენა. მით უფრო, როცა ლომინს უსაზღვროდ სჯერა სასწაულების, _ ამბობს ის.
ლომინ თოფურია ჩვენმა სტუმრობამ ძალიან გაახარა, არაერთხელ გადაგვიხადა მადლობა და ასე დაგვემშვიდობა:
_ კოალიცია “დამოუკიდებელი ცხოვრებისთვის” ჩემს დამოკიდებულ ცხოვრებაში ახალი მუხტით შემოვიდა. საოცარ ადამიანებს _ გიორგი ძნელაძეს და თამარ მაღლაკელიძეს მადლობას ვუხდი, რომ მაჩვენეს გზა, რომელზეც ისეთივე შემართებით გავედი, როგორც ერთ დროს ფეხბურთის სტადიონზე ჩემთვის საყვარელ ბურთს დავდევდი… მადლობას გიხდით თქვენ, ყველას, ვინც არ მივიწყებს ან ჩემს შესახებ გაიგებს და მეხმიანება. უდიდესი ძალა აქვს ადამიანურ, თბილ სიტყვას, რომელსაც ჩემთვის იმ ექიმებზე არანაკლები იმედი მოაქვს, ვისთანაც წლების მანძილზე ურთიერთობა მიწევს!
ჩვენ, პირიქით, თავად ლომინ თოფურიას ვუხდით მადლობას, რომ მას შეუძლია, აჩვენოს ადამიანთა მოდგმას, რა შეუძლია რწმენითა და შრომის სიყვარულით შეპყრობილ კაცს. იმედია, დადგება დრო, ლომინ თოფურიას სწორედ ვაზის მწკრივში, ჩანაფიქრის მიხედვით წამომდგარს ვნახავთ და კიდევ ერთხელ მოვუყვებით ჩვენს მკითხველს სპორტსმენი ბიჭის შესახებ, რომელიც არ დანებდა, არ გაჩერდა და გაიმარჯვა!
