„მე ვეცადე, ვყოფილიყავი თითოეული მოქალაქის პრემიერ-მინისტრი. დიახ, მიმიღია გადაწყვეტილებები საკუთარი თავის საზიანოდ, მაგრამ ყოველთვის, მთელი გულით მჯეროდა და მჯერა, რომ ყველა გადაწყვეტილება, ყველა ნაბიჯი იყო ჩემი ქვეყნის, ჩემი სამშობლოს სასიკეთოდ ნაკარნახევი“,_აღნიშნული განცხადება, საქართველოს ყოფილმა პრემიერ-მინისტრმა, გიორგი კვირიკაშვილმა რამდენიმე დღის წინ, თანამდებობის დატოვების დროს გააკეთა.
მას პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა 2015 წლის დეკემბრიდან ეკავა და პოსტზე ყოფნის 2.5 წლის განმავლობაში, თვლის, რომ ქვეყნის მთავრობამ უაღრესად მნიშვნელოვანი რეფორმები, მათ შორის სასიცოცხლო მნიშვნელობის ეკონომიკური რეფორმები გაატარა, მიუხედავად, იმისა, რომ კვირიკაშვილის წასვლის ოფიციალურ ვერსიად ქვეყანაში არსებული მწვავე ეკონომიკური მდგომარეობა სახელდება.
გიორგი კვირიკაშვილი 2012 წლის 25 ოქტომბრიდან 2015 წლის 1 სექტემბრამდე ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრი იყო, რის შემდეგაც, თითქმის 4 თვის განმავლობაში, 2015 წლის 1 სექტემბრიდან 2015 წლის 29 დეკემბრამდე საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობა ეკავა, 2015 წლის 30 დეკემბრიდან კი მიმდინარე წლის 13 ივნისამდე საქართველოს პრემიერ-მინისტრი იყო.
რამდენად შეძლო გიორგი კვირიკაშვილმა ყოფილიყო თითოეული მოქალაქის პრემიერ-მინისტრი, როგორ შეიძლება შეფასდეს მისი 2 წლისა და 5 თვის მოღვაწეობა პრემიერ-მინისტრის რანგში _ ამ საკითხზე „გურია ნიუსი“ პოლიტოლოგებს, სოსო ცინცაძესა და ვახტანგ ძაბირაძეს ესაუბრა.
როგორც სოსო ცინცაძე ამბობს, კვირიკაშვილი მზად არ იყო პრემიერობისთვის და პარლამენტში გინება და ჩხუბი არცერთ პოლიტიკოსს არ ჰმატებს ღირსებას.
„ის არ იყო მზად პრემიერობისთვის. პიროვნულად, შესაძლოა, წესიერი ადამიანია, მაგრამ ბოლო დროს ნერვებმა უმტყუნა. პარლამენტში გინება არა თუ პრემიერს, არამედ რიგით პოლიტიკოსსაც კი არ ჰმატებს ღირსებას. მმართველი პარტიის ლიდერი სულ მზად უნდა იყოს ოპოზიციის პარტიის მხრიდან შეკითხვებისთვის და უსამართლო ბრალდებებისთვის. მისი რეაგირება უნდა იყოს ადეკვატური და არა ქუჩის განაწყენებული ბიჭის მსგავსი. ეტყობა, მართლაც სწორად თქვა, რომ ივანიშვილთან ბოლო თვეების განმავლობაში უთანხმოება ჰქონდა. შეუძლებელია პრემიერს უთანხმოება ჰქონდეს ივანიშვილთან და ამან მის ნერვულ სისტემაზე გავლენა არ იქონიოს. როგორც წესიერი ადამიანი გრძნობდა, რომ ერთს ხედავს და სულ სხვა უნდა ილაპარაკოს. ამბობდა, რომ ეს გავაკეთე, ის გავაკეთე, მაგრამ იცოდა, რომ მისი ნათქვამი არავის არ სჯეროდა, მმართველ პარტიაშიც კი“, _ამბობს ცინცაძე.
როგორც პოლიტოლოგი ამბობს, წაქცეულ ადამიანს წიხლი არ უნდა დააჭირო, მაგრამ კვირიკაშვილი ვერავის პრემიერ-მინისტრი ვერ გახდა, გარდა მისი „კარის ჟურნალისტებისა“.
„მან ვერ შეძლო ყოფილიყო ყველას პრემიერ-მინისტრი. ის არ იყო ზაზა სარალიძის პრემიერი, არ იყო არცერთი პენსიონერის პრემიერი, არ იყო არცერთი მეცნიერის პრემიერი, არ იყო არცერთი ჟურნალისტის პრემიერი, მხედველობაში არ მაქვს კარის ჟურნალისტები, არცერთი რიგითი გლეხის და უმუშევრის პრემიერი. არაკეთილშობილური საქმეა წაქცეული ადამიანის ჩაწიხვლა და ამიტომ, ვცდილობ, კორექტური ვიყო“, _ამბობს ცინცაძე.
პოლიტოლოგის თქმით, მთელი საქართველო მხოლოდ ივანიშვილის უმრავლესობა არ არის და უკეთესი იქნებოდა ივანიშვილთან არსებულ პრობლემებზე ღიად ესაუბრა.
„უკეთესი იქნებოდა ბოლომდე ეთქვა ივანიშვილთან უთანხმოება რა საკითხებში ჰქონდა. იქნებ ხალხს ეთქვა, რომ შენ სწორი ხარ და ივანიშვილი ცდება. ბოლოს და ბოლოს ივანიშვილის უმრავლესობა ხომ არ არის მთელი საქართველო. საქართველო არის დანარჩენი მოსახლეობა, მშიერი, უმუშევარი, გაწამებული და ათჯერ და ათასჯერ მოტყუებული ყველა წინა მთავრობების მიერ. ამიტომ კარგია თუ ცდილობდა ყოფილიყო ყველას პრემიერი, მაგრამ არ გამოუვიდა“, _ამბობს ცინცაძე.
რაც შეეხება პოლიტოლოგ ვახტანგ ძაბირაძეს, ის „გურია ნიუსთან“ საუბრისას ამბობს, რომ ქვეყანაში არსებული მწვავე სოციალურ- ეკონომიკური მდგომარეობის გამო, შეუძლებელია პრემიერ-მინისტრი ყველას პრემიერი იყოს.
„ქვეყანაში არის ძალიან რთული მდგომარეობა. მარტო „ქართული ოცნების“ პერიოდში არ ვლაპარაკობ, ფაქტობრივად, ჩვენ, ერთსა და იმავე წრეზე ვტრიალებთ. ვერ იქნები ყველას პრემიერი, რადგან ამის საშუალებას არ იძლევა სოციალურ-ეკონომიკური მდგომარეობა“, _ ამბობს ძაბირაძე და აღნიშნავს, რომ კვირიკაშვილმა ქვეყანაში სტაბილურობის შენარჩუნება შეძლო, მაშინ როცა ქვეყანას ლიდერი არ ჰყავს.
„კვირიკაშვილი, საკმაოდ აკადემიური პრემიერ-მინისტრი იყო, გაწონასწორებული, თუმცა 1-2-ჯერ მწყობრიდან გამოვიდა, მაგრამ არ ვთვლი, რომ ცუდი პრემიერ-მინისტრი იყო. შესაძლოა, არ იყო ისეთი, როგორიც გვინდოდა, მაგრამ მან შეძლო და შეინარჩუნა ქვეყანაში სტაბილურობა. პროცესები დაიწყო და როგორ გაგრძელდება, რთული სათქმელია. თუ იმას გავითვალისწინებთ, რომ არც კვირიკაშვილი ყოფილა ქვეყნის ლიდერი და არც ღარიბაშვილი, შეიძლება ვთქვათ, რომ დამაკმაყოფილებელი იყო ორივეს საქმიანობა.
ძალიან წარმატებული ვერ იქნება ქვეყანა, თუ მას სათავეში არ უდგას ლიდერი. ლიდერის ჩამოყალიბება ხდება ყოველთვის, როგორც საპარლამენტო ასევე საპრეზიდენტო მმართველობისას, ჩვენ კი სადღაც სხვა ატმოსფეროში ვცხოვრობთ“, _ ამბობს ძაბირაძე.
