წინა საუკუნის 70-იან წლებში, რუსეთის მომავალი პრეზიდენტი ბორის ელცინი საქართველოში ხშირად ისვენებდა. ბატონ ბორისს ქალაქი გაგრა განსაკუთრებით უყვარდა და იქაური პრესტიჟული სანატორიუმის მუდმივი სტუმარი გახლდათ. გაგიკვირდებათ და ელცინს თურმე საქართველოს სადღეგრძელო არაერთხელ დაულევია. მაშინ ბორია ქალაქ სვერდლოვსკის პირველი მდივანი გახლდათ და ვერც კი წარმოიდგენდა, რომ გარკვეული დროის შემდეგ, საქართველო-აფხაზეთის შეიარაღებული დაპირისპირებისას ჩვენს ქვეყანას ამ კუთხეს დააკარგვინებდა. ამ შესავლის შემდეგ ალბათ უმჯობესი იქნება თუ სიტყვას ბატონ თამაზ ნადარეიშვილს გადავცემთ.
„70-იანი წლების დასაწყისში გაგრის კომკავშირულ სტრუქტურებში ვმუშაობდი. ქალაქში მთელი რიგი სანატორიუმები კომპარტიის ლიდერებისთვის იყო გათვალისწინებული და ყველა რესპუბლიკიდან ჩამოდიოდნენ საპატიო სტუმრები დასასვენებლად. ჩემი მოვალეობა იყო მათი დახვედრა-გამასპინძლება და მეც კეთილსინდისიერად ვასრულებდი დაკისრებულ საქმეს.
ერთხელაც დამავალეს, ამა და ამ სანატორიუმში სვერდლოვსკის პირველი მდივანი ისვენებს და ხილი და სასმელი მოუტანეო. ავიღე ორი ყუთი, ერთში ყველანაირი ხილი ჩავაწყვე, მეორეში – ნაირ-ნაირი საუკეთესო სასმელები და მივადექი. კარზე წარწერას შევხედე, მაინც ვინ არის ეს ბედნიერი-მეთქი და წავიკითხე: „ბორის ნიკოლაევიჩ ელცინ“. მე სახელი მაინტერესებდა, როგორ მიმემართა, თორემ გვარი, ელცინი იქნებოდა თუ ტიმოფეევი, სულ ერთი იყო. დავრეკე ზარი და კარი მისმა მეუღლემ გამიღო:
– ჩტო ვი ხატიტე? – მეკითხება.
ამ დროს ელცინიც გამოჩნდა, ხილის ყუთს თვალი აარიდა და სასმელებს გაბრწყინებული სახით მიაჩერდა.
– ვოდკა?
– ვოდკა ი კონიაკ, – გავახარე.
– ვოტ ეტა და! – გადაირია, თავის ხელით შეიტანა ყუთი და მეც შემიპატიჟა, რუსები მარტო არ სვამენო.
უარს როგორ ვეტყოდი. ერთ ჭიქას მეორე მოჰყვა, მეორეს – მესამე და კარგად რომ შეღამდა, ნახევარი ყუთი ცარიელი იყო. რა სადღეგრძელო აღარ დავლიეთ: ძმობის, მეგობრობის, ქართველი და რუსი ხალხის მარადიული სიყვარულის… რამდენჯერმე აცრემლებულმა გადამკოცნა, ქართველების სიკეთეს ცხოვრებაში არ დავივიწყებო. თურმე, ვისთან სვამ და რა ძმობაზე ელაპარაკები. გავიდა დრო და სწორედ ამ კაცმა არ დამაკარგვინა გაგრა და აფხაზეთი?
მეორე დილას ძლივს ავდექი, თავი მისკდებოდა. ხელმძღვანელმა დამიბარა და ღიმილით მითხრა, რომ ახალი „საპატიო დავალება“ უნდა შემესრულებინა.
– ცოტა ხნის წინ ელცინმა დამირეკა, ძალიან კმაყოფილი ვარ და სანამ აქ ვიქნები, ეგ კაცი არ მომაშოროთ გვერდიდანო“.
