„ტალახადაა ქცეული ყველაფერი! სანადირო ჩექმები გინდა, რომ გადაადგილდე, წვიმაში, მით უმეტეს. მეზობელთან ვერ გადახვალ, თუ „ვალინკები“ არ გაცვია. მეზობელ სოფელში გასვენება თუა, რამდენიმე საათით ადრე უნდა წახვიდე, რომ მიუსწრო. გვპირდებიან და არაფერი კეთდება. როდემდე, არ ვიცი“, _ ის, რასაც ლანჩხუთის რაიონის, სოფელ ღრმაღელის მკვიდრი, მიმოზა ჭედია გვიყვება, მხოლოდ ერთი ადამიანის გასაჭირი არაა. პირველი, რასაც გურიის ამ პატარა და ყველასგან დავიწყებულ სოფელში ჩასულს ადგილობრივები შემოგჩივლებენ, ისაა, რომ უგზოდ არიან დარჩენილები.
ღრმაღელის მოსახლეობის უმეტესობას არც წყალი აქვს, სოფელში ჯერ არც გაზი შეუყვანიათ. ადგილობრივები ამბობენ, რომ ავად გახდომის ეშინიათ, რადგან არ იციან, დაზიანებული გზის გამო, რამდენ ხანი დასჭირდება სასწრაფო სამედიცინო დახმარებას მათთან მისასვლელად.
დედაქალაქიდან თბილისი-ოზურგეთის მატარებლით მგზავრობა ღრმაღელის მეზობლად მდებარე სუფსის სადგურამდე 9 ლარი დაგიჯდებათ. დაახლოებით, ამდენივეს მოგთხოვთ ადგილობრივი ტაქსის მძღოლი სოფლამდე 3კმ-იან მანძილზე გადასაადგილებლად, თუმცა, თუ გაიკვირვებთ, აუცილებლად შემოგჩივლებთ, რომ ასეთ გზებზე თქვენი გადაყვანით საკუთარი ავტომობილის ნაწილებს რისკავს.
„მოვლენ, დაგვპირდებიან რაღაცას და მერე არაფერი. ჭკვიანი ძაღლი ნაფოტით ერთხელ ტყუვდება და ჩვენ, ვინც მოვიდა და ვინც წავიდა, ყველა გვატყუებს“, _ გვეუბნება ადგილობრივი ლუიზა ტიკარაძე.
„რუკაზე არაა, მგონი, ჩვენი ღრმაღელე, რომ მიხედონ და რამე გაკეთონ. გზა ჩვენთან არაა, წყალი ჩვენთან არაა, არაფერი არაა. დაპირება იყო, მაგრამ შესრულება _ არა. არჩევნებზე შლანგები ჩაყარეს, რომ წყალი გაეკეთებინათ და რომ მოვიდა მეორე არჩევნები, წყალი არ იყო გაშვებული. მაინცდამაინც გზები უნდა გადავკეტოთ და მატარებელი გავაჩეროთ, რომ დაგვიგონ ასფალტი?!“ _ შეკითხვები, რომლებსაც ღრმაღელის კიდევ ერთი მკვიდრი, ქეთინო კიტია „გურია ნიუსთან“ საუბარში სვამს, ღრმაღელის მცხოვრებლებს ასეთივე პროტესტით და ბევრჯერ დაუსვამთ ადგილობრივი ხელისუფლების წარმომადგენლებისთვის, ვისთანაც თვითონ მიდიან და ვინც მათთან მიდის, ძირითადად მაშინ, როცა საარჩევნო პერიოდი დგება. თუმცა პასუხისმგებელი პირები ისე მიდიან სოფლიდანაც და მოგვიანებით უკვე პოსტიდანაც, რომ სოფელში სასიკეთოდ არაფერი იცვლება.
ის, ვისაც ღრმაღელელები „გურია ნიუსთან“ საუბარში „პატრონებად“ მოიხსენიებენ და საყვედურობენ, სოფლის რწმუნებული გოჩა დოლიძე და ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის მერი, ალექსანდრე სარიშვილი არიან. ორივე მათგანი აღიარებს, რომ გზა მართლაც მძიმე მდგომარეობაშია, თუმცა, ჯერჯერობით დაფინანსება არ აქვთ და 2020 წელს ელოდებიან.
„პროექტი გაკეთებულია და შემდეგ წელს უნდა გავიდეს ტენდერზე. საგზაო დეპარტამენტი გააკეთებს ამ გზას“, _ გოჩა დოლიძე „გურია ნიუსთან“ საუბარში ამ პატარა კომენტარით შემოიფარგლა და პრესსამსახურთან გადაგვამისამართა.
ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის მერი ალექსანდრე სარიშვილი, ამ საკითხზე საუბრისას აღიარებს, რომ „მდგომარეობა ნამდვილად მძიმეა“ და გვიხსნის: „ღრმაღელის გზასთან დაკავშირებით არის ორი მიმართულება: სუფსა-წყალწმინდა და ღრმაღელე-ორმეთი. მთლიანი ღირებულება, დაახლოებით, 8-10 მლნ-ზე ადის, რაც ადგილობრივი ბიუჯეტის და თუნდაც, რეგიონული ფონდის დაფინანსებით, შეუძლებელი იქნებოდა. მოვამზადეთ პროექტი, იყო ჩამოსული საპროექტო სამსახურები, მუნიციპალური განვითარების ფონდი, რომელმაც ადგილზე დაათვალიერა ეს გზა. რამდენად მოიწონებენ ამ პროექტს, ვერ გეტყვით. მგფ-მ თქვა, რომ რთული რელიეფი არ არის და ჩასმული იქნებოდა შემდეგი ეტაპისთვის ეს გზები“.
შეკითხვაზე, რატომ არ გამოინახა ღრმაღელის გზისთვის დაფინანსება ამდენი წლის მანძილზე, როცა მეზობელ სოფლებში გზები დაიგო, ალექსანდრე სარიშვილს ასეთი პასუხი აქვს: „წყალწმინდა-ღრმაღელის გზა არის ძველი ცენტრალური გზა და იქ ერთფენიანი ასფლატი ფიზიკურად არ გამოდგება. თან, ამ გზას ადგება დიდი დატვირთვა. ავტობანი როცა გაკეთდება, შემოვლითი გზა რჩება მხოლოდ ეს და ის ერთფენიანი ვერ იქნება, უნდა იყოს საერთაშორისო სტანდარტებით დაგებული შესაბამისი გზა, რომელსაც მცირე თანხები არ ეყოფა. რეგიონული ფონდის ლიმიტი 3-4 მლნ-მდეა. მხოლოდ ერთ სოფელზე ხომ ვერ გამოვიყენებთ?!“
სოფლის რწმუნებულის და მუნიციპალიტეტის მერის დაპირებები „გურია ნიუსმა“ შესაბამის სამსახურებში გადაამოწმა. აღმოჩნდა, რომ გზის რეაბილიტაციას მათ მიერ დასახელებული არც ერთი უწყება არ გეგმავს: გზების დეპარტამენტში გვითხრეს, რომ აღნიშნული გზა მათ ბალანსზე არ არის და არც მთავრობის განკარგულებით დაუვალებიათ მისი გაკეთება. „აღნიშნული გზის რეაბილიტაცია უახლოეს მომავალში არ არის დაგეგმილი“, _ ეს ინფორმაცია კი „გურია ნიუსს“ მუნიციპალური განვითარების ფონდიდან მიაწოდეს.
ამ ეტაპზე ერთადერთი, რაც რჩება სოფლის გზაზე გრეიდერის გატარებაა. ეს ჩვენთან საუბარში არც ადგილობრივებს გამორჩენიათ.
„კარგი ამინდი რომაა, მაშინ დაფუცხუნდება ჩვენი უფროსობა, გამოუშვებს გრეიდერს, გაწმენდენ ამ გზას, ვითომ ასწორებენ“, _ გვეუბნება ღრმაღელის მკვიდრი.
გრეიდერმა სოფელში რამდენიმე დღის წინაც გაიარა. საქმეში მისი ჩარევა მას შემდეგ გახდა საჭირო, რაც თბილისში დაღუპული 21 წლის ბიჭის მშობლიურ სოფელში გადასვენება, უგზოობის გამო, ფაქტობრივად, შეუძლებელი გახდა. გარდაცვლილის ახლობელი ნათია კუტალაშვილი, რომელმაც მაშინ ამ პრობლემის მოგვარება გადაწყვიტა, გვიყვება, როგორ დაუკავშირდა მერს: „პირადად მერს მივწერე, სარიშვილს. ნამდვილად ვერ ვიტყვი, რომ ყურად არ იღეს ამ შემთხვევაში. მაშინვე დამირეკა მაკა სულაბერიძემ. თანაშემწეა თუ რა სტატუსი აქვს, არ ვიცი. მომიბოდიშა, რომ ხვალვე ვერ შევუდგებით საქმეს და ზეგ დილიდან _ აუცილებლადო“.
მხოლოდ ადგილობრივი ხელისუფლება რომ ვერაფერს გახდება, ეს აქაურებმაც კარგად იციან. ღრმაღელის მცხოვრებლებს არც ცენტრალური ხელისუფლების პაუხისმგებლობის საკითხის დაყენება ავიწყდებათ: „ყველა მთავრობა გვპირდებოდა… ვიცი, კიდევ დაგვპირდებიან, არჩევნების დროს დაფუცხუნდებიან. 15 წელი იქნება, არჩევნებში ვმონაწილეობ, ვარ კომისიაში, სულ მიაქვს მთავრობას ხმების 85% და მეტი რა უნდა, არ ვიცი. რას გვთხოვს მეტს ამ ხალხს?! არჩევნებზე არ უნდა წავიდეს არავინ, მაგის ღირსი არიან. 2012-ში იმდენი ვიბრძოლე, რომ მეტი არ ვიცი. არც დასაქმება არ მომითხოვია; ვითხოვდი, გაუმჯობესებულიყო სოფლის ცხოვრება ახალგაზრდობისთვის და არც მაგი არ გააკეთეს“, _ ამბობს მიმოზა ჭედია.
მთავრობას ტყუილ დაპირებებში ადანაშაულებს ლუიზა ტიკარაძეც: „არავის არ მჯერა. სულ გვატყუებენ, სარიშვილი რომ იყო მოსული, ვიღაც ახლდა. მითხრა, რა იყო, რა ბრაზიანად მიყურებ, ქალბატონოო. გაბრაზებული ვიქნები, აბა, რა _ ყველამ მოგვატყუა! ჩემს სოფელშიც გაფუჭებულია გზააო, _ ასე მიპასუხა. ვუთხარი, შენი მშვიდობა, შენთან თუ არ გაგიკეთებია, ჩემთან რას გააკეთებთ-მეთქი. სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა გაკეთდეს, ჯიბის ფულით არ კეთდებაო, რომ გვექნება საშუალება, პირველ რიგში, გავაკეთებთო. ასჯერ თუ მომატყუეს, ასმეერთედ ვერ მომატყუებენ?“
ადგილობრივებს ახლა ერთადერთი გზა დარჩენიათ _ 2020 წელს დაელოდონ და იმედი ჰქონდეთ, რომ მორიგი ფუჭი დაპირება არ შერჩებათ ხელთ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, სამოქმედო გეგმა უკვე მზად აქვთ: ისინი აქციებით, სამანქანო და სალიანდაგო გზების გადაკეტვით იმუქრებიან. მანამდე კი ზამთარი მოდის, რაც ნიშნავს, რომ ღრმაღელის მცხოვრებლების მდგომარეობა კიდევ უფრო დამძიმდება, გზაც უფრო ტალახიანი გახდება და წყლისა და გაზის გარეშე ცხოვრებაც უფრო გაჭირდება.
