ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ გომში (შემოქმედის თემი) 94 წლის ვენერა გოლიაძე ცხოვრობს. მიუხედავად ასაკისა, ქალბატონი ვენერა ძალიან მხნედ გამოიყურება და ოჯახის წევრების თქმით, დღემდე აქტიურად უძღვება საოჯახო საქმეებს. მისი ჰობია კითხვა. ვენერა გოლიაძე არა მარტო სოფლის, გურიის რეგიონის კოლორიტია.
“1943 წელს დავამთავრე შემოქმედის საშუალო სკოლა. 1944 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის უნივერსიტეტში ჩავაბარე გამოცდები, ისტორიულ ფაკულტეტზე ჩავირიცხე. 1949 წელს დავამთავრე უნივერსიტეტი და განათლების სამინისტროს კადრების განყოფილებამ გამანაწილა შემოქმედის საშუალო სკოლაში ისტორიის მასწავლებლად. 1949 წლიდან 2004 წლამდე ვიმუშავე სკოლაში. 55 წელიწადი ერთ სკოლაში ვიმუშავე… ასე რომ, ათი წელი _ მოსწავლეობა და 55 წელი _ მასწავლებლობა გავატარე შემოქმედის სკოლაში. შემოქმედის სკოლა არის ჩემთვის მშობლიური და საყვარელი“, _ გვეუბნება ქალბატონი ვენერა, რომლის მთავარი მიზანი, როგორც თავად გვიყვება, უმაღლესი განათლების მიღება და ცოდნის სხვებისთვის გადაცემა იყო.
განათლება საჭირო და აუცილებელია. განათლებული ხალხი ერის სიმდიდრეა. რამდენადაც განათლებული ხალხი ჰყავს ერს, იმდენად მდიდარია ქვეყანა. შემოქმედის საზოგადოება ყოველთვის მიისწრაფოდა განათლებისაკენ. მათი ძალისხმევით 1867 წელს შემოქმედში გაიხსნა სკოლა, რომელიც უკვე საუკუნე-ნახევარს ითვლის.
რაც შეეხება ოჯახს, სტუდენტობის დროს გაიცნო გიორგი კეკელია, რომელზედაც იქორწინა. შეეძინათ სამი შვილი _ ანტონი, ზურა და ოლიკო.
“სტუდენტობის დროს თბილისში, ინჟინრის ქუჩაზე ვცხოვრობდი. ჩემს მეზობლად ცხოვრობდა კეკელიების ოჯახი, სოფელ ბანძიდან. ამ კეკელიების ოჯახში ხშირად დადიოდა გიორგი, ჩემი მომავალი მეუღლე. გავიცანით ერთმანეთი. გულმა გული იცნო, ალბათ და დავქორწინდით. ჩემი მეუღლე კარგი პიროვნება იყო, კარგი მეოჯახე გამოდგა. დაამთავრა უმაღლესი სასწავლებელი რომ დაამთავრა, ისიც ოზურგეთში სამუშაოდ ოზურგეთში გაანაწილეს. გიორგიმ რუსული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის უნივერსიტეტში. ჩემმა მეუღლემ ჯერ მასწავლებლად იმუშავა და შემდეგ სკოლის დირექტორი იყო შემოქმედში. მანამდე, განათლების განყოფილებაში მეთოდური კაბინეტის გამგედ იმუშავა, შემდეგ რუსული საშუალო სკოლის დირექტორი გახდა.“
ქალბატონი ვენერა მიიჩნევს, რომ ქვეყანაში განათლებას ყველაზე დიდი ყურადღება უნდა ექცეოდეს.
“ბოლო დროს სმენა დამიქვეითდა და ბევრ რამეს ვერ ვისმენ ტელევიზიით, მაგრამ რაც მესმის… მე ვფიქრობ, რომ ეს განათლების რეფორმა ცოტა სხვანაირი უნდა იყოს. ისე ყველაფერი სიახლეს მოითხოვს. სიახლე ყოველთვის იმარჯვებს ძველზე და ალბათ, ეს ახალი სისტემა გაამართლებს“.
ვენერა მასწავლებელს, როგორც თვითონ გვიყვება, სკოლასთან კავშირი არ გაუწყვეტია.
“2004 წელს წამოვედი სკოლიდან. ჩემმა სკოლამ ბრწყინვალე გაცილება მომიწყო. აღარ ვასწავლი ბავშვებს, მაგრამ სკოლასთან კავშირი აღარ გამიწყვეტია. მაქვს ურთიერთობა სკოლასთან, მიყვარს სკოლის პედაგოგიური კოლექტივი, ჩემი სკოლის კედლებიც მიყვარს. ჩემი აღზრდილები, ჩემი მოსწავლეები არ მივიწყებენ, ძალიან ხშირად მაკითხავენ. არ მივიწყებს ხელისუფლების წარმომადგენლებიც. 2015 წელს „შემოქმედობას“ მომენიჭა საპატიო შემოქმედელის წოდება. მე სხვა ჯილდოებიც მაქვს მიღებული, მაგრამ ყველა წოდებასა და ჯილდოზე მეტია საპატიო შემოქმედელობა. ეს ბევრ რამეს მავალებს, მაგრამ აღარ შემიძლია და ამიტომ სინანული მეუფლება. წელს ოქტომბერში ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის მერიამ მასწავლებლის დღე მომილოცა, ახალი წელი მომილოცა შემოქმედის საჯარომ სკოლამ და შემოქმედის გამგეობის წარმომადგენლობამ. უყურადღებოდ არ ვარ. ყველას მადლობელი ვარ“, _ გვეუბნება ვენერა მასწავლებელი.
შეხვედრის დასასრულს გავიგეთ, რომ ვენერა მასწავლებელს ყველაზე მეტად სმენის აპარატი და სათვალე ჭირდება. ამის შესახებ ეუხერხეულება საუბარი. მისი სურვილია და ნატვრაა გამთლიანებულ ქვეყანაში ცხოვრება.
“ჩემი სურვილია ჩემი ხალხი იყოს კარგად, კარგად იყვნენ ჩემი მოსწავლეები, ყველაზე კარგი გამეგონოს“, _ გვითხრა ქალბატონმა ვენერამ დამშვიდობებისას.
