ხათუნა შარაძე, ჟურნალისტი. ამჟამად არის ემიგრაციაში: 2020 წელი. ოცდამეერთე საუკუნე. იტალია. საუკუნე, სადაც კოსმოსში კერძო სუბიექტების კოსმოსური ხომალდები მიემგზავრებიან. პარალელურად, დედამიწაზე ვერ დატეული ჯოჯოხეთი მდუღარე ლავის ნაპერწკლებივით ცვივა ქვეყნებში და ქალაქებში.
გვეახლა, მისი უდიდებულესობა, უხილავი მეფე – ვირუსი. დამპყრობელი სრულიად დედამიწის.
იტალია, მსოფლიოს ყურადღების ცენტრში ექცევა. საინფორმაციო საშუალებები უცნაურ ამბებს გვიყვებიან. დაინფიცირდა, გადაყვანილია რეანიმაციულ განყოფილებაში, გარდაიცვალა… ყველაზე პოპულარული სიტყვები პირბადე და ხელთათმანი გახდა. ღმერთმანი, ნივთები, რომლებსაც არავინ არასდროს არაფრად აგდებდა. სიტყვები, რომელიც აქამდე დაბალ საზოგადოებრივ კლასთან ასოცირდებოდა.
და ერთ დღეს ყველანი სახლებში ამოვიქოლეთ! და გაჩნდა ერთმანეთის შიში და ადამიანს, კაცობრიობის არსებობის მანძილზე, ცივილიზაციის უმაღლეს საფეხურზე, ასე არასდროს შეშინებია ადამიანის, როგორც მაშინ, როდეს გვითხრეს სიტყვა – დისტანცია!
მე. მე რას ვაკეთებ ამ დროს? პოლიეთილენის ქაღალდში ვდებ პლასტმასტის მოზრდილ ჯამს და ჩუმად მივიპარები სამსახურში, სადაც მარტოხელა ადამიანი მელოდება. ადამიანი, რომელსაც დამოუკიდებლად ცხოვრება არ შეუძლია. პლასტმასტის ჯამი არის სიმულაცია, თითქოს სავალდებულო საყიდლებზე ვიყავი. თითქოს ვიყიდე პური და საკვები. პატარა ქალაქის პატარა ქუჩებში აქამდე არნახული რაოდენობის სამართალდამცავები პატრულირებენ. გადაადგილება გვეკრძალება. ქუჩაში გამოსვლა გვეკრძალება, მაგრამ მე დავდივარ. დავდივარ რადგან, ჩემთვის ვირუს და უმუშევრობას ერთნაირი დატვირთვა აქვს – შიმშილი.
და როცა ადამიანებმა, შავი დღისთვის შემინახული კუს ბაკანი, დაობებული სკივრებიდან ამოიღეს. მაშინ, როდესაც დედამიწას დავიწყებული ჰქონდა პირვეყოფილი, ველური ადამიანივით ცხოვრების წესი და როდესაც, ჩვენ ერთმანეთს დავშორდით, ერთმანეთის გადასარჩენად, მე დონკიხოტივის ფარაჯა ვიპოვე, რომ იულუზიით დამეწყო ბრძოლა ქარის წისკვილებთან.
მე მეშინოდა ქუჩაში გასვლა, რადგან ყოველი ნაბიჯი ნიშნავდა ჩემი სხეულის დაინფიცირებას. მე მეშინოდა ჩემი სხეულის, რომელსაც როცა სახლში მივიტანდი იყო საშიში იმ სხეულის, რომელიც მე შევქმენი, მე გავაჩინე. მე საშიში ვიყავი, ჩემი პატარა გოგონასთვის!!!
როცა ხელების დაბანა ერთდროულად და ერთნაირად ისწავლა კაცობრიობამ, ვირუსმაც დაიბანა ხელები და უკან დაიხია. წასვლა დაიწყო…
უხილავ ომთან ნაბრძოლმა და დაღლილმა იტალიამ ლეგალიზაციის კანონი გამოუშვა. გამოუშვა კანონი და დავკარგე სამსახური. ქალბატონმა, რომელთანაც ორი წელი ვიმუშავე სამსახურიდან დამითხოვა, რადგან ჩემი ლეგალიზაციით, მას ხარჯები გაეზრდება!
და მაშინ, როცა მსოფლიომ თავი დააღწია სიკვდილს მე გადასახადებმა მომკლა. წერტილი.
andra tutto bene?!“ – წერს ხათუნა შარაძე იტალიიდან.
