ოზურგეთელი ქალბატონი, კლარა თავართქილაძე სულ მალე 80 წლის ხდება, 57 წელი კი მარტო სამედიცინო სფეროში მუშაობის სტაჟი აქვს.
ოზურგეთის სამედიცინო სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ, გასული საუკუნის 50-იან წლებში, მუშაობა ოზურგეთის (მაშინდელი მახარაძის) რაიცენტრალურ საავადმყოფოში დაიწყო, ქირურგიულ განყოფილებაში, შემდეგ კი ბავშვთა ქირურგიული საავადმყოფოს საოპერაციო ბლოკში გადაინაცვლა და ასე გალია ,თითქმის , 60 წელი მედდად მუშაობაში. როგორც გვიამბობს, მუშაობდა რესპუბლიკაში ცნობილი ექიმების გვერდით და არცერთი სიკვდილის ფაქტი საოპერაციო მაგიდაზე არ მომხდარა.
_ ექვსი და-ძმა ვიყავით. მამა ომში დაიღუპა. ერთმანეთი გაზარდეს ჩემმა და-ძმებმა. მე , როგორც ნაბოლარას, დედაც და და-ძმებიც მანებივრებდნენ. ყველაზე დიდი გატაცება ჩემი ბაზიერობა იყო, რასაც 13 წლის ასაკიდან ისეთი ლტოლვით ავეკიდე, რომ დღესაც ჟრუანტელი მივლის. დამჭერ მტაცებელ ფრინველზე ნადირობა, გურიაში, ნებისმიერ პოპულარულ სპორტზე მეტი ჟინით გამოირჩეობდა. ჩვენ უამრავი ახალგაზრდა დავიხსენით ხეტიალისგან თუ ნარკოტიკისგან, ბაზიერობის დაინტერესებით, _ გვიამბობს ქალბატონი და პირველ ნაბიჯებს იხსენებს, როგორ გაჰყვა 13 წლის ასაკში ძმებს დამჭერ მტაცებელი ფრინველზე სანადიროდ. ..
შემდეგ გახდა მაშინდელი მახარაძის მონადირეთა საზოგადოების სექციის წევრი და როგორც ქალი ბაზიერი, მთელი რესპუბლიკის მასშტაბით, ყურადღების ცენტრში მოექცა.
_მე მედდად ვმუშაობდი, თან ამ უდიდესი საქმის, ბაზიერობის ტრფიალი ვიყავი. როგორც ცნობილია, ჩვენს ქვეყანაში ცხოვრების ადათ-წესებთან შესისხლხორცებული იყო ბაზით ნადირობა. თუმცა ქალ ბაზიერს ნაკლებად ნახავდით, _ გვიამბობს კლარა თავართქილაძე და იხსენებს მაკვანეთის ტერიტორიაზე გორმაღალას ფერდობს, სადაც უმეტესად ხდებოდა მიმინოს დაჭერა.
_ ეეე, „ნაპერტყულებს“ ვიჭერდით ჩვენ, ჩოხატაურელებს და ლანჩხუთელებს რომ გამოექცეოდათ. ისინი აქეთ ნაკლებად გამოუშვებდნენ კარგ მიმინოს და თუ გამოექცეოდათ, ჩვენც მუდამ იმის ცდაში ვიყავით, როგორმე საუკეთესო მიმინოს დაჭერა მოგვეხერხებინა. მაინც მოხდა ისე, რომ მე მყავდა თეთრზე თეთრი, დედოფალი მიმინო, რითაც 1972 წელს გავხდი საქართველოს ჩემპიონი, 100 ქულა მისცეს მსაჯებმა. მიმინოს დასაჭერად ძირითადად ღაჟოს ვიყენებდით. მას ჯერ გალიაში ვათავსებდით, თვალებზე ტყავს ვაწებებდით, რომ ცაში გაშვების დროს, მიმინო ვერ დაენახა. როცა გორმაღალას სეზონს ვიწყებდით, აგვისტოს ბოლოს, აი, მაშინ, როცა გადაფრენისთვის ემზადებიან ფრინველები, მონადირეები და მათთან ერთად მეც , დილაადრიან მივდიოდით. ვამაგრებდით მუქი ფერის ძაფისგან მოქსოვილ ბადეს, რომლის შუაგულში ღაჟოს ვათავსებდით. აი, როცა მიმინო გამოჩნდებოდა და შურდულივით დაეშვებოდა ღაჟოს მიმართულებით, მონადირის მარიფათზე და სისწრაფეზე იყო დამოკიდებული, რა სწრაფად დაიჭერდა ღაჟოზე დამცხრალ მიმინოს. შემდეგ , სახლში წამოყვანილი მიმინოს მოთვინიერების უმთავრესი პროცედურა იწყებოდა თვალების ამოკემსვით, _ ამბის თხრობას ისე განაგრძობს ქალბატონი კლარა, კარგ ორატორს შეშურდება. ალბათ, ბაზიერთა სკოლა რომ არსებობდეს, უკეთეს ლექტორს ვერც ინატრებდა კაცი. იხსენებს, რომ პირველივე შემთხვევაზე დაჭერილი მწყრის ტვინს აჭმევდნენ მიმინოს, რომელიც მას ყველაზე ძალიან მოსწონს. ისე კი წელიწადში, რვათვიან მიმინოს 17 კილოგრამი ხორცი სჭირდებოდა.
_ ქალი ბაზიერი, რაც მე ეს საქმე დავიწყე, სამი წლის შემდეგ გამოჩნდა ჩოხატაურიდან, გიული ბერძენიშვილი. მასთან ერთად, 1970 წელს თბილისში, „ლოკომიტივის“ სტადიონზე, დამჭერ ფრინველთა მეორე რესპუბლიკურ გამოფენა-შეჯიბრში მიიღეს მონაწილეობა. აქ გუნდური შეჯიბრი იყო. 1971 წელს კი ჩოხატაურში გამართულ დამჭერ ფრინველთა მესამე რესპუბლიკურ გამოფენაზე პირველი ადგილი მოვიპოვე. გუნდურში კი ჩოხატაურელებმა იმარჯვეს. მათ ბადალი ნაკლებად ჰყავთ ამ საქმეში. ძნელია, გავიხსენო, ყველა გამოფენა თუ შეჯიბრი, რომელშიც ცხოვრების მანძილზე მივიღე მონაწილეობა და მუდამ მაღალი შედეგები მქონდა. გორმაღალაზე სიარულს ბოლო ათი წელია, თავი დავანებე, რადგან გულის ოპერაცია გავიკეთე და ახლა უფრო შორიდან ვადევნებ თვალს ბაზიერთა საქმიანობას, –სინანულით ამბობს ქალბატონი კლარა და ვერ იხსენებს სიგელების და მედლების რაოდენობას, რითაც საუკეთესო ბაზიერობისთვის დააჯილდოეს. თუმცა ის კარგად ახსოვს, რომ ხუთჯერ იყო საქართველოს დამჭერ ფრინველთა გამოფენა-შეჯიბრის ჩემპიონი.
კლარა თავართქილაძეს ოჯახი არ შეუქმნია. არც კითხვას გაურბის, თუ რატომ მოხდა ისე, რომ უმშვენიერესი გარეგნობის, განათლებული, სპორტსმენი ქალბატონი არ დაოჯახდა.
_ ბედის საკითხიაო, რომ იტყვიან, არც მთლად მასეა. რატომღაც, იმდენად ბუნების შვილი ვიყავი, იმდენად კაცურ საქმეში გადართული, განსაკუთრებით ბაზიერობის მხრივ, ადვილად ვერც მელაპარაკებოდნენ ამ საკითხზე. არ ვიცი, რატომ ხდებოდა ასე… თოფს ისე ვისროდი, როგორც კაცი, იარაღთან მეომარი ვიყავი, თუმცა მგრძნობიარე და უსათუთესი ჭრილობასთან, არ აქვს მნიშვნელობა, ფრინველი იქნებოდა ეს თუ ადამიანი. აკი, გითხარით, ნახევარ საუკუნეზე მეტი, ქირურგიულ განყოფილებაში ვიმუშავეთ და ადამიანის, ბავშვის სიკვდილის შემთხვევა არ გვქონია. ან ის როგორ შეიძლებოდა, ჭრილობა დაჩირქებოდა ვინმეს? ყველაზე მწარედ და გაუნელებელი ტკივილით მახსოვს, გასული საუკუნის 80-იან წლებში იყო, თუ არ ვცდები, წვერმაღალასთან მატარებლები შეეჯახნენ ერთმანეთს. სამგზავრო და საწვავის გადამზიდი. აი, მაშინ ვნახე საშინელება, ბევრი გარდაცვლილი, დამწვარი, რომლებსაც ვერ ვუშველეთ. დღესაც მტკივა, მიძნელდება იმ საშინელი სურათის გახსენება, _ ტირილს ვერ იკავებს ქალბატონი.
კლარა თავართქილაძე მიიჩნევს, რომ უდიდესი იყო საქმე, რომელსაც საავადმყოფოში ემსახურებოდა – ავადმყოფობას და სიკვდილს იმდენი ადამიანი გადაარჩინეს მან და მისმა კოლეგებმა, მისივე თქმით, სათვალავი არ აქვს. ხოლო ბაზიერთა გუნდში ყოფნისას, უფრო მეტი ახალგაზრდა დაიხსნეს უსაქმურად ხეტიალისგან, რასაც, საბოლოოდ, ისინი ციხის კარებთან მიჰყავდა.
ქალი მედიკოსი და ქალი ბაზიერი, რომელიც მალე 80 წლის გახდება, სამეზობლოში ახლაც ისე მზადაა სხვადასხვა მედიკამენტებით სავსე, საოჯახო თუ საველე აფთიაქით, როგორც ათეული წლების წინ იყო.
_ ეს რომ არ გვყავდეს, რა ეშველება ფარნავაზ მეფის ქუჩის სამეზობლოს? ძველებურად მხნე, დაუზარელი, ენით მოგარჩენს, სხვა რომ არაფერი. შეკრება-საღამოები ხომ მისი მოგონილია. აინტერესებს, რომელ ოჯახში რა უჭირთ, ვინმე ავად ხომ არ არის. 80 წლის ქალბატონს თანაკლასელები, რომლებიც ცოცხლები არიან, „სმენაზე ყავს დაყენებული“. თვე არ გავა, რომ არ შეიკრიბონ ან ერთმანეთს არ შეეხმიანონ. მაგის იმედი ნუ მოგვიშალოს ღმერთმა. 25 წლის ახალგაზრდას გააკვირვებს თავისი ენერგიულობით და შემართებით. რაღაც მიზიდულობა აქვს. სულ მასთან მივდივართ. რომ ვერ ვნახავთ, რაღაც გვაკლია იმ დღეს, – სამეზობლოს სახელით გვესაუბრება პედაგოგი, ნატო ნიკოლაიშვილი. ქალბატონი კლარა კი შენიშვნას აძლევს, რა ამბავია ამდენი ქება, ადამიანი იმიტომ მოდიხარ ქვეყნად, ადამიანი და საქმე გიყვარდეს, საქმეში კი გული ჩადო და თუ ასე იზამ, სიცოცხლეს და კეთილ საქმეს დასასრული არ ექნებაო.
„გურია ნიუსი“ 80 წლის იუბილეს ულოცავს კლარა თავართქილაძეს _ მედიკოსს, პირველ ბაზიერ ქალბატონს და ქვეყნის ხუთგზის ჩემპიონს ამ საქმეში. ქალბატონს, რომელმაც თავისი პროფესიებით, შეუფასებელი ამაგი დასდო ადამიანის განკურნების და ახალგაზრდა თაობების ქუჩის გავლენისგან და დანაშაულში ჩათრევისგან დახსნის საქმეს.
