“ჩხენკელს ვერ ვთლი ძველ მინისტრად. ის ახალ რეალობაში მოვიდა, მაგრამ ძველი წესებით”,_ ასე აფასებს “გურია ნიუსთან” საუბრისას ექსპერტი განათლების საკითხებში, თამარ მოსიაშვილი, განათლების მინისტრის პოსტზე მიხეილ ჩხენკელის დაბრუნებას.
ცნობისთვის, ჩხენკელს განათლების მინისტრის თანამდებობა 2017-2018 წლებში ეკავა. მიხეილ ბატიაშვილმა, კი რომელიც განათლების მინისტრი სწორედ ჩხენკელის შემდეგ გახდა, თანამდებობა 7 ნოემბერს, საკუთარი განცხადების საფუძველზე დატოვა.
როგორც განათლების საკითხებში ექსპერტი, თამარ მოსიაშვილი, ამბობს მინისტრები იცვლებიან, სისტემა არის ცენტრალიზებული და იმართება მეგაპროექტებითა და მეგაპროგრამით.
ექსპერტი ჩვენთან განათლების სისტემის წინაშე არსებული გამოწვევების შესახებ და განათლების მინისტრების ხშირად შეცვლის სავარაუდო მიზეზებზე საუბრობს.
“ჩვენი სისტემის წინაშე დგას ორი გამოწვევა, ერთი უკავშირდება დემოკრატიას და მეორე – ხარისხს, მაგრამ ამ ორ კომპონენტს შორის არის კავშირები. დემოკრატია პირდაპირ არის დაკავშირებული საგანმანათლებლო სისტემის დეცენტრალიზაციასთან, სკოლების ავტონომიურობასთან, რომელიც ამცირებს, სკოლებზე გავლენას”,_ამბობს მოსიაშვილი.
განათლების სფეროს ექსპერტი მიიჩნევს, რომ უწყება მზად არ არის გააძლიეროს განათლების სისტემის დეცენტრალიზაცია, რადგან თვლის, რომ უწყებას ეშინია საგანმანათლებლო დაწესებულებების ავტონომიურობის გაზრდით რეგულირების საკითხის შემცირების.
“არ ვფიქრობ, რომ უწყება მზადაა გააძლიეროს განათლების სისტემის დეცენტრალიზაცია, მაგალითად, გააუქმოს ბრძანება სკოლების ავტონომიურობის შეზღუდვის შესახებ. რაც შეეხება ხარისხს, ხარისხზე უწყება ბევრს საუბრობს და ხარისხის გაუმჯობებსების გზად მიაჩნია მეგაპროექტებისა და მეგაპროგრამების ამოქმედება, რაშიც იდება ძალიან ბევრი ფული და საგანმაათლებლო სისტემა მიბმულია სამინისტროსა და უწყებებთან. ცენტრალიზებული პროგრამებისა და პროექტების ამოქმედება კი იწვევს იმ ფაქტს, რომ ყოველი ახალი მინისტრი ან არ ასრულებს ძველი მინისტრის მიერ ინიცირებულ პროექტს ან გრძელდება ძველი და ახალ პროექტს აანონსებს. ეს ყველაფერი ჩვენი სისტემისთვის არის პრობლემური და ამიტომ არის ერთი აურზაური ხოლმე ახალი მინისტრის მოლოდინის დროს, შესაძლოა, ესეც არის მიზეზი, რომ უკვე წლებია განათლების მინისტრები საკმაოდ ხშირად იცვლებიან.
მინისტრის გვარს არ აქვს მნიშვნელობა, სისტემა იმართებოდა ცენტრალიზებურად და მინისტრები აანონსებდნენ ახალ პროგრამებსა და პროექტებს, რაც იყო შინაარსით ცენტრალიზებული და ძალიან ბევრი საუბარი იყო ხარისხზე. სახელმწიფო უწყება იღებს პასუხისმგებლობას გააუმჯობესოს განათლების სისტემა, მაგრამ ამას ვერ ახერხებს, ხოლო დემოკრატიის მიმართულებით, რომ თვითონ აიღონ პასუხისმგებლობა ხარისხის გაუმჯობესებაზე საგანმანათლებლო დაწესებულებებმა, ღიად ისაუბრონ პრობლემებზე და თვითონ შეეცადონ პრობლემის გადაჭრის გზების ძიებას ამისი სახელმწიფო უწყებას ეშინია. შესაძლებელია, იმიტომ ეშინია, რადგან რეალურად თუ გაიზრდება სკოლების ავტონომიურობა შემცირდება რეგულირების ხარისხი”,_ამბობს მოსიაშვილი.
