ირმა ჩხაიძე, 51 წლისაა. ის გურიის რეგიონიდან არის. ირმა ჩოხატაურის მუნიციპალეტში, სოფელ ზემო ფარცხმაში ცხოვრობს და პურის საცხობის დამფუძნებელია.
„50 წლის ისე გავხდი, არასდროს მიმუშავია, მხოლოდ საშინაო საქმეებით ვიყავი დაკავებული. ჩემი ცხოვრება მას შემდეგ შეიცვალა, რაც ოჯახით თბილისიდან საცხოვრებლად სოფელში დავბრუნდი. სამთავრობო პროექტმა „აწარმოე საქართველოში“ დამაფინანსა და სახლში საცხობი გავხსენი.
მეუღლე კვების ტექნოლოგია და პურს ყოველთვის აცხობდა. მეც ეს საქმე მისგან ვისწავლე, თუმცა ახალბედობის მიუხედავად, თავიდანვე კარგად ავეწყვე. ნათესავ გოგოსთან ერთად, ხაჭაპურებს, ლობიანებს, ფუნთუშებს, ნამცხვრებს ვამზადებდი და სკოლებს ვამარაგებდი. მერე ისევ „აწარმოე საქართველოში“ შევიტანე განაცხადი, გრანტი კიდევ მოვიგე, გავფართოვდი და უკვე რუხი პურის წარმოებაც დავიწყე. გაეროს ქალთა ორგანიზაციის პროექტის შესახებ სწორედ მაშინ გავიგე. ისე მოხდა, რომ ჩემი, როგორც მეწარმის, გააქტიურება და ამ ინიციატივაში ჩართვა ერთმანეთს დაემთხვა.
პროექტმა უდიდესი მოტივაცია მომცა: საინტერესო შეხვედრებსა და ტრენინგებს დავესწარი, საოცარი ქალები გავიცანი, კომუნიკაბელური გავხდი და საკუთარი ნაწარმი გამოფენებზე წარვადგინე. ძალიან შთამბეჭდავი იყო, როცა 50 წლის ასაკში საჯაროდ პირველად გამოვედი სიტყვით. ეს ჩემთვის ბევრს ნიშნავდა.
პროექტში მიღებული დაფინანსებით ახალი, მრავალფუნქციური ღუმელი შევიძინე. მისი დახმარებით, არა მარტო რუხს, არამედ უკვე სხვადასხვა სახეობას, მათ შორის თეთრ პურსაც გამოვაცხობ. ამ ღუმელს წარმადობა მეტი აქვს და შრომასაც ძალიან ამსუბუქებს. თუ აქამდე ყოველდღე 800-მდე პურს ვაცხობდი, ახლა შემეძლება, ეს რიცხვი 2000-მდე გავზარდო.
პური ცოცხალი არსებაა. ყველაფერი — ცომის მოზელა, ფორმებში ჩაწყობა თუ გამოცხობა თავის დროზე სჭირდება. თანაც, პატარა ბავშვივით უნდა ეფერო, ყველაფერი გულით გააკეთო, სხვაგვარად არ გამოგივა. ჩემთვის მნიშვნელოვანია, რომ პური, რომელსაც ვაცხობ, ეკოლოგიურად სუფთაა და დანამატების გარეშეა. ხარისხს განსაკუთრებით ვაკონტროლებ, ვიზუალურად ოდნავადაც რომ არ მომეწონოს, გასაყიდად არ ვატან. ეს პროდუქტი ჩემი სახელით გადის, ამიტომ განსაკუთრებულ პასუხისმგებლობას ვგრძნობ.
ახლა პურს მაღაზიებში ვაბარებ, მაგრამ მოთხოვნა იმდენად დიდია, რომ ვერ ავუდივარ. ცხელ-ცხელი „ფარცხმის პური“, როგორც მას ხშირად უწოდებენ ხოლმე, ძალიან მოსწონთ. სამომავლოდ მინდა, ფუნთუშეული და ნამცხვრები ისევ დავამატო, ჩოხატაურში კი 2 სარეალიზაციო ჯიხური გავხსნა, სადაც სხვა ქალებსაც დავასაქმებ.
ჩემი მაგალითი ადასტურებს, რომ ბიზნესის დაწყება ყველა ასაკშია შესაძლებელი. გვიან არასდროსაა. მე ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ამხელა პროექტებში გავიმარჯვებდი, მეწარმეობა წარმატებით გამომივიდოდა. ახლა მინდა, იგივე სხვა ქალებმაც შეძლონ. საქართველოში ისეა, რომ ხშირად ისინი ემიგრაციაში მიდიან და ოჯახებს წყდებიან. თუ მათ ადგილზე ექნებათ საკუთარი საქმის დაწყებისა და სხვების დასაქმების შესაძლებლობა, ბევრის ცხოვრება შეიცვლება. ქალები ბიზნესში ხომ მრავალფეროვნებას, დოვლათს, ხარისხსა და სხვა ქალების გაძლიერების ნიშნავს“.
ისტორია მომზადდა გაეროს ქალთა ორგანიზაციის პროექტის „ერთობლივი ძალისხმევა ქალთა ეკონომიკური გაძლიერებისთვის საქართველოში“ ფარგლებში, ნორვეგიის საგარეო საქმეთა სამინისტროს მხარდაჭერით.
ფოტო: გაეროს ქალთა ორგანიზაცია/თაკო რობაქიძე
წყარო: https://www.facebook.com/unwomengeorgia
