გასული საუკუნის დასაწყისში, საზოგადოებრივი ცხოვრების ფონს მკვეთრად აჩნდა ქალის როლი პოლიტიკაში , მის მიერ იდეისთვის თუ სიყვარულისთვის ყველაფრის დათმობა. ეს ხშირად ტრაგიკული ფინალით მთავრდებოდა. ასე რომ არ ყოფილიყო, ეს მოვლენა კლასიკოსი მწერლების შემოქმედებაში ასახვას ვერ ჰპოვებდა.
იმავე გასული საუკუნის მიწურულს , როცა მონსტრი სახელმწიფო დაინგრა და ქართული პოლიტიკურ-ეკონომიკური რეალობა ქაოსისა და სიღატაკისკენ დაეშვა, სამწუხაროდ, ამ ვითარებაშიც ქალის როლი მეხამრიდს დაემსგავსა. სამუშაოს საძებნელად ჩვენი ქალების გზა უცხოეთისკენ , სტამბულისკენ ან სტამბულის გავლით, სხვა ქვეყნებისკენ მიიმართა. ეს იყო გზა, განსაკუთრებით, მომავალი თაობის შიმშილისგან ხსნისა და მათი ფიზიკურად გადარჩენისთვის.
საკითხავია, რომელმა დრომ როგორ და რა ფორმითა და შინაარსით მოითხოვა ქალისგან თაგანწირვა თუ თავდადება. რაოდენ გასაკვირიც უნდა იყოს , ყოველმხრივ პოზიტიურ ჭრილში, როგორც თავად, ისე სხვათა მიმართ გაწეული თანადგომით , ქალი პანდემიის პირობებში წარმოჩნდა. თან არაერთგზის და არაერთგან!
გურიის სინამდვილეშიც ასე მოხდა.
„ოზურგეთის ახალგაზრდა პედაგოგთა კავშირს“, რომლის სრულ შემადგენლობას ქალები წარმოადგენენ, 24 წლიანი ტრადიცია გააჩნია სოლიდარობის, საზოგადოებისადმი მხარდაჭერის და სოციალური პასუხისმგებლობის საქმეში. პანდემიის პროცესში მთელ გუნდს და მათ აღზრდილებს თუ აღსაზრდელებს გაუჩნდათ სურვილი, როგორმე დახმარებოდნენ ადამიანებს და საამისოდ მოეძებნათ არაერთი მიმართულება.
ერთ-ერთი პირველი, ვინც სოლიდარობის აქციაში ჩაება, საკუთარი სურვილით პირბადეები შეკერა და მერე უსასყიდლოდ დაარიგა, კავშირის ახალგაზრდული მიმართულების მენეჯერი, სოფო კალანდაძე იყო. ხაზგასმით უნდა აღვნიშნოთ, რომ საქართველოში პირბადეები ბევრმა შეკერა და მერე გაყიდა, რაც დადებითი მოვლენაა მცირე ბიზნესის საწარმოებლად. თუმცა, ქალბატონმა სოფომ უსასყიდლოდ დაარიგა და მიუხედავად მისი სურვილისა, ამის შესახებ არავის სცოდნოდა, უცებ გაიგეს ამ ჰუმანური ნაბიჯის შესახებ:
-შინ მქონდა უამრავი ნაჭერი. ბუნებრივი და ხარისხიანი ქსოვილები, რასაც სახალისო ისტორია აქვს – ბებია კერავდა და იმდროინდელი ბევრი საუკეთესო ნაჭერი ოჯახში შენახული იყო. რაკი ეს აღმოვაჩინე სახლში, თან შინ უნდა ვყოფილიყავი და ვუცქერდი ტელევიზორს, სადაც პირბადეების დეფიციტზე ყოველ წუთს საუბრობდნენ, გადავწყვიტე, შემეკერა. ინტერნეტში სასწრაფოდ მოვძებნე თარგი, ავარჩიე საუკეთესო ქსოვილები და შეკერვისთანავე დავიწყე საჩუქრად გაცემა. გულწრფელად ვამბობ, არც გაყიდვაზე მიფიქრია და არც თვითპიარზე. ჩემი საფიქრალი ახლა ის იყო, რაც უფრო მეტი ადამიანი იქნებოდა დაცული, მით მეტად დაცული ვიქნებოდით მე და ჩემი ოჯახი, ჩემი მცირეწლოვანი შვილები. ინტერნეტის მეშვეობით ვწერდი და მივუთითებდი ერთ-ერთ ლოკაციას ქალაქ ოზურგეთში, რომ იქ განსაზღვრულ დროს მოსულიყვნენ… ერთმა გოგონამ ფოტო გადამიღო და შევეწინააღმდგე. ვიმეორებ, ეს პიარისთვის არ მინდოდა _ – გვიამბობს ქალბატონი სოფო.
იმავე კავშირის , ანასეული ს ხანდაზმულთა თავშესაფრის მცხოვრებ მოხუცთა ნაბიჯი „კოვიდ-19“ წინააღმდეგ ბრძოლაში ძალზე გულწრფელი და ამაღელვებელიც იყო. მოხუცები, რომელთაც მხოლოდ იქეთ ეხმარება სახელმწიფო, ასევე კონკრეტული პირები, ამჯერად, ასაკისა თუ შესაძლებლობის მიუხედავად, თავად გამოვიდნენ სხვათა დასახმარებლად:
_ჩვენ რა შეგვეძლო? გადავწყვიტეთ, ექიმებისთვის დახმარება. ისინი რომლებიც თან გვყვებიან, სულ დადიან აქ, იღებენ ანალიზებს, ცდილობენ , სოცოცხლე გაგვიხანგრძლივონ, ახლა 24 საათის განმავლობაში, პირბადით მდგომნი, თავგანწირულად ემსახურებოდნენ ქვეყანას. გადავწყვიტეთ, მათთვის საგანგებოდ მოგვემზადებინა ლანჩი. გავიხსენეთ, თუკი რამ ვიცოდით. მოვამზადეთ და გავუგზავნეთ. „კეთილი გულით მოძღვნილი, მცირედიც შეიწირების“. ჩვენგან რასაც იმსახურებენ, იმის გადახდა არ შეგვიძლია, თუმცა, ცოტათი ხომ გავახარეთ? _ გვეუბნება ხანდაზმულთა სახლის ბენეფიციარი, როზა ღუღუნიშვილი.
მზარეული თინათინ დარჩია კი იხსენებს მათ ფუსფუსს, ცრემლიან თვალებს და ურთიერთშეჯიბრსაც, რაც შეიძლება უკეთესი სადილის კეთების ხელოვნება ეჩვენებინათ ჩვენი ექიმებისთვის.
_არ გვეგონა, თუ ერთხელ მაინც გავახარებდით იმ ექიმებს, რომლებიც ჩვენ მუდამ თავს გვევლებიან. კორონამ ამ საქმეში გამოცდა მოგვიწყო. ჩვენც შევძელით, ჩაგვებარებინა ეს გამოცდა. დღეგრძელობა ჩვენს ექიმებს, – გვეუბნებიან ხანდაზმულთა სახლის ბენეფიციარები: ლიანა მამულაშვილი, ბაბული დოლიძე, ელენე ჭანტურია, ნინა მოსკალენკო, ნადია ფლოროვა, ელიზავეტა ივანოვა, როზა ბერიანიძე…
ასევე სიხარული და მადლიერება მოჰყვა ოზურგეთში, „ლიდერთა სკოლის“ და მის აღსაზრდელთა ნაბიჯს, სამეზობლო თემში მცხოვრებ მარტოხელა ხანდაზმულებისა და სხვა მოწყვლადი ჯგუფებისთვის გაეწიათ მხარდაჭერა , ქვეყანაში მიმდინარე მძიმე მოვლენის დროს.
_ სოციალური პრობლემების მქონე ოჯახებს და მარტოხელა ხანდაზმულ პირებს, ჩვენი სკოლის აღსაზრდელებმა გაზაფხულზე საჩუქრად მიუტანეს ბოსტნეულის ჩითილები. დაეხმარნენ დარგვაში და პერიოდულად მონაწილეობას დღემდე იღებენ მათ მოვლა-პატრონობაში, _ გვეუბნებასკოლის წარმომადგენელი ნონა სადრაძე.
კორონა ვირუსის ფაქტორმა საკმაოდ დიდი ზარალი მიაყენა მეზობელ რეგიონში, ქობულეთში მცხოვრები ქალბატონის, ინდმეწარმე ნათელა ბაუჟაძის ბიზნესს.
_მართალია, ქობულეთში გამოჩნდა კორონა ვირუსი, მაგრამ აქ მას დახვდა „სამოთხის კლასტერი“ ყვავილთმოყვარე ქალბატონის სახით, _ ასე ხუმრობენ დღეს ამ ქალაქში. რატომ, ამას თვით ქალბატონი ნათელას საუბრიდან ვიგებთ:
_პანდემიამ, თითქოს, უცებ და უხილავად შემოგვიტია. უცებ დაიკეტა მაღაზიები, გაწყდა კავშირები, ვერ ვიყიდეთ პრეპარატები, კონტეინერები, რის გამოც უამრავი ვარდი თუ სხვადასხვა დასახელების ყვავილი ვიზარალეთ. ჩაურგავად დარჩენილი ყვავილები დაკნინდა, . ბოლქვიანების ჩახმობა ნაკლებად წამგებიანი იყო და ნებას მივუშვით. მერე სათესლე მასალად გამოყენება შეიძლებოდა. სასწრაფოდ ავამოქმედეთ ინტერნეტ-ქსელი. სხვა გამოსავალი არ დაგვრჩა. ასე ონლაინ-რეჟიმში ვაწვდიდით ჩვენს კლიენტებს ნერგებს. ისინი ინტერნეტ-მაღაზიის მეშვეობით, ადვილად არჩევდნენ სასურველი ყვავილების, სხვადასხვა დეკორატიული მცენარეების სახეობებს. თითქმის, საქართველოს ყველა კუთხეში გავგზავნეთ. მაქსიმალური ძალისხმევის ფასად შევძელი ის, რომ ზარალიც ასევე მაქსიმალურად შემემცირებინა. თუმცა, 6 ათას ლარამდე ღირებულების ნერგები მაინც ვიზარალე. მართალია, საჩუქრად სულ მაქვს ადამიანებისთვის განკუთვნილი, მაგამ ამჯერად უფრო უხვად გავეცი ბოლქვები თუ ნერგები. ყველას ვურჩევდი, რომ წამოეწყოთ პატარა ბიზნესი, რაც არაერთს დაუჯდა ჭკუაში. მირჩევნია, ერთჯერადად, საკვები პროდუქტით დახმარებას, ასეთი საჩუქრით დავხმარებოდი მათ. ზოგმა საკუთარ კარმიდამოში დარგულ ნაჩუქარ ყვავილებს, „კოვიდის კუნძულებიც“ შეარქვა და მცირე ბიზნესის დაწყებაც გადაწყვიტა. ანუ, ცნობილი სიბრძნე, თევზის ჭამა კიარა, მისი დაჭერა უნდა ასწავლო ადამიანსო, მგონი, კოვიდ-19 -მა უფრო ღიად დაგვანახა, _ ამბობს ქალბატონი ნათელა ბაუჟაძე. ის კმაყოფილებასაც გამოთქვამს, რომ პანდემიით გამოწვეულმა გასაჭირმა, არა მარტო გზები ჩაკეტა და კარანტინში მოაქცია სამყარო, პარალელურად, არაერთი პრობლემის მოგვრების გზაც გახსნაო.
_ასაკში ვარ, ბევრი გასაჭირი მინახავს, თუმცა კოვიდ-19 -მა მოახერხა და ქალები პოზიტიურადაც გაგვამჟღავნა, როგორც საკუთარი თავის, ისე სხვათა მიმართ. გახსოვთ, გასული საუკუნის მიწურული, ქალებმა საკუთარი „მე“, ასე ვთქვათ, დასაჯეს, რომ შვილები და ოჯახი გადაერჩინათ. დღემდე ბევრი უცხო ქვეყანაშია გადაკარგული. შეესაძლოა, ადამიანები გავხდით უფრო პოზიტიურები, სხვათა გასაჭირის გაზიარებისა და საყოველთაო საშიშროების წინაშე გამკლავებისას, – ასკვნის ის.
უეჭველად უნდა დავეთანხმოთ ქალბატონ ნათელას. როგორი ძნელბედობის ჟამიც უნდა ჩამოდგეს, აშკარაა, ჩვენი ქალბატონები, წამგებიან თავგანწირვაზე მეტად, თვითრეალიზებას ცდილობენ. პრობლემებთან გამკლავებისას ჭიდილში, მაღალი შეგნებით წარმოაჩენენ, როგორც პირად „მეს“, ისე სხვებს. ამით კი სოციუმს შთააგონებენ , რომ სიცოცხლე მშვენიერია, რომ არ არსებობს დაუძლეველი გასაჭირი და წინააღმდეგობა, რომელსაც ერთად ვერ მოერევიან.
და ბოლოს, საქართველოში გავრცელებული ხუმრობის: , „ქალი საუკეთესო მონა-პოვარია,“ _ ანტონიმად , ხუმრობის გარეშე, შეიძლება , ვთქვათ, რომ თითოეული ჩვენი ქალი ქვეყნის საიმედო მონაპოვარია.
