ეს ამბავი, რომელიც გასული საუკუნის დასაწყისში, გურიაში, ნატანებისა და ლაითურის მოსაზღვრედ მდებარე საყანე ფართობში მოხდა, ტრაგიკულად დასრულდა. თუმცა, მათ შთამომავალთა ურთიერთობა, დღემდე ძმობადქცეული სახით გრძელდება.
იმის თქმაც შეიძლება, რომ ქართული ეპოსის უბადლო ნიმუშის, „ვეფხის და მოყმის“ ბალადის ქარგა, მისი ზნეობრივი სიღრმე, ირიბი გამოძახილია საბედისწერო შეცდომისა, რომლის სიმძიმე ბრმა ტყვიამ განსაზღვრა.
და მაინც, რა მოხდა საუკუნეზე მეტი ხნის წინ, ორ სახელოვან მონადირეს შორის, რამაც ეპოსური შინაარსი შეიძინა?
ამბავი, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მერიის მკვიდრმა, ამჟამად პენსიონერმა, ჩვენმა მუდმივმა მკითხველმა, ვახტანგ მარგალიტაძემ გვიამბო და ჩვეული პუნქტუალობით ისაუბრა ბევრ დეტალზე, ჩვენ შემდგომ, მისივე დახმარებით, ოზურგეთს და ქობულეთში გადავამოწმეთ.
ოზურგეთში, სოფელ მერიის მკვიდრი ეტიფანე მემარნიშვილი და ქობულეთელი, მუხაესტატეს მკვიდრი შერმადინ ტაკიძე, სახელოვანი მონადირეები და ახლო მეგობრები იყვნენ. ყოველი სანადირო სეზონი, მათთვის ერთგვარი დღესასწაულიც იყო. ზოგჯერ _ საკრალური ნიშნულიც, როცა თავისივე გემოვნების და ადათის საზღვრებში, ნანადირევის ძმურად გაყოფას, ოჯახის წევრებისა და მეგობრებისთვის პატივისცემას თანმიმდევრულად ახდენდნენ. ეს მათი ცხოვრების წესიც იყო…
და მხოლოდ ნადირობა არ იყო მათი ერთ ენაზე სამეტყველო თემა. ისინი ერთმანეთს საოჯახო საქმეებშიც ეხმარებოდნენ. სამეზობლოს, სამეგობროს პრობლემების მოგვარებაში, ერთგვარ „სეფე-სიტყვასაც“ ამბობდნენ, რასაც შედეგიანი საქმეც თან სდევდა.
ერთხელ გაიგეს, რომ სოფლის საყანე ფართობს გარეული ღორი შემოეჩვია. ძალიან გაუნადგურა მოსავალი ოჯახებს. ორივე მონადირემ მოილაპარაკა და გადაწყვიტეს, გარეულ ცხოველს ჩასაფრებოდნენ.
_შენ ამ ადგილზე დარჩი, ჩაიმუხლე, ოღონდ, იცოდე, არ გაინძრე, რომ ნადირი არ მეგონო. ჯერ მე შემოვივლი ხოხვით ყანას, იქნებ, მოვიხელთო და მოვკლა. მერე კი მე დავრჩები და შენ წადიო, – უთქვამს ეტიფანეს. მართლაც, ის ფრთხილად, ხოხვით წასულა ყანის სიღრმეში, რომ როგორმე ღორისთვის მიეგნო. როცა წრიულად შემოიარა, უფრო სწორად, ჩაჩოქილმა იხოხა ფართობის ირგვლივ და უკან როცა ბრუნდებოდა, დაუნახავს, როგორ შეირხა სიმინდის მაღალი ღეროები. სასწრაფოდ მოუმარჯვებია თოფი და დამიზნებით უსვრია….თურმე, ეგონა, რომ გარეული ღორის კვალს უკვე მიაგნო, ალბათ, სიმინდს ჭამსო და და რომ არ გაქცეოდა, თოფი დამიზნებით დაახალა. სინამდვილეში კი მეგობარი მონადირე მოკლა…
როგორც შემდეგ ივარაუდეს, შერმადინ ტაკიძემ ან სიფრთხილე არ გამოიჩინა, ან გადაავიწყდა მეგობრის დანაბარები და ადგილი მოინაცვლა, რა დროსაც სიმინდის ღეროები შეირხა. თავზარდაცემულ ეტიფანეს ბევრიც უცდია, თუმცა მეგობრისთვის ვეღარ უშველია. ბრმა ტყვია სასიკვდილო გამოდგა. მერე მოუკრეფია ძალ-ღონე, აუყვანია ძმადნაფიცის ცხედარი და ასე უვლია მუხაესტატემდე, ყანების და ტყეების გასწვრივ. სოფელთან ახლოს, ვიღაც უნახავს და შეუთვლია ოჯახისთვის, ასე დამემართა, მიცვალებული ძმა მომყავს და როგორც გინდათ, ისე გამასამართლეთო…
შერმადინ ტაკიძის მამისთვის გაფიცხებულ ძმას უთქვამს: „ადგილზე მოვკლათ ეს ღორისჭამიეცო“…
„გაჩერდით! ეს კაცი რომ მიმალულიყო, ცხედარი რომ იმხელა საყანე ფართობში მიეტოვებინა, იქნებ, ვერც ის გაგვეგო, რა მოხდა და მკვდარიც ვერ გვეპოვა, იმავე ღორებს შეეჭამათო“ _უთქვამს მამას…
უმძიმესმა დღეებმაც ჩაიარა, თურმე. მერე კი, ოზურგეთსა და ქობულეთის სოფლებში, მერიასა და მუხაესტატეში, მემარნიშვილებისა და ტაკიძეების ძმობა და მეგობრობა საუკუნოდ განმტკიცებულა, რასაც მეოთხე თაობის წარმომადგენლები დღემდე აგრძელებენ.
გასული საუკუნის 60-იან წლებში, ეტიფანე მემარნიშვილის შვილი, სიმონ მემარნიშვილი, დიდხანს იყო ლაითურის მეურნეობის დირექტორის მოადგილე. მისი შვილი, გივი მემარნიშვილი კი საქართველოს ბუნების დაცვისა და მონკავშირის მთავარი სამმართველოს უფროსი. მათი მეგობრობა მუხაესტატეში, შერმადინ ტაკიძის შთამომავლებთან, დღემდე გრძელდება.
„გურია ნიუსი“ეტიფანე მემარნიშვილის ვაჟის შვილიშვილს, ზურაბ მემარნიშვილს ესაუბრა, რომელიც ახლა ქობულეთში ცხოვრობს:
_ჩვენ დღემდე გვაქვს ურთიერთობა მუხაესტატეში, შერმადინ ტაკიძის შთამომავლებთან. უკვე მეხუთე თაობა მოვიდა და საუკუნეზე მეტიც გავიდა, თუმცა ეს ამბავი, უკვე ლეგენდად ქცეული, იქეთ-აქეთ ყველას ახსოვს. ძმობა საშვილთაშვილოდ გაგრძელდა. დრომ ყველა აგვაჩქარა და ისეთი შეხვედრები და პატიჟი აღარ არის, როგორც ძველად – ყველამ იცის, რომ ამ ორივე გვარის წარმომადგენლები, ერთმანეთს ჭირსა და ლხინში არ ტოვებდნენ. ახლაც რომ შემხვდებიან, ერთმანეთს არ ვივიწყებთ. თაობებს ვუყვებით ლეგენდად ქცეულ ამბავს. ძალიან მიხარია, თუ ეს ამბავი მედიაში მოხვდება. ასეთი ლეგენდადქცეული ამბები, ღმერთმა ნუ ქნას, ბევრი იქნეს, თუმცა, ნამდვილი მაგალითია იმისა, თუ როგორ შეიძლება მიტევება, ავის დ კარგის განსჯა, უფლის ნების შეცნობა_ გვითხრა ბატონმა ზურაბმა.
დიახ, მიტევება ეს პირველ რიგში, სწორედ უფლისთვის ყურის მიპყრობაა. ადამიანს უცაბედი გაბრაზება ადგმევინებს ხშირად კატასტროფულ ნაბიჯს. სწორედ ღმერთის გულმოწყალების წიაღში შეღწევა იყო, ეტიფანე მემარნიშვილის მიმართ, შერმადინ ტაკიძის მამის ქცევა; სულის გადარჩენის წინაპირობა, რაც ამ ორი გვარის წარმომადგენლებმა ასე ბრწყინვალედ შეძლეს და შთამომავლობისთვის ზნეობის ქვაკუთხედზე სამაგალითო ნიშად დადეს.
