დღეს ნოდარ დუმბაძეს 92 წელი შეუსრულდებოდა. მწერლის საიუბილეო თარიღთან დაკავშირებით თბილისში, კაფე „მზიურში“, რომელიც თავად ნოდარ დუმბაძის იდეის შედეგად დაარსებულ პარკში მდებარეობს, „ნოდარ ბაბუს ლექსების“ პრეზენტაცია გაიმართა.
საბავშვო წიგნში მწერლის 100-მდე ლექსია შესული, რომლისთვისაც ილუსტრაციები მხატვარმა ნინო ჩაკვეტაძემ შექმნა.
კაფის ტერიტორიაზე სტუმრებისთვის განთავსებულ მაგიდებთან და წიგნის გასაყიდად გამოყოფილ სირცესთან ერთად განთავსებული იყო ნახატები, რომლებიც ჩაკვეტაძემ წიგნისთვის დახატა.
„სურვილი ალბათ ყოველთვის მქონდა, რომ ასეთი მწერლის საბავშვო ლიტერატურა ნახატების სახით გამეცოცხლებინა. მოხდა ისე, რომ ქეთი დუმბაძეს გაუჩნდა სურვილი, რომ წიგნი მე გამეფორმებინა და სიხარულით შევხვდი შემოთავაზებას.
ზუსტად იმის თქმა, თუ რამდენ ხანს მოვუნდი ნამუშევრებზე მუშაობას რთული სათქმელია, რადგან ძალიან ბევრი ნამუშევარია წიგნში შესული. პირველი გამოცემაში რაღაც დაუკმაყოფილებლობის გრძნობა მქონდა, რაღაცები არ მომწონდა და ასე ვთქვათ, გავაუმჯობესეთ.
წიგნი სტამბიდან 2 დღის გამოსულია. გვინდოდა, რომ ნოდარ დუმბაძის დაბადების დღის თარიღს დამთხვეოდა და რადგან ხალხმრავალი შეკრებები პანდემიის გამო აკრძალული იყო და ნებადართული ცოტა ხნის წინ გახდა, რამდენიმე დღეში დაიგეგმა პრეზენტაციის გამართვა. დაახლოებით 100-მდე ლექსია შესული. ტირაჟი შეზღუდულია და ამ ეტაპზე თბილისში, ჩემს გალერეაში გაიყიდება“,_ გვითხრა ნინო ჩაკვეტაძემ.
ნოდარ დუმბაძის ფონდისა და გამომცემლობის ხელმძღვანელი, მწერლის ქალიშვილი – ქეთევან დუმბაძე ჩვენთან საუბრისას ამბობს, რომ ჩაკვეტაძის მიერ დახატული პერსონაჟები მამის ნაწარმოებების პერსონაჟებს ძალიან ჰგავს.
„ისე გვანან ნინო ჩაკვეტაძის ნახატები მამას პერსონაჟებს, რომ სხვა ასეთი გამოცემა თუ შეიძლება მომზადებულიყო, არ ვიცი. ისიც ძალიან ნიშანდობლივი იყო, რომ შარშანწინ გამოვეცით ჩვენ ეს წიგნი და ნინოს სულ ჰქონდა სურვილი, რომ კიდევ ერთხელ გამოგვეცა და 14 ნახატი დაამატა. ყველა ლექსს თავის ნახატი აქვს. ძალიან კარგი ხარისხის წიგნი გამოგვივიდა“,_ გვითხრა წიგნთან დაკავშირებით ქეთევან დუმბაძემ.
მწერლის ქალიშვილმა ასევე აღნიშნა, რომ ტურისტებმა, რომლებიც ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზენობანში, დუმბაძის სახლ მუზეუმს სტუმრობენ, ზედმიწევნით იციან ქართველი მწერლის ნაწარმოებები.
ქალბატონი ქეთევანი ჩვენთან საუბრის დროს სამომავლო გეგმების შესახებ საუბრობს:
„ვფიქრობ, რომ ნოდარ დუმბაძის მუზეუმი უნდა გავამდიდროთ, მამას უფრო მეტი ნივთები მინდა ავიტანო. თუნდაც, მამას საყოფაცხოვრებო ნივთები. ძალიან ბევრი ხალხი დადის. შარშან მითხრა გამგებელმა, რომ სურვილი აქვთ იქ უფრო მეტი სივრცე შეიქმნას, ნალია დაიდგას, ჭური, „მე ბებია ილიკო და იარიონში“ ღვინის მოპარვის სცენიდან. დიდი სურვილი და ოცნება მაქვს, რომ იქ შორიახლოს დავდგა სახლი, რომელიც ჩემი სახლი იქნება, მაგრამ საოჯახო სასტუმროსავით გავაკეთებ უცხოელებისთვის. ყველაფერი საშუალებას იძლევა. იქ არის მამას სკოლა. სოფლები, რომლებსაც მამა ახსენებს, იქ არის გომისმთა. ტურისტებისთვის ძალიან ბევრი რამ ხდება საინტერესო. უცხოელი სტუმრები რომ ჩამოდიან ხოლმე ისე ზედმიწევნით იციან მამას ნაწარმოებები და ისე ყვებიან, რომ კულტურული ტურიზმი რასაც ჰქვია ლიტერატურული კუთხით, ძალიან კარგი მარშრუტის გაკეთება შეიძლება. ნუ ეს პერსპექტივაში, სამომავლოდ, როცა მოვძლიერდებით“,_ გვითხრა ქეთევან დუმბაძემ.
ცნობისთვის, ნოდარ ვლადიმერის ძე დუმბაძე დაიბადა 1928 წლის 14 ივლისს, ქ. თბილისში. მოსამსახურის ოჯახში. 1945 წელს დაამთავრა სოფელ ხიდისთავის საშუალო სკოლა. ამავე წელს ჩაირიცხა თ.ს.უ. ეკონომიკის ფაკულტეტზე. 1957 წლიდან მწერალი იწყებს სხვადასხვა საპასუხისმგებლო თანამდებობებზე მუშაობას ჟურნალებში “ცისკარსა” და “ნიანგში”, კინოსტუდია “ქართულ ფილმში”. 1965 წლიდან მუშობს ჟურნალ “ნიანგის” მთავარ რედაქტორად. იყო სსრკ მწერალთა კავშირის გამგეობის პრეზიდიუმის წევრი. გარდაცვალებამდე იყო საქართველოს მწერალთა კავშირის გამგეობის თავმჯდომარე.
1959წელს გამომცემლობა “საბჭოთა საქართველომ” გამოსცა ლექსების პირველი კრებული- “დაილოცოს!” ამავე წელს დაიბეჭდა ჟურნალ “ცისკარში” პირველი ნაწილი რომანისა “მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი.” მას მოჰყვა გამომცემლობა “ხელოვნებისაგან” მოთხრობების კრებული “სოფლელი ბიჭი”.
1960 წელს ცალკე წიგნად “საბჭოთა საქართველომ” გამოსცა “მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი.” ითარგმნა რამდენიმე უცხოურ ენაზე. ამავე წელს რომანი პიესად გადაკეთებული დაიდგა კ. მარჯანიშვილის სახელობის აკადემიური თეატრის სცენაზე. 1961 წელს კინოსტუდია “ქართულმა ფილმმა” ნაწარმოების მიხედვით გადაიღო მხატვრული ფილმი. სპექტაკლი “მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი” იდგმებოდა სხვადასხვა სახელმწიფოების თეატრების სცენებზე.
1988წელს, საქართველოს მთავრობისა და მინისტრთა საბჭოს დადგენილებით გადაწყდა მწერლის მშობლიურ სოფელ ხიდისთავში (ზენობანი) სახლ-მუზეუმის აშენება. (მწერალს სიცოცხლეშივე სურდა მამისეულ სოფელში სააგარაკო სახლი ჰქონოდა და არქიტექტურული იერსახეც ჰქონდა გონებაში მოხაზული, მაგრამ არ დასცალდა.
მწერლის მეგობარმა დავითაიამ კარგად იცოდა, როგორი სახლის აშენება სურდა ნოდარს, ამიტომ პროექტზე მუშაობისას მაქსიმალურად გაითვალისწინა მწერლის სურვილები).
1989 წლის გაზაფხულზე მშენებლობა დაიწყო. ცნობილი მოვლენების გამო მუზეუმის შენობის მშენებლობა შეწყდა. 1994 წლის მაისში კვლავ გნახლდა სამშენებლო სამუშაოები და 1994 წლის 06 აგვისტოს მუზეუმის ექსპოზიცია გაიხსნა. მუზეუმის ფონდში დაცულია: მასალები მწერლის ცხოვრებასა და შემოქმედებაზე. ფოტო არქივი, ხელნაწერები, წიგნები, მწერლის პირადი ნივთები და სხვა.
