მერე რა, რომ 80 წელს გადააბიჯა და ახალგაზრდობის წლები კარგა ხანია უკან ჩამოიტოვა და სოფლიდან ქალაქში საქმეზე წამოსულს მეუღლეც დაარიგებს ხოლმე _ ჭკვიანად იყავი, ბერიკაცო, გზაზე რამე ხიფათს არ გადაეყაროო, მაგრამ ეგ არაფერი, გული მაინც ძველებურად ერჩის, ცდილობს, დღესაც აქტიური ცხოვრებით იცხოვროს და სხვებისთვის სასიკეთო საქმე აკეთოს.
სიმღერა და ლექსების წერა ბავშვობიდან უყვარს და დღესაც არ აკლებს ხელს. ოთხ ათეულ წელზე მეტია, რაც სოფლის სიმღერის ანსამბლის _ “ხელხვავის” უცვლელი წევრია, საკუთარი ლექსების კრებულიც ორჯერ გამოსცა. ბატონ რევაზ როყვას ცოტა ხნის წინ საპატიო ლანჩხუთელის წოდებაც მიენიჭა.
“1937 წლის 27 თებერვალს დავიბადე ლანჩხუთის რაიონის სოფელ მამათში, კოლმეურნე გლეხის ოჯახში. მამაჩემი 1941 წელს წაიყვანეს საბჭოთა არმიის რიგებში, როცა ომი მიმდინარეობდა ფაშისტურ გერმანიასთან, საიდანაც აღარ დაბრუნებულა. დედაჩემს, ნინა ჩავლეიშვილს კი თავდაუზოგავი შრომა უწევდა კოლმეურნეობაში, რომ სამი მცირეწლოვანი შვილი გამოეზარდა. მესამე და მეცხრე კლასში დამტოვეს ახირებულმა და უზნეო მასწავლებლებმა. ერთმა იმის გამო, რომ ვერ ვიყიდე სტალინის და ბერიას დიდ პლაკატზე გამოსახული სურათი, რომელიც 10 მანეთი ღირდა და ჩემს უფროსკლასელ დას და ძმას შეძენილი ჰქონდა უკვე. მეორე მასწავლებელი, რომელმაც მეცხრე კლასში ჩამტოვა ჩემი მეზობელი იყო. თურმე ჩემი ღორი გადამძვრალა მის ყანაში და ამით სამაგიერო გადამიხადა.
12 წლის ვიყავი ლექსების წერა რომ დავიწყე. მართალია, ის ლექსები შედევრები არ იყო, მარა მაღალი კლასის მოსწავლეები სიამოვნებით კითხულობდნენ. ერთხელ ლექსის გამო სკოლიდან კინაღამ გამრიცხეს. ბავშვებს “სატკაცუნა ფიშტოები” გვქონდა, ისეთ ხმას გამოსცემდა გეგონებოდა, მართლა ისროლა ვიღაცამო. ჰოდა, წამართვა მასწავლებელმა ეს “ფიშტო”. მეც ავდექი და პატარა ლექსი გამოვუთქვი ამაზე მასწავლებელსა და სასწავლო ნაწილს. განრისხდა სასწავლო ნაწილი და სკოლიდან გამრიცხა. სკოლამ კი თანადგომა გამომიცხადა და გაიფიცა _ თუ ამ კაცს სკოლაში არ დააბრუნებთ, არც ჩვენ მოვალთ მაშინო. სკოლის დირექტორი კაი კაცი იყო, მირჩია თუ ლექსის წერა გინდა, საქართველოზე, სტალინზე ან სხვა რამეზე დაწერე, ოღონდ ამ მასწავლებლებს გაანებე თავიო. მეც გავითვალისწინე მისი რჩევა, სკოლაში სიარულიც გავაგრძელე და ჩემი შემოქმედებაც უფრო დავხვეწე. ახლაც მიყვარს ლექსების წერა, ორი წიგნი გამოვეცი კიდეც.
მიუხედავად ამდენი გულისტკენისა, სკოლაში მივდევდი სპორტს, ღერძზე “სოლნცეს” ვატრიალებდი, “სტოიკას” და სხვადასხვა ვარჯიშებს ვაკეთებდი ორ ძელზე, კატასავით ვცოცავდი რვამეტრიან თოკზე. კარგადაც ვხატავდი, ჩემი ნახატები წლების განმავლობაში იყო გამოფენილი სკოლაში, აქაური სიმღერის ანსამბლშიც ვმღეროდი”, _ იხსენებს ბავშვობის წლებს რევაზ როყვა.
როგორც თავად ყვება, სწავლაში არც სკოლის მერე გაუმართლა: “ჯარის მოვლის შემდეგ მისაღებ გამოცდებს ბათუმში ვაბარებდი, მარა ბოლო გამოცდაში ვერ მივიღე დამაკმაყოფილებელი, რაც სანახევროდ ჩემი ბრალი იყო და უფრო მეტად გამომცდელების. მერეც ვცადე ჩამებარებინა, მაგრამ ამაოდ, ფილოლოგიის ფაკულტეტზე არ ჩამრიცხეს და დაწყებითის საღამოს დასწრებულზე მოვხვდი, თუმცა, ის დავიწუნე და დავრჩი საერთოდ უსწავლელი”.
რახან სწავლაში არ გაუმართლა, დაქორწინების გადაწყვეტილება მიიღო. ქვეყანას სამი ვაჟიშვილი აჩუქა: “სამივე ღირსეულად აღვზარდე და უმაღლესი სასწავლებელი დავამთავრებინე. ყველა თავის გზას ეწია, დაოჯახდა, მესამე შვილს არ ვიშორებ ოჯახიდან და მყავს სახლში”.
ამბობს, რომ ანსამბლი “ხელხვავი” მისი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია, მისთვის მეოთხე შვილივითაა და დრემდე ესათუთება მის სახელს.
“1973 წლიდან მუშაობა დავიწყე მამათის სასოფლო კლუბის გამგედ. ძირითადად, იქ გავატარე ჩემი ახალგაზრდობა. აქ 1992 წლამდე ვიყავი, მერე კი გზა ახალგაზრდას დავუთმე. სწორედ კულტურაში ჩემი მუშაობის პერიოდში შევქმენით სიმღერის ანსამბლი “ხელხვავი”, რომელიც დღესაც არსებობს და აგრძელებს ღირსეულად დაწყებულ საქმე. წყობა ბევრჯერ შეიცვალა, მაგრამ ჩვენ არ შევცვლილვართ”, _ ამბობს რევაზ როყვა. გული წყდება, რომ სოფელში კულტურის სახლი გაჩანაგდა.
თვლის, რომ ამ ქვეყანაზე ადამიანის მთავარი მისიაა, რაც შეიძლება მეტი სიკეთე აკეთოს, რომ მერე ცხოვრების გზაზე შვილებსა და შვილიშვილებს სანთელ-საკმევლად გაჰყვეს. “ბავშვობიდან ასე გავიზარდე. დიდი მატერიალური შესაძლებლობა მე არ მაქვს და ახლა არც ასაკი მიწყობს ხელს, რომ განსაკუთრებული რამე გავაკეთო, მარა რითაც შემიძლია ვეხმარები სხვას. სახლში ერთი პატარა წისქვილი მაქ, თებერვლის მერე, მეზობლებს ნალიაში რომ სიმინდი გამოლევას დაუწყებს, ყველას მინდის გარეშე ვუფრქვევ. ასე ვცხოვრობთ სოფელში, ერთმანეთს ვუმართავთ ხელს, სხვანაირად არ გამოვა”.
