ოზურგეთი, ექადიის უბანი და მაკა გობრონიძის ვარდები _ მისამართი, რომელსაც გურიაში ქუჩის ან ნომრის დასახელებით არ იცნობენ, მაგრამ უფრო ადვილად მისაგნებია, ვიდრე ქალაქის რომელიმე ცენტრალური უბანი.
ყველამ იცის, რომ ამ უბრალო გარემოში, სადაც ჩვეულებრივი ორსართულიანი სახლი დგას, ძალზე უპრეტენზიო და ფუტკარივით შრომის ლაბირინთებში ჩაფლული ოჯახი ცხოვრობს და მათ გვერდით, გულღიაობასა და უბრალოებასთან, თითქოს, ადამიანურად წილნაყარი, ორასზე მეტი ჯიშის ვარდი მეფობს.
ყოველგვარ რემონტსა და ულტრამოდურობასთან შორს მყოფ ოჯახს და მის მოზრდილ კარმიდამოში შესეულ ვარდებს ენით აღუწერელი სიმდიდრე აფენია: მზის შესაშური ოქროსფერი შუქ-ჩრდილები, კოკრების ფორმების ვირტუალური ვიზუალი, სიკაშკაშე და პირიქით, დაბინდული ფერების მიმზიდველი ხიბლი… ამ გარემოს მხოლოდ ფუტკრის ზუზუნი და ცასწავალა ჩიტების უდარდელი მოძახილი ამუსიკალურებს.
2015 წელს დაიწყო ვარდების “მოშინაურება”. ეს ის დროა, როცა ეგონა, რომ იქამდე მხოლოდ თეთრი და წითელი ვარდი არსებობდა.
_ მირანდა ბრეგაძესთან შევიძინე რედინტუიცია და კლეოპატრა. მერე „იელის ბაღების“ ჰოტკოკოა და ვერსილიაც მივამატე. აქედან დაიწყო ჩემი უსასრულო გატაცება ვარდებით, განსაკუთრებით იმ აღმოჩენით, რომ ამხელა ქალს მეგონა, ვარდი მხოლოდ წითელი ან თეთრი უნდა ყოფილიყო , _ გულიანად იცინის ქალბატონი მაკა და ამბობს, რომ განსაკუთრებული შედეგი კერძო კოლექციებმა გამოიღო.
_ ვუცვლით ერთმანეთს ნერგებს. ძირითადად, ვაკალმებ. ყველა სამუშაო თითქმის ინტერნეტით ვისწავლე. ზოგმა იცის და არ გასწავლის. მე კი მსურს, თუ რამ ვიცი, ყველას გავუზიარო. განსაკუთრებით მიყვარს ეს ჩახუჭუჭებული ოსტინები. ოცი სახეობის მარი როუზი მაქვს. ასევე, ჩემთან სახლობენ ბენკამენ ბრიტნი, გოლდენ სელებრეიშენი, კეტრინ მორლენი და სხვები, რომელიც ჩემთვის ოჯახის ცოცხალ წევრებად იქცნენ. ამათ, როგორც ადამიანებს, ისე ვესაუბრები. დამიჯერეთ, უკეთესი მკურნალი არ არსებობს, _ ეფერება, „თავზე“ -კოკრებზე ხელს უსვამს, იხრება და სულს უბერავს ვარდებს მაკა-ქალბატონი.
საინტერესო კუთხეში „ცხოვრობენ“: „დეზდემონა“, „შექსპირი“, „გოეთე“… მაკას ახლა ძალიან სურს, „ოტელოს“ სახეობა შეიძინოს და დარწმუნებულია, შეძლებს.
_ აბა, „დეზდემონა“ ამ ვარდების კორიანტელში ოტელოს გარეშე როგორ ვამყოფო? _ კვლავ გულიანად იცინის ვარდების ტრფიალი ქალბატონი და სასწრაფოდ საჩუქრად გამოაქვს უკვე კარგად მოსულიერებული ნერგი. მერე კი მისეული ლაღი ტონით, დაწვრილებით გიყვება, როგორ უდა გაახარონ, დააკალმონ ვარდები მარტივად და თანმიმდევრულად (რასაც ბევრი არ გაგიმხელს, თავადაც ბევრჯერ იწვნია. ავტ.) და ახლა რაკი კარგად აუღო ალღო, მზადაა მთელ სამყაროს გაუზიაროს თავისი გამოცდილება:
_ ხვიარა ჯიშებია თუ ფლორიბურდები (ერთ ღერზე ბევრი ყვავილი), ჩაის ვარდები თუ პულმენორიენტექსპრესი _ ჯერ მაინც ვერ ვუყურებ ბიზნესის კუთხით. გაყიდვა კი დავიწყე, მაგრამ უფრო მეტ სიამოვნებას მანიჭებს, როცა სხვას ვასწავლი, ვჩუქნი… თითქოს, სიცოცხლე მემატება. ახლა გეტყვით. პირველი ყვავილობის ტალღა რომ გადაივლის, ივნისის ბოლოს, კალამს ავჭრი სამ მუხლზე. მერე ხუთი სათით ვდებ სტიმულიზატორ კორნევინში. ერთი მწიკვი, დანის პირით აღებული, ერთ ლიტრ წყალში იხსნება. შემდეგ კი გადაგვაქვს ღია გრუნტში, რომელსაც დიდი ამბავი არ უნდა. ოღონდ, ქვიშაც უნდა შევურიოთ მომზადებულ ნიადაგს, რომ მიწას „სუნთქვა“ არ გაუჭირდეს.. ვრწყავთ, როცა სჭირდება. ოღონდ არასდროს მორწყოთ სუფთა წყლით. ბლექჯეკი გახსენით წყალში _ ერთი ამპულა ათ ლიტრს ყოფნის. ადვილად გაიხარებს ნებისმიერი. ზუსტად ამგვარია ნოემბრის დაყვავილების შემდგომი დაკალმებაც, ოღონ ნუ შეშინდებით, თუ კლასიკური სათბური არ გაქვთ _ ზემოდან გადაჭიმეთ ხის ტოტები რკალისებურად და გადახურეთ “ცელოფნით”, როგორც, ვთქვათ, დათესილ ქინძს ვხურავთ. დროდადრო შეუხედეთ. წყალი როცა დასჭირდება, მიხვდებით. გაზაფხულზე გადარგავთ _ ეგ არის და ეგ. აუცილებლად მიაწოდეთ მიწას ბლექჯეკით გაჯერებული წყალი. ისეც მოუხდება და მით უფრო, თუ ნიადაგი გამომშრალია. იცით, თუ დააკვირდები, ყვავილების შეჯიბრს მათ შორისვე აღმოაჩენ. თითქოს, ერთმანეთის ინტერესით უკეთესდებიან, იფურჩქნებიან, ადამიანებისგან განსხვავებით. თუ ეს განწოყობა გადმოგედო, ყველა წინაღობას გადალახავ, თვით სიკვდილსაც უკან მიაბრუნებ და სამოთხეში ყოფნას კანონზომიერად გაიხანგრძლივებ.
ასე მარტივად და შინარსიანად მოგვიყვა ქალბატონი მაკა, როგორც თავად ამბობს, თავისი „ვარდთმცოდნეობის” შესახებ.
ყველაზე მთავარი _ მაკა გობონიძე თავისი გაწყობით და თავისი საქმიანობის გადმოცემით, ნებისმიერს, თუნდაც ყვავილებისადმი გულგრილს, უცებ უჩენს სურვილს, ვარდების სამყაროს შემოქმედი თავადაც გახდეს.
ქალბატონ მაკას, მიუხედაად იმისა, რომ ჯერ არანაირი დახმარება არ გაწევია რომელიმე სექტორის მხრიდან, ამბობს, რომ არ სურს ვინმეს შეწუხება და თავის ოჯახთან ერთად, მიკროსათბურის გაკეთებას როგორმე მაინც მოახერხებს, რითაც მუშაობას გააუმჯობესებს. მით უფრო, როგორც თავად თქვა, დანაზოგით უკვე იყიდეს კარკასი და პოლიეთილენი. დანარჩენ საჭირო მასალასაც აწი შეიძენენ…
და ბოლოს, ამ ღიმილიან ქალბატონთან შეხვედრის ფინალი უცნაურად დასრულდა, რამაც კიდევ უფრო გაამყარა ჩვენი შთაბჭდილება, რომ მაკა გობრონიძე ღვთიური ბუნებით დაჯილდოებული ქალბატონია, რომელსაც აკისრია საგანგებო ფუნქცია _ სიცოცხლის სურვილი და ძალა ჩაბეროს სულიერსა თუ უსულოს…
„იცით, როგორ დაიწყო ქალბატონმა მაკამ ვარდების მოშენება? იგი ავადმყოფობას ებრძოდა, საკმაოდ რთულსა და მძიმეს. როცა თბილისისკენ აიღო გეზი, ექიმებთან ვიზიტის შემდგომ, ოზურგეთში დაბუნებულს, თითო ახალი ჯიშის ვარდი ჩამოჰქონდა, რგავდა და ახარებდა… მან სიკვდილის ჯიბრზე სასწაული მოახდინა. უმჯობესდებოდა მისი დიაგნოზი უკეთესობისკენ და მრავლდებოდა ვარდები. მისი პატარა გოგონას რთული ოპერაციაც საუკეთესო შედეგით დასრულდა… ოჯახს ერთი თეთრისთვისაც არ დაუწუწუნია. მხოლოდ ბანკების პროცენტიანი ვალის ამარა იბრძოდნენ. ასე გაამარჯვებინა სოცოცხლეს, როგორც საკუთარ თავში, ისე _ შვილში. ეს ოჯახი მომავალშიც ბევრ სასწაულს შეძლებს”, _ გვიამბეს ექადიის უბანში.
„ერთი ოჯახი გურიაში აგროვებს განძს“ _ ახლახან სოციალურ ქსელში დაწერა ერთმა ჩვენმა კოლეგამ მაკა გობრონიძის ოჯახის შესახებ. დავმატებდი ერთს_ დიახ, ოჯახი, რომელიც თავად საგანძურია, აგროვებს განძს ყველასთვის და ამიტომაცაა შედეგიც გამორჩეულად სიცოცხლისუნარიანი.
„გურია ნიუსი“ წარმატებებს უსურვებს „ვარდთმცოდნეობაში“ განსწავლულ ქალბატონს.
