სადაც ნათქვამია, რომ არ დადასტურდა ეჭვი ივანიშვილის, როგორც რუსული პროექტის შესახებ.
“2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში ბიძინა ივანიშვილის გამარჯვებამ ბევრი ადამიანი დატოვა იმედგაცრუებული. მაგალითად, ჯემი კირჩიკმა ამბობდა , რომ ” სააკაშვილის დამარცხება რუსეთის გამარჯვება იყო” და ივანიშვილი საქართველოს რუსეთის გავლენის სფეროში დააბრუნებდა.
ჯენიფერ რუბინი “ვაშინგტონ პოსტიდან” მკაცრად აკრიტიკებდა ივანიშვილს და მას “საქართველოში პუტინის კაცს” უწოდებდა. ივანიშვილს მან ყოველგვარი მიზეზის გარეშე “შარიანი “და ჭირვეულიც” კი უწოდა.
“Weekly Standard” სევდიანად იუწყებოდა, რომ ბიძინა ივანიშვილმა ქართულ დემოკრატიაზე გაიმარჯვა, რაც ქვეყანაში უმცირესობების მდგომარეობის გაუარესებას მოასწავებდა.
რა მოხდა რეალურად ამ შვიდი თვის განმავლობაში?
დააბრუნა ივანიშვილმა საქართველო რუსულ ორბიტაზე? უარი თქვა დასავლეთთან ინტეგრაციაზე? ნამდვილად არა. “პუტინის კაცმა” პირდაპირ დააფიქსირა საქართველოს საგარეო პოლიტიკის პრიორიტეტი ნატოსთან ინტეგრაციის მიმართულებით. პრემიერმა განაცხადა, რომ მომავალ წელს როდესაც ნატოს ლიდერები შეიკრიბებიან, საქართველომ ყველაფერი უნდა გააკეთოს MAP-ის მისაღებად. დამეთანხმებით, რომ ივანიშვილის ეს სიტყვები არ ნამდვილად არ ჟღერდა პუტინისებურად .
ძნელი სათქმელია, მიიღებს თუ არა საქართველო MAP 2014 წელს, რადგან ეს არსებითად საქართველოს გადასაწყვეტი არ არის და დამოკიდებულია ნატოს ამჟამინდელ წევრებზე.
ბიძინა ივანიშვილი ძალიან პოპულარულია საქართველოს მოსახლეობაში, რომლის 68% ფიქრობს რომ ის რუსეთთან ურთიერთობას დაალაგებს, 54%-ს იმედი აქვს, რომ ის ქვეყანას ნატოს წევრობამდე მიიყვანს. მხარდამჭერთა ასეთი რაოდენობა ნიშნავს იმას, რომ ივანიშვილის მიერ არჩეული საგარეო კურსი ქართული საზოგადოების მხრიდან მხარდაჭერილია.
რატომ გახდა ბიძინა ივანიშვილი, რომელიც არასოდეს მალავდა თავის პროდასავლურ ორიენტაციას, ამერიკისთვის ასეთი არასასურველი ფიგურა? იმიტომ, რომ მას ჰქონდა შემართება, დაემარცხებინა სააკაშვილი, რომელიც მოჩვენებითი ანტირუსული და ასევე მოჩვენებითი პროამერიკული განცხადებებით გამოირჩეოდა. სააკაშვილი შეგნებულად ცდილობდა საკუთარი თავისგან შეექმნა “ჩვენი კაცი თბილისში”.
იმის გამო, რომ სააკაშვილი საკუთარ თავს წარმოადგენდა, როგორც ამერიკელების ერთადერთ ნამდვილ მოკავშირედ რეგიონში და საქართველოს ერთადერთ შანსს გამხდარიყო დასავლური ქვეყანა, ბევრმა ადამიანმა ჩათვალა, რომ რადგანაც ივანიშვილი დაუპირისპირდა სააკაშვილს, ის დაუპირისპირდა ყველაფერ იმას, რასაც სააკაშვილი უჭერდა მხარს.
სააკაშვილსა და ივანიშვილს შორის განსხვავება ძირითადად ტაქტიკურია და არა სტრატეგიული _ ორივეს უნდა ევროკავშირის წევრობა, ნატოში ინტეგრაცია და რუსეთის ორბიტიდან საქართველოს გამოყვანა. განსხვავება ამ მიზნების მისაღწევად მათ განსხვავებულ ხედვებშია.
სააკაშვილი ფიქრობდა, რომ უზარმაზარი და ბირთვული იარაღის მქონე ქვეყნისგან თავის დასაღწევად საუკეთესო გზა ფიცხი პუტინის გააფთრება იყო.
ნაცვლად იმისა, რომ სააკაშვილს ნელნელა განევითარებინა ქვეყანა და შეემცირებინა რუსეთზე დამოკიდებულება, მან პირდაპირ მიახალა პუტინს: “ჩვენ არაფერი გვესაქმება რუსეთთან. საქართველო ევროპის ნაწილია!” ძნელი არ არის იმის დანახვა, რა შედეგითაც დასრულდა ასეთი გეგმა.
ამის საწინააღმდეგოდ კი ივანიშვილი მშვიდად მოქმედებს და უფრო წინდახედულ თამაშს თამაშობს. ის ცდილობს, არ გააღვივოს რუსეთთან დაძაბულობა და მინიმუმამდე დაიყვანოს რისკები.
რამდენადაც საქართველო ნელნელა მიიწევს წინ ნატოსკენ, ღირს გავიხსენოთ ის ისტერიული ბრალდებები და თავდასხმები ივანიშვილზე, რომელიც არჩევნებში გამარჯვებას ზეიმობდა.
დამარცხდება ივანიშვილი იმ საქმეში, რასაც ქვეყნის დასავლეთთან ინტეგრაცია ჰქვია? შესაძლოა, ასეც იყოს, რადგან მოსკოვს თავზარს სცემს ნატოს გაფართოების იდეა და ამის აღსაკვეთად ის აუცილებად მიმართავს რადიკალურ ზომებს. თუ საქართველო ნატოს წევრი ვერ გახდა, ეს მოხდება არა იმიტომ, რომ ბიძინა ივანიშვილი იყო “პუტინის კაცი”, არამედ იმიტომ, რომ საქართველოს მიერ დასახული ამოცანაა ძალიან რთული და პრობლემური.”
