“საქართველო ამაყობს სტუმართმოყვარეობით და ტოლერანტობით, მოსახლეობის უმრავლესობა კი საკუთარ თავს ქრისტიანს უწოდებს.
იმის გამო, რომ ამ ძალზე ტრადიციულ ქვეყანაში ჰომოსექსუალობის მცნება არასწორად ესმით, ქართველების უმრავლესობა შეაშფოთა 17 მაისს თბილისში განვითარებულმა მოვლენებმა. მომხდარი ნათლად მიანიშნებს საქართველოს ეკლესიის გავლენაზე. საქართველო მსოფლიოში მეორე ქვეყანაა, რომელმაც ქრისტიანობა სახელმწიფო რელიგიად 337 წელს გამოაცხადა.ქართველები საკუთარ რწმენას წლების განმავლობაში იცავდნენ ჩინგის ხანის და სხვა დამპყრობლების შემოსევების მიუხედავად.
საბჭოთა მმართველობამ რელიგიის დევნა დაიწყო. თუ 1917 წლისთვის საქართველოში 2 455 მოქმედი ტაძარი იყო, 1980 წლისთვს მათი რიცხვი 80-მ დე შემცირდა.
“კომუნიზმის დროს რელიგია ძველმოდურად, დრომოჭმულად გამოცხადდა, რაც მხოლოდ მოხუცი ქალბატონების საქმედ მიჩნეოდა”_ ამბობს პოლიტიკური ანალიტიკოსი გია ნოდია.
დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ ეკლესიის მიმართ დამოკიდებულება სწრაფად შეიცვალა,როდესაცპრეზიდენტმა ზვიად გამსახურდიამ ეთნიკური ნაციონალიზმის ფილოსოფია ეკლესიას დაუკავშირა.
“მთელი (გამსახურდიას) ეროვნული მოძრაობის კონცეფცია, რომელიც რეალურ ქართველებად ქრისტიანებს აცხადებდა, სწრაფად გავრცელდა” -ამბობს ნოდია.
დღეს საქართველოს მოსახლეობის 80% ანუ 4.5 მილიონი ადამიანი აცხადებს, რომ ეკუთვნის საქართველოს მართლმადიდებელ ეკლესიას,თუმცა, ექსპერტები ამტკიცებენ , მხოლოდ 15% – 25% მონაწილეობს აქტიურად რელიგიურ რიტუალებში.
საქართველოს ეკლესიას დანარჩენ ინსტიტუტებს შორის ყველაზე მაღალი ნდობის ხარისხი აქვს. კავკასიის კვლევითი რესურსების ცენტრის მიერ ჩატარებული გამოკითხვით ეკლესიის მოღვაწეობა გამოკითხულთა 95% შეაფასა დადებითად.
ყოფილი თეოლოგი ბექა მინდიაშვილი, რომელიც ამჟამად სახალხო დამცველის ოფისში ტოლერანტობის ცენტრს ხელმძღვანელობს ეკლესიის პოპულარობის ზრდას პატრიარქ ილია მეორეს უკავშირებს.
“მას ყველა თვისება აქვს საიმისოდ რომ იყოს პოპულარული: ის არის ქარიზმატული, საუბრობს ნელა და მისი ყოველი სიტყვა ითვლება წმინდად.” ამბობს მინდიაშვილი.
“ის არის ადამიანი ყველასთვის, უბრალო ადამიანებს უბრალო ენით ესაუბრება, პოლიტიკოსებს პოლიტიკურად, ინტელექტუალებს უმბერტო ეკოს და კლასიკური მუსიკის შესახებ. ეკლესიაში ის ფლობს აბსოლუტურ უფლებებს“.
როდესაც ილია მეორე პატრიარქი გახდა, საქართველოში მხოლოდ 50 მღვდელი იყო, დღეს კი მათი რიცხვის დაახლოებით 1700 -ია.
ეკლესიის ულტრა-კონსერვატიულობის მაგალითი ბევრია, მაგალითად იოგას ანტიქრისტიანულად გამოცხადება, თითქოს ის აშორებდა ადამიანებს ღმერთისგან, ასვეევ ადამიანების მობილიზება ID ბარათებთან დაკავშირებით, რომელზეც თითქოს ანტიქრისტეს ნიშანი იყო დატანილი.
ეკლესია აღიარებულია როგორც პოლიტიკურად ნეიტრალური ინსტიტუტი და მართლაც ილია მეორე ხშირად ასრულებს ხოლმე მედიატორის როლს დაპირისპირებულ პოლიტიკურ ძალებს შორის. პროფესორი იაგო კაჭკაჭიშვილი ამბობს, რომ ეკლესიის პოლიტიკური ნეიტრალურობა მითია.
“ეკლესიის გავლენა საზოგადოებრივი აზრიდან მოდის. ხალხი და მთავრობა ეკლესიას კანონიერების, სამართლიანობის და სიძლიერის წყაროდ თვლის.”
2002 წელს, ეკლესიასა და სახელმწიფოს შორის კონკორდატის გაფორმებამ ეკლესიის როლი კიდევ უფრო გაზარდა. 2009 წელს მიხელ სააკაშვილმა ეკლესიას 15 მილიონიანი და ძვირადღირებული მანქანები აჩუქა 10 არქიეპისკოპოსისათვის.
გულუხვი საჩუქრების მიუხედავად პრორუსულად განწყობილმა მღვდლებმა ღიად დაუჭრეს მხარი სააკაშვილის ხელისუფლებიდან ჩამოიცლებას. მათ სააკაშვილის პროდასავლურ ორიენტაციაში ქართული ტრადიციების და ეკლესიის საზოგადოებაზე გავლენის დაკარგვის საფრთხე დაინახეს.
მიუხედავად იმისა რომ ილია მეორემ მღვდლებს პოლიტიკური ნეიტრალიტეტისკენ მოუწოდა, 2012 წლის არჩვენების დროს ბევრმა მათგანმა ღიად დაუჭირა ხარი მილიარდელი ბიძინა ივანიშვლის კოალიციას .
13 მაისს ივანიშვილმა, რომელიც საქართველოს პრემიერ-მინისტრია ღიად განაცხადა, რომ სექსუალური უმცირესობებს ისეთივე უფლებები აქვთ, როგორც სსხვა დანარჩენებს.
სამი დღის შემდეგ ილია მეორემ ხელისუფლებას 17 მაისს დაგეგმილი დემონსტრაციის აკრძალვა სთხოვა. ეს იყო პირველი ღია კონფრონტაცია სახელმწიფოსა და ეკლესიას შორს, რაც განრისხებული მღვდლების მიერ თბილისის ცენტრალურ ქუჩებში სექსუალური უმცირესობის დევნით დასრულდა.”
