და მას სასწრაფოდ სჭირდება სამედიცინო გამოკვლევები. იგი ამბობს, რომ გიორგის ჯანმრთელობა ჯერ კიდევ წინა ხელისუფლების დროს, ციხეში არაადამიანური მოპყრობის გამო შეერყა; ახლა მხოლოდ ეტლით გადაადგილდება და მძიმე დიაგნოზი აქვს.
_ ახლა თავისი ფეხით ვეღარ დადის, ეტლში ზის. თან ფილტვებზე აქვს პრობლემა, წელი უშეშდება და სიარული არ შეუძლია. 30 წლის ვაჟკაცი ეტლში ზის ამ საშინელი წლების გამოვლის შემდეგ. ყველაფერი გავყიდე, რაც გამაჩნდა, დედამთილის სახლიც იპოთეკით დავტვირთე და დავკარგე.
მინდოდა საშინელ მდგომარეობაში მყოფი შვილი ონკოლოგიურში გადამეყვანა, მაგრამ მკურნალობა არც იყო დასრულებული, ისევ ციხეში გადაიყვანეს. გიორგის 8 წლის ბიჭი ჰყავს, იმასაც ხომ უნდა არსებობა?! სამუშაო არ მაქვს, არც სოციალურ დახმარებას ვიღებ და ოთხი სული დედამთილის პენსიას შევყურებთ.
– ქალბატონო თამარ, რას ითხოვთ?
– სამთვენახევარი დარჩა და გამოვა ციხიდან. მხოლოდ ერთს ვითხოვ – ჩაუტარონ გამოკვლევა ხერხემალზე და თავზე; დააწვინონ, უმკურნალონ და როგორც თავის ფეხით შევიდა ციხეში, ისე თავისი ფეხით გამოვიდეს და არა ეტლით.
– მკურნალობის შესახებ რას ამბობენ?
– იგეგმებაო, სულ მეუბნებიან და როდის იქნება ეს დრო, არავინ იცის. მინდა თქვენი სააგენტოს საშუალებით პრემიერს და სოზარ სუბარს კიდევ ერთხელ ვთხოვო: შვილი მიკვდება, დამეხმარეთ და სამკურნალო დაწესებულებაში გადამაყვანინეთ, სხვას არაფერს ვითხოვ, _ ამბობს თამარ ომიაძე.
ჩვენ მოვიპოვეთ მსჯავრდებულთა და პატიმართა სამკურნალო დაწესებულების პათომორფოლოგიური განყოფილების ექიმის, დ. ასათიანის კლინიკური დიაგნოზი, სადაც წერია, რომ გიორგი აზარიაშვილის დიაგნოზია გენერალიზებული ტუბერკულიოზური ლიმფოდენოპათია.
ონკოლოგიის ნაციონალური ცენტრის ექიმი, ლ. წივწივაძე კი დასკვნაში წერს, რომ “მკვეთრი ფიბროზის ფონზე, ნანახია გრანულომატოზური ანთებითი ინფილტრაცია. მოჩანს ერთეული ლანგჰანსის ტიპის გიგანტური უჯრედები და პატიმარს სასწრაფოდ ესაჭიროება ჩაუტარდეს სათანადო გამოკვლევები სპეციფიური ანთებითი პროცესის გამოსარიცხად”.
“გურია ნიუსი” სასჯელაღსრულების, პრობაციისა და იურიდიული დახმარების საკითხთა სამინისტროს საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამმართველოს უფროსს ირაკლი კორძაიას კომენტრისთვის დაუკავშირდა.
ირაკლი კორძაია: – მე ვერანაირ კომენტარს ვერ გავაკეთებ პატიმრის ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ, რადგან ეს იქნება პატიმრის უფლებების დარღვევა. საჭიროა გამოკვლეული იქნას პატიმრის ამჟამინდელი მდგომარეობა, დადგინდეს დიაგნოზი და ამის შემდეგ დაენიშნოს მკურნალობა.
– სწორედ ამ გამოკვლევის ჩატარებას ითხოვს მშობელი, როდის იქნება ეს შესაძლებელი?
– გამოკვლევა უკვე ჩატარებულია და ველოდებით გამოკვლევების პასუხებს; აბა ისე, თვითნებურად ხომ არ შეიძლება მკურნალობის დაწყება?! – ამბობს ირაკლი კორძაია.
თამარ ომიაძე გიორგის პატიმრობის ისტორიასაც იხსენებს და ამბობს, რომ სოზარ სუბარის სახალხო დამცველობის დროიდან ითხოვს ყურადღებას და დახმარებას, მაგრამ ჯერჯერობით ვერაფერს მიაღწია; ახლა კი უკიდურესად მძიმე მდგომარეობაშია და უკან დასახევი გზა აღარ აქვს:
“ვცხოვრობდით სანზონაში, ნევროლოგიურის ყოფილ შენობაში. საშინელი პირობები იყო და ამიტომ გადავწყვიტეთ კოსმეტიკური რემონტი გაგვეკეთებინა. გიორგის პატარა ბავშვი ჰყავდა, მტვერს რომ არ შეეწუხებინა, ცოლ-შვილთან ერთად რუსთავში წავიდა დასთან ორი კვირით. სწორედ იმ დღეებში მოვიდა უბნის რწმუნებული და მითხრა, უბანში კაცი დაჭრეს და ტაქსის მძღოლმა დამნაშავეში გიორგი ამოიცნოო.
სანზონის მე-8 განყოფილების თანამშრომლებმა გიორგის დევნა 2007 წლიდან დაიწყეს. ეს უბნის რწმუნებულიც ამ განყოფილებიდან იყო. რომ ვუთხარი, გიორგი რუსთავშია, კაცს როგორ დაჭრიდა-თქო, მიპასუხა, მოწმეებიც არიანო! რუსთავში ჩააკითხეს, იქიდან წამოიყვანეს. გიორგი თავს დამნაშავედ არ სცნობდა, მაგრამ მოიყვანეს ტაქსის მძღოლი მოწმედ და ჩემი შვილი დამნაშავედ ცნეს. ორთაჭალის ციხეში იხდიდა სასჯელს. ორთვენახევარი იჯდა, მერე საპროცესო შეთანხმება გავაფორმეთ და ციხიდან გამოუშვეს 5-წლიანი პირობითი სასჯელით. საპროცესო შეთანხმება 5000 ლარი დაგვიჯდა. ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, გიორგიმ გაარკვია, ვინ იყო ნამდვილი დამნაშავე და სთხოვა, უდანაშაულო კაცი დამაკავეს და ხმაც არ ამოგიღია, ჩემმა მშობლებმა ვალი აიღეს და ახლა ცოტა მაინც დამეხმარე ვალის გადახდაშიო. მან კი ბიჭები დაახვედრა და გიორგი დაჭრეს. რადგან პირობითი ჰქონდა, არ გავახმაურეთ ეს ამბავი, ოპერაცია გავუკეთეთ და სახლში ვუკეთებდით გადასხმებს. უმეტესად იწვა, მერე ყავარჯნებით დადიოდა. ერთ საღამოს, მოვიდნენ მისი მეგობრები და საქეიფოდ წაიყვანეს. დედა ახალი გარდაცვლილი მყავდა და გიორგის არ უნდოდა წასვლა, თან ხომ გითხარით, გადასხმებს იკეთებდა, ვერ დალევდა, ამიტომ არ უნდოდა წასვლა. მართლა დიდი ხვეწნის მერე წაყვა. 1 თებერვალი იყო. შაბათი თენდებოდა და რადგან ყოველ შაბათს საკურთხს ვაკეთებ, დილით, ტაქსით მოსულმა გიორგიმ ტაქსის მძღოლი სახლში შემოიპატიჟა _ დედაჩემს სუფრა ექნება გაშლილი, ჩამოდი და თითო ჭიქით შესანდობარი ვთქვათო. იმ კაცმა მადლობა გადაუხადა, მეჩქარებაო და წავიდა. ზუსტად 20 წუთში პოლიცია მოვიდა და დააკავა _ ტაქსისტი დააყაჩაღაო. წაიყვანეს გიორგი, ის კაციც მოიყვანეს მოწმედ და დააკავეს.
როგორც მერე გვითხრა ამ ტაქსის მძღოლმა, პოლიციაში დაუბარებიათ და დაუშინებიათ. მერე ისე ნანობდა, თვითონ მოვიდა ჩემთან და მითხრა: მეტი აღარ შემიძლია, წამოდი, ნამდვილი ჩვენება უნდა მივცე და უდანაშაულო ბიჭი დავიხსნათო, მაგრამ რამდენიმე დღეში ინსულტით გარდაიცვალა.
შეკრებითობის პრინციპით უკვე 12 წელი მიესაჯა. ამნისტიით წელიწადნახევარი მოუხსნეს. მოსამართლე ივანიძემ მძიმე სასჯელი არ მოუხსნა, რადგან დახასიათებაში დაუმორჩილებელი ჩაუწერეს.
ჯანმრთელობა ისედაც შერყეული ჰქონდა და ციხეში უფრო დამძიმდა, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც 2011 წელს, რუსთავის მე-2 ზონიდან ჭაჭუამ და მკურნალიძემ გადმოიყვანეს მეექვსე განყოფილებაში და “კრიტში” ჩააგდეს. მხოლოდ 10 დღის მერე მაჩვენეს და მაშინაც ძლივს ვიცანი, ისეთი ნაცემი იყო. “დუბინკებით” და წყლით სავსე ბოთლებით მცემდნენო, მითხრა… მაშინ ხათუნა კალმახელიძესაც მივმართე თხოვნით, მაგრამ პასუხად მითხრა: დაწყნარდით, ვუმკურნალეთ და რეჟიმს გაუძლებსო.
მეშინია, ხერხემლიდან მეტასტაზები არ იყოს გასული. ვიყავი სასჯელაღსრულების დეპარტამენტში, მაგრამ სუბარს ვერასოდეს შევხვდი. მერე ვითხოვე უდო შეხებოდა, მაგრამ ამაზეც უარი მითხრეს. 1 ოქტომბრის შემდეგ არ დამიტოვებია არც სახალხო დამცველის აპარატი, არც სასჯელაღსრულების დეპარტამენტი, არც პროკურატურა, მაგრამ არსად ყურადღება არ მომაქციეს,” – ამბობს თამარ ომიაძე.
