“სამშობლოს მთლიანობის შეგრძნება უნდა გაგვიჩნდეს”

_ ქალბატონო ნანა, საქართველოს რეგიონების თეატრებში და მათ შორის, სახალხო თეატრებში, მნიშვნელოვანი პრობლემებია, როგორც შემოქმედებითი, ასევე მატერიალურ-ტექნიკური ბაზის მხრივ; რას იტყვით ამ საკითხებთან დაკავშირებით?
_ ვფიქრობ, რეგიონებში შემოქმედებითზე მეტად, მატერიალური პრობლემებია. საქართველოში და მით უმეტეს, გურიაში, საოცრად არტისტული ბუნების ადამიანები ცხოვრობენ. გურია, შემოქმედთა კუთხეა. უბრალოდ, ისინი ვერ ავლენენ საკუთარ შესაძლებლობებს, იმიტომ, რომ სათანადო მატერიალური პირობები არ აქვთ. სწორედ ამას სჭირდება პირველ რიგში ყურადღების მიქცევა.
მე პირადად არ დავიშურებ ძალისხმევას, კულტურის მინისტრთან შეთანხმებით, მაქსიმალურად დავეხმაროთ სახალხო თეატრებს. ადამიანი სულიერი საზრდოს გარეშე ვერ იარსებებს, სწორედ, ამ სულიერი საზრდოს დეფიციტის გამო, ბევრმა ადამიანმა დატოვა საკუთარი კუთხე. ჩვენ უნდა ვიყოთ ობიექტურები და გავიხსენოთ კომუნისტების პერიოდი, რომელსაც “უძრაობის ხანას” უწოდებდნენ, უნდა ითქვას, რომ მაშინ სახალხო თეატრების კუხით ძალიან კარგი მიდგომები იყო.
რაც შეეხება ჩოხატაურის სახალხო თეატრს, ვიცი, რომ ამ თეატრს ძალიან საინტერესო და ნაყოფიერი ისტორია გააჩნია. ჩვენ მაქსიმალურად ვეცდებით დავეხმაროთ იმ ადამიანებს, რომლებიც კვლავ წარმატებით მუშაობენ სასცენო თუ სხვა მიმართულების ხელოვნების წინსვლისა და განვითარებისათვის. ცოტა ხნის წინ, კულტურის სამინისტროს საგამოფენო დარბაზში მოეწყო საქართველოს ყველა რეგიონის სამხატვრო სკოლების მოსწავლეთა ნამუშევრების გამოფენა, სადაც ჩოხატაურმა შესანიშნავი ნამუშევრები წარმოადგინა. ასევე, მინდა სასიამოვნო ინფორმაციაც მოგაწოდოთ: სამუსიკო სკოლებში კვლავ შვიდწლიანი სწავლება იქნება და რეგიონებში გაიხსნება მუსიკალური ათწლედები; თბილისის სახელოვნები ინსტიტუტები ყოველთვის რეგიონებით იკვებებოდა და კვლავ ასე უნდა გაგრძელდეს. კულტურის სამინისტრო მიავლენს რეგიონებში ხელოვნების ყველა დარგის პროფესიონალ სპეციალისტებს, რომელთა მიერ ჩატარდება მაღალი დონის მასტერკლასები.
_ რა კონკრეტული გეგმები გაქვთ რეგიონალური თეატრების განვითარებასთან დაკავშირებით?
_ ჩვენ დავდივართ რეგიონებში. ვნახულობთ სპექტაკლებს. ადგილზე ვეცნობით თეატრების პრობლემებს. მინდა მადლობა ვუთხრა საქართველოს რეგიონებს, ამჯერად კი ჩოხატაურს, რომ მიუხედავად მრავალი პრობლემისა, მოახერხეს შეენარჩუნებინათ და დღემდე მოეტანათ და არ გაეცივებიათ ხალხის წიაღში შობილი თეატრალური კერა. ჩვენ ვიმსჯელეთ და მივიღეთ გადაწყვეტილება, რომ კულტურის სამინისტროს მიერ, წელიწადში ერთხელ მოხდება სახალხო თეატრის სპექტაკლის დაფინანსება. ასევე, დავგეგმეთ გაცვლითი პროგრამები, რითაც მოხდება რეგიონალური თეატრების გაცნობა და საფუძველი ჩაეყრება შემოქმედებით და მეგობრულ ურთიერთობებს. ამჟამად ყველა რეგიონი, შეიძლება ითქვას, თავისთვისაა ჩაკეტილი. ხელოვნებას ძალიან დიდი ძალა აქვს და ჩვენ დარწმუნებული ვართ, რომ ასეთი სახის ღონისძიებებით, სხვადასხვა კუთხის ადამიანები ერთ მუშტად შეიკვრებიან და სამშობლოს მთლიანობის შეგრძნება გვექნება.
_ ფესტივალებთან დაკავშირებით რას იტყვით?
_ აუცილებლად ჩატარდება სახალხო თეატრების ფესტივალი. არამხოლოდ ჟიურის წევრებისთვის იქნება მათი ნახვა და შეფასება აუცილებელი, არამედ ყველა რეგიონის თეატრებს ექნება საშუალება ნახონ ერთმანეთის სპექტაკლები. ასევე შემოთავაზებებია უცხოეთიდან და ძალიან მნიშვნელოვანი იქნება, თუ სამოყვარულო თეატრებითაც გაიცნობს უცხოეთი ჩვენს ქვეყანას და დამეგობრდებიან. თუ ჩოხატაურის თეატრი მიიღებს მონაწილეობას ასეთი სახის ფესტივალში, ამით ის მნიშვნელოვან რეკლამას გაუკეთებს მშობლიურ კუთხეს. მე მაქვს იმედი და ვეცდები, თქვენთან ერთად გავაკეთო ყველაფერი, რაც სასარგებლო იქნება ამ ნიჭიერი ხალხისთვის.
_ თქვენ, როგორც მსახიობი, როგორ ფიქრობთ, პასუხობს თუ არა ქართული თეატრი თანამედროვე ადამიანის სულიერ მოთხოვნებს?
 _ არიან თეატრები, რომლებიც პასუხობენ დღევანდელ სულიერ მოთხოვნას. მოგეხსენებათ, თეატრი არ არის გასართობი ორგანიზაცია. თეატრი ადამიანს ეხმარება ანალიზი გააკეთოს, იაზროვნოს, სინანულში ჩავარდეს, გამხნევდეს და დაფიქრდეს. თეატრში როცა მიდის ადამიანი, ის უნდა მიდიოდეს მზად იმისათვის, რომ იქიდან რაღაც წამოიღოს. თეატრი საერთოდ ძალიან ფაქიზი ორგანიზმია, მას ყოველ წამს უნდა ეზიარო, იმიტომ, რომ ის მხოლოდ აწმყოში არსებობს. რომც გადაიღო სპექტაკლი, ის მაინც უკვე წარსულის საკუთრებაა. მსახიობს აუცილებლად უნდა შეეძლოს მაყურებელთან საკუთარი სათქმელის მიწოდება, ცხოვრებაშიც უნდა გააჩნდეს საკუთარი პოზიციის გამოხატვის უნარი და იყოს მართალი საკუთარი თავისა და ხალხის წინაშე.
 _ როგორ ფიქრობთ, თეატრში პირველი პირი რეჟისორი უნდა იყოს?
 _ ამ საკითხზე საერთოდ ხშირად კამათობენ, მაგრამ, მე მგონი, ეს არ უნდა იყოს სადავო _ ეს იგივეა იკამათო, დედა უფრო აუცილებელია თუ მამა ბავშვი რომ გაჩნდეს. რეჟისორი და მსახიობი განუყოფელია. თეატრი სინთეზური ხელოვნებაა, სადაც რეჟისორის, მსახიობის, მხატვრისა და კომპოზიტორის შერწყმული მუშაობის შედეგად იბადება სპექტაკლი.
 _ ქალბატონო ნანა, ამჟამად რომელ თეატრში მოღვაწეობთ?
_ წლების მანძილზე ვმუშაობდი სოხუმის თეატრში, საიდანაც 2010 წელს პოლიტიკური ნიშნით გამოგვიშვეს რამდენიმე ადამიანი დიმა ჯაიანთან ერთად; მაგრამ სამართლიანობა აღდგა და ამჯერად კვლავ ამ თეატრში ვარ. ვმუშაობთ ნუგზარ ლორთქიფანიძის სპექტაკლზე, ლადო ასათიანის პოეზიის მიხედვით _ ასახავს იმ სათქმელს, რაც ამ 9-წლის განმავლობაში დაგროვდა…
 _ გურულებს რას ეტყვით?
 _ ძალიან მიყვარს გურია და გურულები. თეატრალურ ინსტიტუტში ქალბატონ გულსუნდა სიხარულიძის სტუდენტი ვიყავი და შეიძლება ითქვას, უკვე ნახევრად გურულიც ვარ. სწორედ მისი დამსახურებაა, რომ ჩემში ასეთი დიდი დოზითაა ამ კუთხის სიყვარული. მოგეხსენებათ, რომ სხვადასხვა კუთხეს ყოველთვის იცნობ ადამიანებისგან. გურულებთან ბავშვობიდან მქონდა ურთიერთობა _ ჩემი დის ნათლია ჩოხატაურელი ციური სიხარულიძეა, მაგრამ მერე, როცა ქალბატონი გულსუნდას სტუდენტი გავხდი, გარდა სამსახიობო სკოლისა, გავიარე ადამიანური სკოლაც: მან მასწავლა ცხოვრება, საკუთარი თავის შეცნობა და შენარჩუნება. ამისთვის მინდა მადლობა ვუთხრა კიდევ ერთხელ ამ შესანიშნავ პიროვნებას და მთლიანად გურიას.
მინდა გისურვოთ ყოველივე საუკეთესო, ჩემო ძვირფასო გურულებო. შეინარჩუნეთ თქვენი თვითმყოფადობა, ხალასი იუმორი, ცხოვრებისადმი თქვენეული დამოკიდებულება და დამერწმუნეთ, არა მხოლოდ ჩვენი ქვეყანა, მსოფლიო გადარჩება!