გარეპოლიტიკურ ფრონტზე პუტინს საქმე მართლაც ცუდად აქვს _ მე ასე მგონია, ვლადიმერ ვლადიმეროვიჩის მიერ დიდი ოცეულის სამიტიდან გაქცევის შემდეგ. დიახ, გაიქცა, მიუხედავად პუტინის სანჩო პანსას _ პესკოვის მტკიცებისა, რომ ხმები პუტინის მიერ სამიტის ადრეულად დატოვების შესახებ, "სრული სისულელეა". აღმოჩნდა, რომ სრულიადაც არ ყოფილა სისულელე. ეტყობა, ნერვებმა უმტყუნეს. ისიც მართალია, რომ ისე ცივად, როგორც ბრისბენში, პუტინს ჯერ არსად არ შეხვედრიან.
ობამამ ისევ დააყენა რუსეთი ებოლას გვერდით, როგორც ერთ-ერთი მსოფლიო საფრთხე.
კანადის პრემიერმა განაცხადა: "მე ვალდებული ვარ, ხელი ჩამოგართვათ, მაგრამ შემიძლია ვთქვა მხოლოდ ერთი რამ: თქვენ უნდა მიბრძანდეთ უკრაინიდან."
საუზმეზე კი დასავლეთის არც ერთმა ლიდერმა დემონსტრაციულად არ მოისურვა პუტინთან ერთად მაგიდაზე დაჯდომა.
ფოტო, რომელზედაც კრემლის უფროსი მარტო ზის უზარმაზარ მაგიდასთან, უფრო მრავლისმეტყველია, ვიდრე პროკრემლური მედიის მტკიცება, თითქოს სამიტმა ძალიან მეგობრულ ატმოსფეროში ჩაიარა. და თუ ვინმე უზუსტობას დამაბრალებს და მეტყვის, რომ მაგიდასთან პუტინს ბრაზილიის ქალბატონი პრეზიდენტი მიუჯდა, მე ვუპასუხებ _ მით უარესი ბატონი პუტინისთვის. ის ნამდვილად არ ოცნებობდა ასეთ კომპანიაზე.
მგონია, რომ სამიტის მთავარი შედეგი ასეთია _ დასავლეთმა მიიღო დიდი ხანია მომწიფებული გადაწყვეტილება: რუსეთის ამ პრეზიდენტთან, ამ რეჟიმთან სტრატეგიულ პერსპექტივაში საქმის დაჭერა არ შეიძლება. რასაკვირველია, ტაქტიკური დასავლეთი ამ წუთისთვის კიდევ გააგრძელებს მასთან ურთიერთობას, გამართავს დიალოგს, მოუწოდებს კომპრომისისკენ, მაგრამ სტრატეგიულად მას უკვე დაუსვეს ჯვარი.
ეს მე მაგონებს 1983 წელს, როცა აშშ-ს პრეზიდენტმა რონალდ რეიგანმა წარმოთქვა ცნობილი სიტყვა "ბოროტების იმპერიაზე", რომელიც მალე გახდა რეალობა: "მე მჯერა, რომ კომუნიზმი არის კაცობრიობის ისტორიის მორიგი სამწუხარო და უცნაური მონაკვეთი, რომლის ბოლო ფურცელი ახლა იწერება."
გავაკეთებ რა რეიგანის პერიფრაზირებას, ვიტყვი: პუტინიზმი რუსეთის განვითარებაში კიდევ ერთი გზაა, რომელსაც არსად არ მივყავართ. ადრე თუ გვიან _ ჩვენს ცხოვრებაში კი მოვლენები ვითარდება ბევრად უფრო სწრაფად, ვიდრე გვგონია _ ეს გზა საბოლოოდ შევა ჩიხში.
პუტინი მხოლოდ ძალას სცემს პატივს. მოლაპარაკების, მტკიცების, კომპრომისების, საერთაშორისო სამართლის პატივისცემისკენ მოწოდების ყველა მცდელობა მას მიაჩნია დასავლეთის სისუსტედ. მას სჯერა მხოლოდ ერთი სამართლის _ ძლიერის სამართლის.
_ რახან ასე, ვნახოთ, ვინ უფრო ძლიერია, _ ეტყობა, გაიფიქრა დასავლეთმა, _ ჩვენ გვყავს მილიარდი მოსახლეობა თქვენი 144 მილიონის წინააღმდეგ, მსოფლიო მშპ-ს 60 პროცენტზე მეტი თქვენი 2 პროცენტის წინააღმდეგ, ჩვენ გვაქვს მაღალი ტექნოლოგიები, წამყვანი წარმოება, უმსხვილესი სამეცნიერო ცენტრები, უმსხვილესი მედიასაშუალებები… აბა, ვინ ვის?!
შედეგი წინასწარ ცნობილია, რომ არა ერთი გარემოება _ რუსეთს აქვს ატომური იარაღი. და ეს მე სრულიადაც არ მიხარია. იმიტომ, რომ არ ვიცი, სანამდე შეტოპავს ვლადიმერ პუტინი და სანამდე უმტკიცებს ჯიუტად დასავლეთს საკუთარ ძალას.
ევგენი კისელიოვი, ცნობილი რუსი ჟურნალიტი
