“ჩოხატაურში სახელმწიფო თეატრის აღდგენაზე აუცილებლად უნდა იზრუნონ”

ქართული თეატრალური ხელოვნების განვითარებაში მნიშვნელოვანი წვლილი მიუძღვის ბათუმის ილია ჭავჭავაძის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრის მსახიობს, საქართველოს სახალხო არტისტს მანუჩარ შერვაშიძეს. მის მიერ შესრულებული როლები მუდამ აღაფრთოვანებდა მაყურებელს თავისი მაღალი პროფესიონალიზმითა და იმპროვიზაციის საოცარი ნიჭით. მას ასზე მეტი როლი აქვს შესრულებული: პოლონიუსი (შექსპირის “ჰამლეტი”), სერენდრუ (შექსპირის “მეთორმეტე ღამე”), ყვარყვარე თუთაბერი (პ. კაკაბაძის “ყვარყვარე თუთაბერი”), გენერალი სუმბათაშვილი (ვ. კანდელაკის “დრო _ 24 საათი”), ხარიტონი (პ. კაკაბაძის “კოლმეურნის ქორწინება”), თამაზი (ა. ჩხაიძის “როცა ქალაქს სძინავს”), ნუგზარი (ა. სამსონიას “”ზღვა და სიყვარული”), ბესო (თ. ჭილაძის “ბუდე მეცხრე სართულზე”), ლადო (თ. ჭილაძის “ჩიტების ბაზარი”), უნივერსალი (გ. დოჩანაშვილის “ხორუმი ქართული ცეკვაა”) და სხვა. მაყურებელი მას ასევე იცნობს, როგორც შესანიშნავ კინომსახიობს. იგი გადაღებულია ფილმებში: “წუთისოფელი” (სიპიტო) “მთვარის მოტაცება” (არემბა ასლან), “რეკორდი” (დურუ ხუნჭუა), “დაბრუნება” (ილარიონი), “მსურველებს შეუძლიათ ჩაეწერონ” (ბიძინა) და სხვ.

დღეს მანუჩარ შერვაშიძე ჩვენი გაზეთის სტუმარია.

_ ბატონო მანუჩარ, თქვენ, თეატრალური ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ ჩამოხვედით ბათუმის სახელმწიფო თეატრში და აგერ უკვე 56 წელია აქ მოღვაწეობთ.

_ მე და ჩემი მეუღლე ნინო საკანდელიძე, ახლად შეუღლებულები ვიყავით, თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი რომ დავამთავრეთ და განაწილებით ბათუმის თეატრში ჩამოვედით. ერთწლიანი ხელშეკრულება გვქონდა, მაგრამ ბათუმის თეატრმა, ამ საოცრად თბილმა ხალხმა, ისე მიგვიღო, რომ აქედან წასვლის არავითარი სურვილი არ გაგვჩენია. თეატრში მოგვიხდა ისეთი შესანიშნავი მსახიობების გვერდით მუშაობა, როგორებიც იყვნენ იუსუფ კობალაძე, ნუნუ თეთრაძე, აკაკი მგელაძე, მიხეილ ჯალაღანია, გურამ ხინიკაძე, რეჟისორები გრიშა ლაღიძე, შალვა ინასარიძე და სხვები. ერთი წელი ეპიზოდურ როლებს ვასრულებდი, შემდეგ კი დაიწყო წარმატებული შემოქმედებითი საქმიანობა. როცა სპექტაკლში არ ვიყავით დაკავებულები, მსახიობები პარტერში ვისხედით და ყველა რეპეტიციას თვალს ვადევნებდით, შემდეგ კი ჩვენ შეხედულებებს გამოვთქვამდით, ერთმანეთს ვეხმარებოდით გმირის სულიერ სამყაროში ჩაწვდომაში. 6 წლის მუშაობის შემდეგ, მე და ჩემს მეუღლეს აჭარის დამსახურებული არტისტის წოდება მოგვანიჭეს.

_ თქვენ ლილი იოსელიანის მოწაფე იყავით. რას იტყვით მასზე, როგორც რეჟისორზე და როგორც პედაგოგზე?

_ ქალბატონი ლილი არაჩვეულებრივი რეჟისორი გახლავთ. მის მიერ დადგმული ყველა სპექტაკლი მაღალი პროფესიული დონისაა. მან ქართულ თეატრს მრავალი ნიჭიერი თაობა აღუზარდა. ხშირად მეუბნებოდა: თუ გინდა, რომ რამეს მიაღწიო, აუცილებლად ძალიან ბევრი უნდა მოითმინოო. დღემდე მახსოვს ეს შეგონება და ვითვალისწინებ.

_ თქვენ 100-ზე მეტი როლი გაქვთ შესრულებული. გავიხსენოთ ერთ-ერთი მათგანი, რომელმაც მაყურებლის დიდი მოწონება და აღიარება მიგიტანათ.

_ მახსოვს, ნოდარ დუმბაძის “მე, ბებია, ილიკო და ილარიონის” ინსცენირების ავტორმა, ბატონმა გიგა ლორთქიფანიძემ პიესა ჩამოიტანა. შეიკრიბა დასი და ბატონმა გიგამ მისთვის ჩვეული არტისტიზმით დაიწყო პიესის წაკითხვა. ის არა მხოლოდ კითხულობდა, არამედ თითოეულ როლს თამაშობდა. როცა ბოლომდე მოვისმინე პიესა, თვალის ექიმის როლი ჩემთვის “ავირჩიე.” ერთი კვირის შემდეგ ცნობილი გახდა, რომ ილარიონის როლზე დამამტკიცეს. ძალიან გამიკვირდა და შემეშინდა. მაშინ 27 წლის ვიყავი და 70 წლის ხანდაზმულ ადამიანად უნდა გარდავქმნილიყავი. გაჩაღდა მუშაობა, მაგრამ ვატყობ, ჩემს როლს ვერ “ჩავავლე.” ვუთხარი რეჟისორ შალვა ინასარიძეს, რომ არ იყო ეს ჩემი როლი და სხვა მოეძებნათ, მაგრამ რეჟისორი საშინლად გამიბრაზდა და მკაცრად მითხრა: _ ეს ზუსტად შენი როლია და იცოდე, ბრწყინვალედ უნდა შეასრულო! რას ვიზამდი, გავაგრძელე მუშაობა, დღე და ღამე ამ როლზე ვფიქრობდი, დავიწყე გარეგნული გარდასახვა. გავიკეთე გრძელი ცხვირი, ყაბალახი მოვირგე, სხვა გარეგნული ნიუანსები დავამუშავე, ჩავიხედე სარკეში და გავვოცდი _ სარკიდან ნოდარ დუმბაძის ილარიონი მიცქერდა. ისეთი გარეგნული გარდასახვა მოვახდინე, რომ გენერალურ რეპეტიციაზე დრამატურგმა შოშია ჩხაიძემ ვერ მიცნო და იკითხა, ეს მსახიობი ვინ არისო. იმ დღიდან დაიწყო ამ სპექტაკლის ტრიუმფალური სვლა.

_ თქვენი კინო როლებიდან ერთ-ერთი მნიშვნელოვანია სიპიტოს როლი ფილმში “წუთისოფელი”. როგორ დაგამტკიცეს ამ როლზე?

_ ეს როლი ფილმის რეჟისორმა შოთა მანაგაძემ შემომთავაზა, კინოსტუდიაში მივედი და როლზე მაშინვე დამამტკიცა. ამ ფილმში მე და სოფიკო ჭიაურელი პარტნიორები ვიყავით. ძალიან საინტერესო იყო მასთან მუშაობა. საოცარი ქალბატონი იყო, უაღრესად მეგობრული. რესტორანში რომ შევიდოდით, ფულის გადახდას ვერავინ დაასწრებდა. ძალიან დაგვაკლდა ეს უნიჭიერესი მსახიობი.

_ ბათუმის სახელმწიფო თეატრი სისტემატურად ატარებდა სპექტაკლებს საქართველოს თითქმის ყველა ქალაქსა და რაიონში, მათ შორის ჩოხატაურშიც…

_ ძალიან კარგად მახსენდება ჩოხატაური. მე, საერთოდ, მაყურებლის განწყობის მიხედვით ვთამაშობ სცენაზე, ჩოხატაურელი მაყურებლიდან ყოველთვის მოდიოდა ის იმპულსები, რაც მეხმარებოდა, ჩემი შესაძლებლობები მაქსიმალურად გამომემჟღავნებინა. ჩვენი შემოქმედებითი ურთიერთობა კვლავ უნდა გაგრძელდეს. ჩოხატაურის თეატრმა უფრო უნდა იაქტიუროს. ბევრ ქალაქში, როგორიცაა ხულო, ზესტაფონი, სენაკი და სხვა, აღდგენილ იქნა სახელმწიფო თეატრი. ჩოხატაურში, ამ ნიჭიერ კუთხეში, სადაც თეატრს ძალიან საინტერესო და მდიდარი ისტორია აქვს, აუცილებლად უნდა აღდგეს სახელმწიფო თეატრი. მჯერა, რომ ადგილობრივი ხელისუფლებისა და კულტურის სამინისტროს ერთობლივი ძალისხმევით ეს საკითხი დადებითად მოგვარდება. თუ ჩემი თავი დაგჭირდეთ, მითხარით და ნებისმიერ დროს თქვენს გვერდით გავჩნდები.