თბილისის „დინამოს“ ფეხბურთელთა გუნდს მისი არსებობის ისტორიის განმავლობაში, სათავეში დაახლოებით ოცდაათი მწვრთნელი ედგა. გვყავდა ადგილობრივი სპეციალისტები (პაიჭაძე, ჯეჯელავა, გაგუა, ღოღობერიძე, ახალკაცი და სხვები), სხვა ქალაქებიდან მოწვეულები (სოკოლოვი, ბუტუსოვი, იაკუშინი, კაჩალინი და სხვები), უცხოელები: ჩეხი ლიმბეკი, ჰოლანდიელი ბოსკამპი, ხორვატი შუშაკი, ჩეხი უჰრინი, გერმანელი ცობელი.
ამ მწვრთნელებიდან ნოდარ ახალკაცს თუ არ ჩავთვლით, ზედიზედ სამ წელზე მეტი გუნდში ვერც ერთმა მათგანმა ვერ გაძლო. ფეხბურთის ამ სპეციალისტების ჩამონათვალში სპეციალურად არ დამისახელებია ბატონი ანდრო ჟორდანია, ადამიანი, რომელმაც მშობლიურ კლუბს მრავალი გამოჩენილი მოთამაშე აღუზარდა და რომელსაც გუნდში მუშაობას ბოლომდე არასდროს აცდიდნენ.
ბატონმა ანდრომ „დინამოს“ თავკაცად სულ ექვსი წელი დაჰყო, მაგრამ ნახსენები დრო გადაბმულად არ უმუშავია, თორემ უფრო დიდ წარმატებებს მიაღწევდა. მართალია, მაშინ სხვა დრო იდგა, მაგრამ საქართველოს მაინც არ ჰქონდა უფლება, რომ ანდრო ჟორდანიას ტალანტი ასე უდიერად გამოეყენებინა. ეს უკანასკნელი ხომ ჩვენი საფეხბურთო სკოლის ერთ-ერთი შემქმნელი გახლდათ.
ანდრო ჟორდანია, ნოე ჟორდანიას ძმისშვილი გახლდათ და ეს იყო ერთ-ერთი მიზეზი იმისა, რომ მას მთელი ცხოვრება დევნიდნენ. ჟორდანია ქართულ ფეხბურთში განსაკუთრებულ პატრიოტიზმსა და ეროვნული სულის გამოვლინებას ნერგავდა, ეს კი მოსკოვს არ მოსწონდა და „ზემოდან“ მისი მოხსნის დირექტივები ხშირად მოდიოდა.
მისი შევიწროების მეორე მიზეზი კი ადგილობრივ ჩინოვნიკებში უნდა ვეძიოთ. ჟორდანია პირდაპირი და მეტად პრინციპული მწვრთნელი იყო, შესაბამისად, საკუთარ საქმიანობაში ცხვირის ჩაყოფის ნებას არავის აძლევდა. ამის გამო, ის ქართულ „მაღალ ეშელონებში“ არასდროს უყვარდათ და საყვარელ საქმიანობასაც „ოპერატიულად“ აშორებდნენ. როდესაც „დინამოში“ თაობათა ცვლის პროცესები იწყებოდა, ყოველთვის ბატონი ანდროს მიმართავდნენ. გუნდს, რომ ჩამოაყალიბებდა და ერთ ძლიერ მექანიზმად შეკრავდა, თავიდან იცილებდნენ და სხვა სპეციალისტს მზამზარეულ გუნდს ახვედრებდნენ. 1964 წლის თბილისის „დინამოს“ შემადგენლობა თავის დროზე მთლიანად ანდრო ჟორდანიას აღმოჩენილი იყო: სერგო კოტრიკაძე, გივი ჩოხელი, გურამ ცხოვრებოვი, გიორგი სიჭინავა, შოთა იამანიძე, მიხეილ მესხი, ვლადიმერ ბარქაია და სხვები. რომ არა ჟორდანია, ქართულ ფეხბურთს მურთაზ ხურცილავა არ ეყოლებოდა.
ანდრო ჟორდანია,ხელს უწყობდა, მოთამაშეთა ინდივიდუალური ნიჭის განვითარებას. ის მიიჩნევდა, რომ უმჯობესი იყო საუკეთესო თვისებების დახვეწა და ფეხბურთელებსაც პროფილის მიხედვით ვიწრო პროფესიონალ-სპეციალისტებად აყალიბებდა. ამ მეთოდით მომზადებული ფეხბურთელები გუნდს შემდგომში თვითმყოფად სახეს აძლევდნენ. მეტოქეებსაც „დიავოლას“ (ანდრო ჟორდანიას მეტსახელი) გაწვრთნილი გუნდების მეტად ეშინოდათ, ისინი, ხომ საოცარ ინდივიდუალობასთან ერთად, მოწინააღმდეგეებს მებრძოლი სულისკვეთებითაც აოცებდნენ და თრგუნავდნენ.
ანდრო ჟორდანია 1904 წლის 4 ნოემბერს, ლანჩხუთში დაიბადა. 1922 წლიდან თბილისის სხვადასხვა გუნდებში გამოდიოდა. არაერთი შეხვედრა ჩაუტარებია თავდასხმაში, მაგრამ ძირითადად ცენტრალური ნახევარმცველის ფუნქციას ასრულებდა. იმ დროს საბჭოთა კავშირის ნაკრები იშვიათად იკრიბებოდა, ამის მიუხედავად ჟორდანია მისი უცვლელი წევრი იყო და რამდენიმე საერთაშორისო შეხვედრაშიც მიიღო მონაწილეობა. მწვრთნელობა 1936 წლიდან დაიწყო და საყვარელ საქმეს ოცდაათი წელი ემსახურა.
მეუღლე და ვაჟიშვილი ქალაქ ივანოვოში ჰყავდა, ამიტომ თავდაპირველად ადგილობრივი კლუბები, „სპარტაკი“ და „ოსნოვა“ ავარჯიშა. თბილისის „დინამოს“ სათავეში, 1945 წელს ჩაუდგა. ამ კლუბს შემდეგ 1955 წელს დაუბრუნდა, მესამედ კი 1959 წელს ჩაიბარა. ანდრო ჟორდანიას ხელმძღვანელობით „დინამო“ სამჯერ ( 1946, 1947, 1959 წ) საკავშირო ჩემპიონატების ბრინჯაოს პრიზიორი გახდა, ორჯერ (1946, 1960 წ) სსრკ-ის თასის ფინალში გავიდა.
ბედის უცნაურობაა, რომ ამ დიდებული ფეხბურთის სპეციალისტის ხელში, თბილისის „დინამომ“ სსრკ-ის ჩემპიონის წოდება ვერც ერთხელ მოიპოვა. ჟორდანიასთან ერთად მაშინ ქართულ სულსაც ებრძოდნენ. როდესაც „დინამო“ მეტოქეებს ჩაგრავდა, ბერიამ ჟორდანიას სტალინის ნათქვამი გადასცა, ჭკუით იყავით, ქართველებისთვის მეორე ადგილიც წარმატება არისო.
1953 წელს თბილისელებს პირველობა ძალით წაართვეს. სხვა დროსაც, სამი-ოთხი ტურით ადრე აფრთხილებდნენ, რომ „შეჩერების“ დრო დგებოდა და „დინამოც” აღარ თამაშობდა. ხშირად ქართველებს თავიდანვე ავიწროებდნენ და ჩაგრავდნენ. ანდრო ჟორდანიასაც არ ახარებდნენ. ის რამდენჯერმე დაპატიმრებებსაც გადაურჩა, მაგრამ ზეწოლას სიცოცხლის ბოლომდე განიცდიდა. რამდენ კლუბშიც კი მივიდა (თბილისის „სპარტაკი“, ქუთაისის „ტორპედო“, თბილისის „დინამო“, ტყიბულის „მეშახტე“), მუშაობა ბოლომდე არსად აცალეს.
საშუალება, რომ მიეცათ სუპერგუნდს ჩამოაყალიბებდა და ქართველებიც უკეთ შევიგრძნობდით თუ რამხელა პოტენციალის მქონე ერს წარმოვადგენდით. მიმაჩნია, რომ მოსკოვიდან მოსული მითითებების მიუხედავად, ქართველებს შეგვეძლო ამ პიროვნების ნიჭიერების სრულად გამოყენება, მაგრამ თანამემამულე პარტიელები ხომ მსოფლიოში ყველაზე გულანთებული ლენინელები იყვნენ. კი, დაიჩივლა რამდენჯერმე ანდრო ჟორდანიამ: „ჩემსავით არავის ესმის საქართველოში ფეხბურთი. ვერ წარმოიდგენთ, რამდენი რამის გაკეთება შემიძლია, არადა, საქმესაც არ მაცდიან და არ ვიცი რა ვქნა“, მაგრამ ეს გულისტკივილი მაშინდელ ხელმძღვანელობას საერთოდ არ აინტერესებდა.
ანდრო ჟორდანიას ფეხბურთი, ამ ქვეყანაზე ყველაზე დიდ საქმედ მიაჩნდა. მას ხალხის შემოქმედებითი პოტენციალის გამოვლინებად, ერის ფიზიკური და სულიერი სიძლიერის ერთ-ერთ ნიშნად თვლიდა. მიაჩნდა, რომ რაც უფრო ძლიერია ხალხში სპორტისა და ფეხბურთის ინტერესი, შეჯიბრებებისა და გამარჯვების ჟინი, მით უფრო ძლიერი აღმოჩნდებოდა ქართველების მისწრაფება ფიზიკური და სულიერი სრულყოფისადმი.
ანდრო ჟორდანია დიდებასა და სახელზე არასოდეს ფიქრობდა. არ უყვარდა, როდესაც მის წარმატებებზე საჯაროდ საუბრობდნენ, თავს არიდებდა ჟურნალისტებთან შეხვედრებსაც. 1974 წლის 4 ნოემბერს, ქართული სპორტული საზოგადოებრიობა, მისი სამოცდაათი წლის იუბილეს აღსანიშნავად ემზადებოდა. სამწუხაროდ, ამ თარიღამდე რამდენიმე თვით ადრე, 25 აპრილს ანდრო ჟორდანია ამ ცხოვრებიდან წავიდა. წავიდა ადამიანი, რომელმაც ქართულ ფეხბურთს ძალიან ბევრი სიკეთე მოუტანა.
დიდი მიხეილ მესხი თავის აღმზრდელს შემდეგნაირად ახასიათებდა: „ასეთი მწვრთნელი ქართულ ფეხბურთში არ ყოფილა, ღმერთმა ქნას, ოდესმე ჩვენს „დინამოს“, კიდევ ერთი ანდრო ჟორდანია მოევლინოს. მხოლოდ დიდებული მწვრთნელი კი არ იყო, ჩვენი მამა გახლდათ. პირადად მისგან, ბევრი რამ ვისწავლე სასიკეთო და რაც მთავარია, ადამიანობა, გულკეთილობა, მოყვასის სიყვარული“.
