ამ წლის გაზაფხულზე, საყოველთაო ბჭობის საგნად იქცა ამერიკული ყვითელი სიმინდის საქართველოში შემოტანისა და დათესვის ამბავი. ამ საკითხზე ბევრი დაიწერა და შესაძლოა, კვლავაც ბევრი დაიწეროს. თუმცა, ახლა “კარმიდამო ჩემის” ერთგულ მკითხველს ერთ კონკრეტულ ფაქტს შევახსენებთ: _მარტში, ოზურგეთში ჩამოსულ სოფლის მეურნეობის მინისტრს ბაკურ კვეზერელს “გურია ნიუსი” არწმუნებდა, რომ ქართველ გლეხს სჭირდება არა ძალდატანებით ამა თუ იმ ჯიშის სიმინდის დათესვა, არამედ _ იაფი საწვავი, სასუქი და გამართული, სამყოფი ტექნიკა, კვირაობით რომ არ ელოდონ ერთმანეთს სიმინდის დასათესად რიგში დამდგარი. და თუ მაინც და მაინც ყვითელი სიმინდია აუცილებელი, ადგილობრივი “აბაშური ყვითელიც” (რომლის “პეპერაც” ამერიკელი იყო) აქვს ქართველობას შემორჩენილი და იმას მოიწევენ, ოღონდ რასაც გლეხი გთხოვს, იმით დაეხმარეთ _ მან უკეთ იცის საკუთარი საქმის.
კვეზერელს დაჯერება დაეზარა, გაუჭირდა თუ საერთოდ, არ უნდოდა დაეჯერებინა, ვერ გეტყვით: _ ერთი-ორ კილოსაც ვერსად მაჩვენებთ აბაშური ყვითელი ჯიშის სიმინდსო, _ ყოვლისმცოდნის იერით ნიშნი მოგვიგო. ამ ფაქტს უკვე მესამედ იმიტომ ვიხსენებთ, რომ პირადად მე, უკვე მივიღე საკუთარ საკარმიდამო ნაკვეთზე “აბაშური ყვითელის” მოსავალი. მართალია, ეს საცდელი ნაბიჯი იყო და ძალიან დიდ ფართობზე არ დაუთესია ჩემს ოჯახს, თუმცა, მოსავალი შესაბამისი და საუკეთესო ხარისხისაა. მე ყველაფერს ვიღონებ, რომ ეს სიმინდი ბაკურ კვეზერელს ვაჩვენო და ვუთხრა, რომ სიმინდის, გნებავთ, ქართულის თუ გნებავთ _ ამერიკულის, ბევრი არაფერი გაეგება.
“აბაშური ყვითელი” ზომითა და ხარისხით ჩვეულებრივ თეთრ ქართულ სიმინდს არ ჩამოუვარდება. ძალიან გემრიელია, როგორც ჭყინტი, ისე, მისი ფქვილისგან დამზადებული მჭადისა თუ ღომის სახით. ძალიან ლამაზია ყვითელი სიმინდის ფქვილით გაკეთებული თეთრი ყურძნის ფელამუში _ იგი კაშკაშა ნარინჯისფერია. მახსოვს, ბებია საახალწლო სუფრისთვის საგანგებოდ აკეთებდა ასეთ ფელამუშს.
კახეთის რეგიონიდან გადმოცემულ სატელევიზიო რეპორტაჟებში ხოტბას ასხამენ ამერიკულ ყვითელ სიმინდს, რომლის ერთ ტაროზეც 700 მარცვალი ყოფილა. მართალია, აბაშური ყვითელი სიმინდის ტაროზე 350-400 მარცვალია, მაგრამ რაოდენობა სულაც არ განსაზღვრავს გემოს და ხარისხს, ამასთანავე, როგორც გურულები გაიხუმრებენ ხოლმე, ამერიკული სიმინდის სამი “დაძღირკული” მარცვალი ერთ ცალ ჩვენებურში გამოიჭრება.
კვეზერელის სიმინდომანიას ახლახან ერთი აპოლოგეტიც შეემატა _ ნაციონალური მოძრაობის ერთ-ერთი იდეოლოგი ხათუნა ოჩიაური. მან “იმედიანი” ტელეეკრანიდან იქადაგა, რომ, თურმე, დასავლეთ საქართველოში ამერიკული სიმინდის მოუსავლიანობა წვიმიანი ამინდების ბრალი ყოფილა! არადა, გურული გლეხები ღმერთს მადლობას მხოლოდ წლევანდელი წვიმების გამო სწირავენ, რამაც ჩვენებური სიმინდის კარგი მოსავლის მიღება განაპირობა.
გასულ წელს გვალვამ და ამავე მიზეზით გაჩენილმა ხვატარმა ათასობით ფართობზე მთლიანად გამოხრა სიმინდის ყანები. შედეგიც სახეზეა _ წელს 1 კგ სიმინდის ფქვილის ფასი 3 ლარს მიუახლოვდა. კვეზერელი თავისი საგაზაფხულო სერიული გამოსვლებით სწორედ გვალვაზე ამახვილებდა ყურადღებას და დასძენდა, ამერიკული სიმინდი მაღალ ტემპერატურას უძლებს, გვალვაგამძლეა და მორწყვასაც ექვემდებარებაო. მოხდა ისე, რომ ბუნებამ თავისით მორწყო ამერიკული “ყვითელი ოქრო”, მაგრამ მოხნულ-დათესილი ფართობებიც გაწბილდა და კვეზერელიც.
