წინა კვირას ქართველი პოლიტიკოსების სახალისო მოგონებები შემოგთავაზეთ. დღეს მინდა რომ იგივე თემა გავაგრძელო და ამ პროფესიის ხალხს სიტყვა კიდევ ერთხელ გადავცე. წერილისათვის მასალის შეგროვება ცოტა არ იყოს გამიჭირდა, რადგან აღმოვაჩინე, რომ ჩვენი თანამემამულე პოლიტიკოსები თავიანთ მსოფლმხედველობას ხშირად იცვლიან. ქართველებს სტაბილური, ასევე მუდმივი პოლიტიკური მრწამსი არ გააჩნიათ და მათი სიმპათია იმ ლიდერებისა ან პარტიების მიმართ იხრება, რომლებიც ამ პიროვნების მატერიალურ კეთილდღეობას უკეთესად უზრუნველყოფენ.
ამ არასახარბიელო დასკვნის მიუხედავად, თქვენს სამსჯავროზე ჩემი „ახალი ნამუშევარი“ გამომაქვს და თავდაპირველად სიტყვას ბატონ ზვიად ძიძიგურს გადავცემ.
„1989 წელია და მწერალთა კავშირის სახლში შეიკრიბა მთელი დისიდენტური სამყარო. მიდის აქტიური მსჯელობა, კამათი – ხვალ რა იქნება, ზეგ რა იქნება, ეროვნული მოძრაობა რა გზით უნდა წავიდეს და უცებ დარბაზში ვიღაც თმაგაბურძგნული კაცი შემოვარდა, ხელში 20 ლიტრიანი კანისტრა უჭირავს.
– რა ხდება? – შეცბა ზვიად გამსახურდია.
– ვიღუპებით, ბატონო ზვიად, – ამოიგმინა, – აზერბაიჯანელებს მიწისქვეშა გვირაბი გამოჰყავთ, თბილისი უნდა ააფეთქონ.
– რანაირად, კაცო?
– იმ გვირაბში რელსებს აგებენ და ასაფეთქებელი ნივთიერებით დატვირთული მატარებელი უნდა გამოუშვან. თუ სასწრაფოდ ავლაბრის მეტროსთან ხალხს არ მოაგროვებთ და არ გვიხსნით, აგერ, მოტანილ ბენზინს გადავისხამ და თავს დავიწვავ.
ყველა მივხვდით, არ იყო თავის ჭკუაზე, მაგრამ მართლა რომ თავი დაიწვას, სად მიდიხარ მერე? მოკლედ, გაუჩნდა საფიქრალი გამსახურდიას და ბოლოს სერიოზული სახით ეკითხება:
– ნუ გეშინია, მე მაგათ ვაჩვენებ სეირს! მარტო ეს მითხარი, ის რელსები განიერია თუ ვიწრო?
– რა მნიშვნელობა აქვს? – დაბნეული მიაჩერდა.
– ოჰ, ძალიან დიდი. შენ წადი, ეგ ამბავი გამირკვიე და მე ხალხის შეგროვებას დავიწყებ.
– აგაშენათ ღმერთმა! – გაუბრწყინდა თვალები, – ამ ბენზინს წავიღებ და მაშინისტს გადავასხამ, თქვენ სპიჩკა წამოიღეთ, ყიდვა დამავიწყდა“.
ბატონი ზვიადის შემდეგ ალეკო შალამბერიძესაც მოვუსმინოთ.
„ვიტალი ხაზარაძე იურიდიული კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე ბრძანდებოდა. საარჩევნო კოდექსთან დაკავშირებით პირველი სხდომა ჩატარდა, გამოვედი დერეფანში და ჟურნალისტს ვეუბნები:
– ხაზარაძე სახელმწიფოს სამართლის თეორიის გაგებაში არაა.
მეორე დღეს მეორე სხდომაა, ხაზარაძე გვერდით მიზის და მეკითხება:
– ალეკო, გუშინ ტელევიზიით შენ გამოხვედი?
– არა, ტელევიზია ახლოს არ მეკარება. რა მოხდა?
– ვიღაცას ესე და ესე უთქვამს ჩემზე, ცოლმა მითხრა.
– სააკაშვილი იქნებოდა.
– არა მგონია, მიშას გავეწირე.
– მაშინ, გრიგალაშვილი.
– კი, შეიძლება, – ჭკუაში დაუჯდა.
რამდენიმე დღის შემდეგ სხდომა ჩააგდო, საქეიფოდ წავიდა. პარლამენტში გამოვედი და ვთქვი:
– ხაზარაძე სპეციალურად აცდენს სხდომებს, რომ ქვეყანაში დემოკრატიული პროცესების განვითარება და წინსვლა შეაფერხოს.
საღამოა. ხაზარაძის კაბინეტში ვსხედვართ და მობილურზე ცოლი ურეკავს, უსმენს და ნელ-ნელა გამწვანდა კაცი.
– ჩემზე თქვეს დემოკრატიის მტერიაო? ვინ იყო? დაბალი და რიჟა? ა, მაშინაც ეგ იყო? ესე იგი, დაბალი და …
უცებ შემომხედა და სკამს დაავლო ხელი. ძლივს გავასწარი“.
ქალბატონ თინა ხიდაშელს აშშ-ში ერთხელ უჩვეულო „თავგადასავალი“ გადახდა.
“ბუნებით ძალიან პრინციპული გახლავართ. თუ რამის გაკეთება გადავწყვიტე, ჩემთვის ხელისშემშლელი ფაქტორი აღარ არსებობს. სანამ დათო ამერიკაში სწავლობდა, ორ წელიწადში რვაჯერ ჩავაკითხე, ჯგუფელები გაგიჟებულები იყვნენ.
ერთხელაც, იქაურ მაღაზიაში ძალიან მომეწონა შპალერი. მაშინვე შევიძინე და ჩემოდანი გავტენე. გამოცილების დროა და დათო მეკითხება:
– ამ უზარმაზარ ჩემოდანში რა გიწყვია?
– შენი ბუზღუნის თავი არ მაქვს, თბილისში რომ ჩამოხვალ, გაიგებ, – დავამშვიდე.
აღარაფერი უკითხავს, იცის, თუ ერთი “არა” ვთქვი, დამთავრებულია. მივედით აეროპორტში, ჩემოდანი აწონეს და კონტროლიორი მეუბნება:
– ვერ გაგატანთ, 5 კილოგრამით მძიმეა, უნდა მოაკლოთ.
– ჩემოდანს არ გავხსნი! – მივახალე.
ამერიკელს თვალები გაუფართოვდა! ორ წუთში ოცი კაცი დაგვადგა თავზე:
– გახსენით!
სხვა რა გზა იყო, გავხსენი, “ზედმეტი 5 კილოგრამი” დათოს ხელებში მივაჩეჩე და გავაფრთხილე:
– იცოდე, ამ შპალერის გარეშე თბილისში ჩამოსული არ გნახო, თორემ, უკან მოგიწევს დაბრუნება.
თხოვნა პირნათლად შეასრულა. არც ჩამოტანისას უბუზღუნია და არც მაშინ, როდესაც იგივე შპალერი თბილისის მაღაზიაში უფრო იაფად ნახა.”
ქართველებმა მოლხენაც კარგი ვიცით და ცეკვაშიც თავს არავის დავაჩაგვრინებთ. ბატონი პაატა ქურდოვანიძე ერთხელ შორეულ ვილნიუსში აღმოჩნდა..
“ერთხელ საქართველოს პარლამენტის წევრები ვილნიუსში ვიყავით. საოცარი დახვედრა მოგვიწყეს. ოფიციალური სადილია რაღაც უმაღლეს დონეზე. ვარდებით დამშვენებული მაგიდები, სანთლები.
უცებ ოფიციანტი მიახლოვდება და მაწვდის ლანგრით წერილს. გავხსენი გაკვირვებულმა და ვკითხულობ”
“ბატონო პაატა, ქალბატონმა სალომე ზურაბიშვილმა ისურვა ქართულის ცეკვა და პარტნიორად დელეგაციამ თქვენ შეგარჩიათ. იმედია, გვასახელებთ. პატივისცემით, გია ბარამიძე.”
ვერ აგიწერთ, რა დამემართა, თან ამ დროს დამკვრელებმა “სულიკო” დასცხეს და შიშისგან ჟრუანტელმა დამიარა. ცხოვრებაში არ მიცეკვია, კაცო!
მოკლედ, სანამ დროა, თავს უნდა ვუშველო. ოფიციანტს ვკითხე, წერილი ვინ გამოგატანათ-მეთქი და ბესო ჯუღელი დამანახა. გვერდით გოგი ლიპარტელიანი ეჯდა. შეწუხებული წამოვხტი და მივადექი.
– ბატონო ბესო, წერილი ვინ გადმოგცათ?! – ისეთი გაბრაზებული თვალით შემომხედა, სისხლი გამეყინა.
– არ იცი, რომ ფეხზე წამოდგომა არ შეიძლება, ეტიკეტს არღვევ!
– წერილი, ბატონო ბესო, – ხმა ამიკანკალდა, – ცეკვა არ ვიცი.
– მე რა ვიცი, ბარამიძეს ჰკითხე.
მივედი ბარამიძესთან და წერილი გავუწოდე. დაიწყო გაოცებულმა კითხვა და უკნიდან ხარხარი მესმის. გავიხედე და ჯუღელს ცრემლები ჩამოსდის ღაპაღუპით. დავიბენი, შოკში ვარ, ვერ ვხვდები, რა ხდება. დავიკავე ჩემი ადგილი, გვერდით თამაზ ხიდაშელი მეჯდა და გადმომილაპარაკა.
– პაატა, ნუ ცდები, შეიძლება სალომემ მართლა გამოგიცეკვოს და მაგიდის ქვეშ ფეხები იქნიე გასავარჯიშებლად.
აბა, ატყდა სიცილი! ვკვდები, ვიგუდები, მაგიდას თავს ვურტყამ! არ მახსოვს, ამდენი მეცინოს, ვკიოდი! შემდეგ აივანზე გავედით, ერთმანეთს ვასკდებით და მალე პრეზიდენტის ხარხარიც შემოგვიერთდა.
დავბრუნდით თბილისში, პარლამენტში მივდივარ და კედელზე გაკრული განცხადება მხვდება:
„სუხიშვილების ანსამბლი ეძებს მოცეკვავეებს და ვისაც სურვილი გაქვთ, ჩაეწერეთ პაატა ქურდოვანიძესთან”.
მართლაც რომ საამაყო პარლამენტარები გვყავს, სიცილიც კარგი იციან და ადამიანის გამასხარავებაც. რაც მთავარია, “მსხვერპლიც” კმაყოფილია და ხარხარში გამშაყირებლებს ტოლს არ უდებს.
