ხომ გახსოვთ, როგორ დაძმობილდნენ რწყილი და ჭიანჭველა, როგორ იარეს და მიადგნენ…?
თუმცა, რა საჭიროა წარსულში დაძმობილებულებზე საუბარი? დღეს თანამედროვე რწყილისა და ჭიანჭველას შესახებ გიამბობთ, მათ ნამდვილ შთამომავლებზე.
რწყილმა იწვალა, რას არ ეცადა, მაგრამ ფეხი ვერ მოიკიდა და… კარგა ხანს იყო ემიგრანტი, მერე ყველა და ყველაფერი მოენატრა, განსაკუთრებით კი ძმობილი ჭიანჭველა.
დაბრუნდა მშობლიურ მხარეში და ძმობილს მიაკითხა. უამბეს ერთმანეთს ამ მთისა და იმ ბარის. მერე რწყილმა ბჟუჟის სანაპიროზე გავისეირნოთო, აიჩემა. გრიბოედოვის ქუჩით გადაწყვიტეს გზის შემოკლება. რწყილს ადრინდელი, ასფალტირებული გზა ახსოვდა. ჭიანჭველასაც ძმობილის გარეშე აქეთ აღარც გაეხედა.
მუსაიფ-მუსაიფით მიადგნენ ოცდამეცხრე ბინას, მაგრამ…
_ ეს რა ტბაა? _ ორივემ გაიკვირვა.
რწყილი უფრო მიხვედრილი აღმოჩნდა და…
_ ტბა კი არა, ორმოებია, გუბეებია წყლით სავსეო!
_ ამდენი? ამას როგორ შემოვუარო? _ შეწუხდა ჭიანჭველა.
_ ნელ-ნელა წამოდი. მეც ნელ-ნელა ავხტებ-დავხტები.
ჭიანჭველამ ძმობილის რჩევას დაუჯერა და გზა გააგრძელა, მაგრამ ნაპირთან დარბილებული მიწა საყრდენს მოსწყდა და ჭიანჭველა გუბეში აღმოჩნდა.
_ ვიხრჩობი! მიშველე! _ შეეხვეწა ძმობილს.
თოკისა და ბაწრის დამგრეხი არავინ იყო, დაუჯერა ბატის რჩევას და ნადირ-ფრინველ-მწერთა უფროსებისკენ გაემართა.
კიბეებზე ახტომ-დახტომით ავიდა.
_ აქ ვინ არის უფროსი? _ ჰკითხა კეკლუც ფარშევანგს.
_ ტურა! _ ჩაიკისკისა ლამაზმანმა.
ტურამ ალმაცერად დახედა რწყილს, მოუსმინა, მოიღუშა, მერე კი, თითქმის, სინანულით ამოიკივლა:
_ თოკი და ბაწარი გინდა, თანაც დაგრეხილი? მაგის არაფერი ვიცი. ზემოთ ადი, მელასთან.
მელაკუდას კაბინეტი ნაირ-ნაირ ფრინველებს აევსო.
ხმატკბილი ჟრიამულისგან რწყილი ოდნავ დაიბნა. სადღაც ვირთხებიც შენიშნა.
_ ჩემგან გინდა დახმარება? _ ცბიერად ჩაიცინა მელამ, მერე მასთან მიიხმო, დაიხარა და ჩასჩურჩულა:
_ გახსოვს, ამ ზონის უფროსად ჩემი დანიშვნა რომ უნდოდათ, რა მიქენი? ხან იქ შემიძვრებოდი და ხან იქ. ფხანას ვერ ვბედავდი. შეწუხებული ვიგრიხებოდი და ვიჯღანებოდი. უფროსმა არანორმალური ხარო და გარეთ გამომაგდო. ხოდა, ვარ ახლა იმ თაგვების, ვირთხების თავკაცი. შენ ჩემი მომავალი ჩახერგე. შენისთანას დავეხმარო? არასოდეს!
კარებთან მისულს ციცარი მიუახლოვდა:
_ ზემოთ ადი, იქ დათვი ზის, ყველას უფროსია. კეთილი და ბუნჩულაა, მოგეხმარება.
ახტა რწყილი, დახტა და დათუჩიას კაბინეტში შეხტა.
_ რამ შეგაწუხა, ჩემო რწყილო? _ მეგობრული ღიმილით ჩაეკითხა დათუნა.
რწყილმა უამბო თავისი გასაჭირი, როგორ ელოდა ჭიანჭველა ძმობილისგან დახმარებას.
_ მაშ გუბეშია ჭიანჭველა? _ ჩაეკითხა.
_ ჰო, ჩემი ძმობილი ჭიანჭველა.
_ გახსოვს, რამდენჯერ დამცინე: ძუნძულა და ბურდღუნაო? თანაც, ჭიანჭველებისგან მახსოვს ცუდი. ზამთრისთვის მეგობრებმა თაფლი მომიტანეს, შევფუთე, შევინახე. ჭამის დროს რომ მოვიდა, გავხსენი და რას ვხედავ _ შესევიან ჩემს თაფლს ჭიანჭველები და აბინძურ-ანადგურებენ. როგორ ფიქრობ: ხართ ჩემგან დახმარების ღირსი?
წელმოწყვეტილმა დატოვა დათვის ბუნაგ-კაბინეტი რწყილმა. ნირწამხდარს მტრედის ღუღუნი შემოესმა: _ იქ შედი, ქალთევზას ნახავ, ყოვლისშემძლეა, მოგეხმარება!
რჩევას დაუჯერა. აკვარიუმიდან ქალ-თევზამ თვალები დაუჟუჟუნა, მოუსმინა, მერე მიბნედილი ხმით უთხრა.
_ კარგი, გენაცვალე! თავისუფალი ხარ. სანამ შენს ძმობილთან მიხვალ, იგი მზის ქვეშ დაგხვდება!
ძალამოცემული რწყილი ხტუნვა-ხტუნვით დაეშვა კიბეებზე. სანაპიროზე ჭიანჭველა ელოდა. გუბეებს მოხედეს და დაინახეს, როგორ შესეოდნენ კაცები. გუბეები ივსებოდა!
რწყილს ნირი ეცვლებოდა.
_ რა მოხდა? _ ჩაეკითხა ძმობილი.
_ მე აქ გამჩერებელი არ ვარ! გირჩევ, შენც ჩემთან წამოხვიდე.
_ ხომ ამომიყვანეს, ორმოებსაც ხომ ავსებენ, სხვა რა გინდა?
_ იმ მხარეში ვერ გავჩერდები, სადაც სამი და მეტი კაც-ნადირ-მთავართა გასაკეთებელს ერთი ქალთევზა აკეთებს. როგორც ვხედავ, აქ ყველაფერი უკუღმა ესმით! ამიტომ აქაურობა ახლავე უნდა დავტოვოთ!
ძმობილებმა ფორთხვა-ხტუნვით გზა გააგრძელეს.
უცნაურია, რამ გააბრაზა თუ დააფიქრა რწყილი? ახლა ამაზე თავი ჩვენ, ადამიანებმა ვიმტვრიოთ?
მომხდარი დაინახა და ჩაიწერა ეთერ ქადეიშვილმა
