საქართველოში ფეხბურთი სპორტის პოპულარულ სახეობას მიეკუთვნება. მის მიმართ სიყვარულმა სახალხო ხასიათი მიიღო და არ მეგულება ადამიანი, რომელიც მის მიმართ გულგრილი იქნება.
დღევანდელ წერილში ტრადიციას არ დავარღვევ, რამდენიმე ათეული წლით უკან დავბრუნები და ქართული საფეხბურთო ოჯახის წევრების თავს გადამხდარ რამდენიმე სახალისო ისტორიას გავიხსენებ. რაც შეეხება ამ "თავგადასავლების" საერთო თემას.
საიდუმლოს არ წარმოადგენს რომ ქართველებსა და ღვინოს ერთმანეთში დიდი მეგობრობა აკავშირებთ. ამ სიყვარულმა და ურთიერთგაგებამ დროის მკაცრ გამოცდას თავი არაერთხელ გაართვა. ისინი ძმაკაცობენ, ერთმანეთს არ ღალატობენ და ჭირსა თუ ლხინშიც გვერდი-გვერდ არიან.
ბახუსის ტყვეობაში ყოფნა სასიამოვნო განცდაა და იშვიათად მოიძებნება ადამიანი, რომელსაც მასთან დაკავშირებით მრავალი მოგონება არ გააჩნდეს, საქართველოში ღვინის სმის კულტი ხომ ხელოვნების დონეზეა აყვანილი. ამ დარგის "მეცნიერების” განვითარებაში ჩვენს ფეხბურთელებსაც თავიანთი "მოკრძალებული წვლილი" შეაქვთ.
დღევანდელი წერილის პირველი სტუმარი ახლო წარსულში ცნობილი ფეხბურთელი კახი კაჭარავა იქნება, რომელიც "ბახუსთან მეგობრობის" ერთ სახალისო შემთხვევას მოგვიყვება.
"ერთი მზიანი დღეა. იუბილეს ვზეიმობთ ბიჭები _ "დინამოს" იუბილეს. გვარიანი სუფრა გამოგვივიდა. ვართ ასე 30-40 კაცი ძველიან-ახლიანად. დაგვაფასა და გვეწვია ერთი (არ მინდა ახლა ვინაობა დავაფიქსირო) ძალიან ღვაწლმოსილი ვეტერანი ფეხბურთელიც. თავისი მოკრძალებული "ჟიგულით" მობრძანდა (მაშინ სხვა მანქანა სად იყო!).
აქეთური-იქითური, სიყვარული, გაგება და ა.შ. მოკლედ ხელჩართული სმაა და ეს საპატიო ვეტერანი მაგრად დაითრო. მადლიერმა შეგირდებმა სკამიდან ხელით წამოვაყენეთ ქეიფის ბოლოს. მანქანის საჭესთან ეს რას დაჯდება. ცოდო არ მინდა, თვითონვე თქვა: "ჩემს მანქანას აქ დავტოვებ, ტაქსით წავალო".
ჩვენთან მანქანა კი არა, ხუთთეთრიანი არ დაიკარგება, მაგრამ მაინც კაცო, გადავწყვიტეთ გაგვეცილებინა თავისივე მანქანით, არადა გაჭინჭყლდა "ტაქსით წავალ, ტაქსით!" – არ გვაწუხებს თავის ჭკუით და მორიდებით.
_ კარგი, ბატონო… _ დავამშვიდეთ და ფხიზლად გადარჩენილი თითო თვალი ჩავუკარით ბიჭებმა ერთმანეთს. ჩანაფიქრი მარტივი იყო _ ამ ჩვენს ვეტერანს ვითომ ტაქსით გავაცილებდით. სინამდვილეში მე პირადად გამოვაცილე (გამოვიყვანე სპეციალურად არ ვამბობ, თუმცა, მაინც წამომცდა) და ვითომ ტაქსს ველოდებით ქუჩაში. ამ დროს ამ ვეტერანის "ჟიგული" (ჩვენ რომ გვიტოვებდა, თქვენ მომიყვანეთ ხვალო) დაგვიმუხრუჭდა ფეხებთან.
_ აი, ტაქსიც მოვიდააა…. _ ჩავსვით და მივიყვანეთ სახლში. კაცმა ვერაფერი გაიგო. ჯიბიდან 10-იანი ამოიღო, "მძღოლს" მისცა და ჩემზე ეუბნება: "ეს კაცი მიიყვანე, სადაც გეტყვის, ფული არ გამოართვაო". მეტი ვეღარ მოვითმინეთ მე და "მძღოლმა".
_ ბატონო "იმანო", ეს თქვენი მანქანაა… თქვენი!
_ რატომ? _ რატომღაც სრულიად მოულოდნელი და მდგომარეობისთვის შეუთავსებელი კითხვა დასვა ვეტერანმა.
_ თქვენია ეს მანქანა, თქვენი ბატონო…
_ აუუუუჰ! _ ბოლო ენერგია მოიკრიფა კაცმა, _ მადლობა ძვირფასებო, მადლობა! ვიცოდი მეეე… ვიცოდი.
მეორე დღეს ამ ვეტერანის ცოლი რეკავს ჩვენთან.
_ გისმენთ, ქალბატონ ლ-ლა, _ ვიცანით ხმაზე.
_ რა აჩუქეთ ჩემს ქმარს, რა, რომ გადარიეთ ამ სიბერეში?
სახტად დავრჩით.
თურმე ვეტერანს ცოლისთვის უთქვამს: "ბიჭებმა, საიუბილეოდ მანქანა მაჩუქეს _ შენია შენიო!!!!"
შეგრცხვა და… კი ეკუთვნოდა წესიერ ქვეყანაში.
კიდევ ერთი საფეხბურთო-სალაღობო ისტორიას შემოგთავაზებთ. 1965 წლის დეკემბერში ჯემალ ზეინკლიშვილმა თანაგუნდელები მიხეილ მესხი და სლავა მეტრეველი საქეიფოდ მშობლიურ ბორჯომში დაპატიჟა. ეს "მოგზაურობა" მესხი-მეტრეველის დუეტისთვის სავალალო შედეგით დასრულდა. ამ ისტორიას ჯემალ ზეინკლიშვილი შემდეგნაირად იხსენებდა:
"1964 წლის ნოემბერში სსრკ-ის ჩემპიონობის მოპოვების შემდეგ ყველა დინამოელს ყველასათვის საოცნებო, მაშინ პოპულარული მანქანები _ გაზ-21 გვაჩუქეს. მომდევნო წლის გაზაფხულზე მესხს და მეტრეველს მოველაპარაკე, წავიდეთ ბორჯომში და ერთი კაცურად ვიქეიფოთ,-მეთქი!
კაჩალინს ვთხოვე, მამაჩემს დავხედავ, ავად არის და ბიჭებსაც წავიყვან,-მეთქი. გაგვიშვა სამი დღით სამივე, თუმცა, რასაკვირველია, არ იცოდა, რომ საქეიფოდ მივდიოდით.
მივდივართ ღიღინ-ღიღინით, ძალიან ცხელა, გზაში ნელ-ნელა ვიხდით ტანსაცმელს და ბოლოს ტრუსებისამარა დავრჩით. ხაშურთან ერთი სასაცილო აზრი მომივიდა და ჩავაქრე მანქანა! მიშას და სლავას ვუთხარი _ ბიჭებო, მოაწექით და დაიქოქება,-მეთქი. ყლაპეს და მართლა ჩავიდნენ მანქანიდან მოსაწოლად. მეც ეს მინდოდა, მყის დავქოქე, დავადე გაზს ფეხი და ბორჯომამდე არ გამიჩერებია!
დარჩნენ მესხი და მეტრეველი ტრუსებისამარა შუა გზაში!!! შევარდნილან ბუჩქებში, ერიდებათ _ ამხელა ფეხბურთელები ვინმემ რომ არ დაინახოს შიშვლები!
მათ ბედად, მილიციის ინსპექტორს სამთვლიანი მოტოციკლით გამოუვლია და ბიჭებმა ბუჩქებიდან იმას დაუძახეს. გადარეულა ის ინსპექტორი, წარმოგიდგენიათ, რას გაიფიქრებდა!!! თბილისში ვეღარ დაბრუნდნენ ტრუსიკიანები, მყისვე გავარდებოდა ხმა ქალაქში და კაჩალინს ვერ გადაურჩებოდნენ, სთხოვეს და ინსპექტორმა ისევ ბორჯომში ჩამოიყვანა.
ისე იყვნენ გაბრაზებულები, ჩემსკენ არ მოუხედავთ! მიშასთვის და სლავასთვის პურმარილს ვინ დაიშურებდა? ორი დღე იქეიფეს უჩემოდ, მესამე დღეს კი ვეღარ გაძლეს და ისევ ერთად ვიყავით!!!
მას მერე, მესხი და მეტრეველი კარგა ხანს აღარაფერს მიჯერებდნენ".
