წვიმის ფონზე გაპროტესტებული მეჩეთის მშენებლობა და ქოლგებით “შეიარაღებული” ათასობით ადამიანი… ერთი შეხედვით, არარსებული, ხელისუფლებისა და ოპოზიციური სპექტრისგან ერთდროულად უარყოფილი პრობლემა, რომელიც, შესაძლოა, რელიგიური გაუგებრობების, შეუწყნარებლობის საფუძველი გახდეს. და ბოლოს, ხალხი, რომელიც “ავდრისგან” ჯიუტად იცავდა, მათივე თქმით, ნაციონალურ იდენტობას _ ასეთი გახლავთ 4 მარტს, ღია ცისა და ფერადი ქოლგების ქვეშ ჩატარებული აქცია-წირვის ვერბალური მახასიათებლები.
“გურია ნიუსი” 4 მარტის აქციის აქტიურ მონაწილეს და ახალი ინიციატივის გამაჟღერებელ, “საერთო სახალხო წინააღმდეგობის მოძრაობის” ლიდერს სოსო მანჯავიძეს აღნიშნული აქციის მნიშვნელობაზე ესაუბრა.
_ ბატონო სოსო, მაინც რას აპროტესტებს ხალხი? აჭარისთვის მეჩეთის მშენებლობა არც პირველი იქნება და არც უკანასკნელი…
_ არავინ არ არის აჭარაში მუსლიმთა სამლოცველოების აშენების წინააღმდეგი, მაგრამ ბათუმში სულთან აზიზიეს მეჩეთის მშენებლობა თურქეთის საქართველოზე ბატონობის სიმბოლოს წარმოადგენს და ეროვნული შეურაცხყოფაა. თანაც, თავად ფაქტია პარადოქსული: ჩვენ უნდა ავაშენოთ 4 მეჩეთი იმისათვის, რომ თურქეთმა უფლება მოგვცეს რესტავრაცია ჩავუტაროთ ტაო-კლარჯეთში ჩვენს უძველეს კულტურულ ძეგლებს.
_ და თუ თურქული მხარის პირობები იყო ასეთი, არ უნდა დავთანხმებოდით?
_ თურქეთის სახელმწიფო ასეთ პოზიციას ერთი უბრალო მიზეზის გამო არ დაიკავებდა – თურქეთის ქემალისტური ხელისუფლება თავს არა მხოლოდ ოტომანთა დინასტიის, არამედ მის ტერიტორიაზე არსებულ ყველა ცივილიზაციის მემკვიდრედ განიხილავს. მათ შორის: ხეთების, ხურიტების, ბიზას, მაკედონიის, სპარსეთის, სომხეთის, რომის, ბიზანტიის, საქართველოს (დიაოხი, სამცხე-ჯავახეთი) სახელმწიფოების. შესაბამისად, თურქეთის სახელმწიფო მის ტერიტორიაზე არსებულ ყველა კულტურულ ძეგლზე იღებს პასუხისმგებლობას. აქედან გამომდინარე, თურქული მხარისგან მოთხოვნა იმისა, რომ ჩვენ მეჩეთები ავაშენოთ ჩვენი კულტურული ძეგლების აღდგენის სანაცვლოდ, აბსურდია და ეწინააღმდეგება თურქეთის სახელმწიფოს ოფიციალურ იდეოლოგიას.
_ მაშინ რატომ წავედით ამ დათმობაზე?
_ ეს ინიციატივა საქართველოს ხელისუფლებას ეკუთვნის. საზოგადოებისგან მალულად მიმდინარეობს მოლაპარაკებები, რომლებიც კარგს არაფერს უქადის საქართველოს ეროვნულ ინტერესებს. ფაქტობრივად, აჭარის შესყიდვის პროცესი მიმდინარეობს და ეს შეუქცევადი პროცესი საქართველოს ხელისუფლებისგან წახალისებულია. თურქებმა ყველაფერი შეისყიდეს – ბიზნესი, უძრავი ქონება, მიწები. ეს არ არის ინვესტიცია, ისინი, უბრალოდ, ყიდულობენ ქართულ მიწებს. 20 000-მდე თურქი ჩაეწერა აჭარაში. რა თქმა უნდა, ოფიციალურად დადასტურებული არ არის ეს ინფორმაცია, რადგანაც სტატისტიკური ან ნებისმიერი საჯარო ინფორმაციის მიღება საქართველოში, დღეს დიდი პოლიტიკის სამანიპულაციო სამზარეულოდაა გადაქცეული.
_ აჭარა, გეოპოლიტიკური თვალსაზრისით, ოდითგანვე “საინტერესო” ტერიტორია იყო…
_ თურქეთისთვის აჭარა სტრატეგიული ადგილია, რომლის დაკარგვასაც თურქული სახელმწიფო ცნობიერება ჯერ კიდევ არ შეგუებია.
თურქეთი ნატოს წევრი ქვეყანაა. სამხრეთ კავკასია, ევრაზიაში, შეერთებული შტატების მიერ სტრატეგიულ ტერიტორიად განიხილება. საქართველო ევრაზიული ბალკანების, რომელშიც ირანი, ავღანეთი და მთელი შუა აზია მოიაზრება, ყელს წარმოადგენს. ენერგომატარებლები და სხვა რესურსები შესაძლებელია გავიდნენ ირანისა და რუსეთის მხრიდანაც, მაგრამ ირანში მდგომარეობა დაძაბულია და რუსეთის მონოპოლია კი ამ ენერგორესურსებზე აშშ-ს არ “აწყობს”. საქართველო ბუნებრივ ალტერნატივას წარმოადგენს. მხოლოდ ჩვენ არ ვართ ბუნებრივი გამტარები, მაგრამ გეოპოლიტიკური ცენტრების მანიპულაციებისთვის მნიშვნელოვან ინსტრუმენტს წარმოვადგენთ. ამ გეოპოლიტიკურ თამაშში სავაჭრო ღირებულება ნამდვილად გაგვაჩნია, მაგრამ ტრაგედია იმაში მდგომარეობს, რომ ჩვენ ამ ვაჭრობიდან არავითარ სარგებელს არ ვიღებთ.
აშშ-ს სტრატეგიაა, ნებისმიერ რეგიონში არბიტრის როლში გამოვიდეს. სამხრეთ კავკასიაში ცენტრალური მოთამაშეები რუსეთი და თურქეთი არიან. ასევე მნიშვნელოვანი მოთამაშეები არიან სომხეთი თავისი ძლიერი ლობით და აზერბაიჯანი. აშშ-ს სამხრეთ კავკასიაში ბალანსის დარღვევის შემთხვევაში, რუსეთის შემაკავებელი სამხედრო საშუალებები არ გააჩნია, რადგანაც რუსული შეიარაღებული ძალები რეგიონში შეუდარებლად ძლიერია. თურქეთი წარმოადგენს რუსეთის დამაბალანსებელ ძალას სამხრეთ კავკასიაში. ამით თურქეთი სარგებლობს და აყენებს თავის პირობებს. ამ პირობებში კი აჭარაზე გავლენა შედის.
საქართველოს ხელისუფლება, რომელიც არის აშშ ინტერესების ბრმა გამტარი, იმით არის დაკავებული, რომ ქვეყნისთვის ამ დამღუპველი კურსის გატარებას როგორმე თავისი მერკანტილური ინტერესები შეუხამოს.
_ როგორ პოზიციას იკავებს ოპოზიციური სპექტრი?
_ ოპოზიციური სპექტრი ჯიუტად ვერ ხედავს ამ პრობლემას. მაგალითისთვის ბატონმა დავითაშვილმა განაცხადა, რომ ის ვერ ხედავს პრობლემას ამ კულტურული ცენტრის აშენებაში; ანალოგიური პოზიცია აქვს მაია ფანჯიკიძესაც. რესპუბლიკელებში, მურმან დუმბაძესა და პარტიის დანარჩენ წევრებს შორის ამ საკითხმა განხეთქილება გამოიწვია. ზაქარია ქუცნაშვილმა კი მხოლოდ პირადი პოზიცია დააფიქსირა და კოალიციის სახელით არ უსაუბრია.
_ რამდენადაც ვიცი, კიდევ ერთხელ აპირებთ მეჩეთის მშენებლობის გაპროტესტებას.
_ სასტუმრო “მაილოში” ” საერთო სახალხო წინააღმდეგობის მოძრაობამ ” საქართველოს მოქალაქეებთან შეხვედრა გამართა, რომელსაც ორივე რელიგიის – მუსლიმებისა და ქრისტიანების წარმომადგენლები დაესწრნენ. დაითქვა თარიღი – 31 მარტს, საქართველოს მოსახლეობა კიდევ ერთხელ გააპროტესტებს სულთან აზიზიეს სახელობის მეჩეთის მშენებლობას. 31 მარტს სიმბოლური დატვირთვაც აქვს – ამ დღეს საქართველოს ისტორიაში პირველი და ერთადერთი რეფერენდუმი ჩატარდა.
_ კონკრეტულად, რა მოთხოვნების დაყენებას აპირებთ?
_ მოთხოვნა ერთდერთია – საქართველოს ერთიანობისთვის დაღუპული იუნკრების საფლავებზე საქართველოს დამპყრობლის სახელობის მეჩეთის აშენებას არ დავუშვებთ!
