27 წლის წინ, 9 აპრილის ტრაგედიისას დაიღუპა 21 ადამიანი, ასობით კი დაიჭრა, მოიწამლა და დასახიჩრდა.
21 დაღუპულიდან ერთ-ერთი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლიხაურში მცხოვრები 22 წლის ნინო თოიძე იყო.
"გურია ნიუსი" სოფელ ლიხაურის ეწვია. პირველად ლიხაურის საჯარო სკოლაში მივედით. სკოლის ეზოსთან მდგომ ახალგაზრდებს ვკითხეთ, რა იცოდნენ ნინო თოიძის შესახებ.
"გადმოცემით ვიცით, რომ 9 აპრილის გმირია. ნინო თოიძისადმი მიძღვნილი ღონისძიება სკოლაში ყოველწლიურად ტარდება და მასში შეძლებისდაგვარად ვიღებთ მონაწილეობას. ჩვენ ვამაყობთ ნინო თოიძით", _ გვითხრეს სკოლის მოსწავლეებმა.
ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი, დოდო დონაძე ნინო თოიძის ბიძაშვილია:
"ნინო ცოტა ხნით რუსეთში სწავლობდა ინჟინერიის ფაკულტეტზე, რის შემდეგ სწავლა გააგრძელა თბილისის ტექნიკურ უნივერსიტეტში. როდესაც დაიწყო ის მღელვარე დღეები, ნინოს არც ერთი აქცია არ გამოუტოვებია. ამას აკეთებდა იმისთვის, რომ საქართველო ყოფილიყო თავისუფალი ქვეყანა. სჯეროდა იმ საქმის, რასაც აკეთებდა.
ცხრა აპრილის ღამეს მე რუსთაველზე ნინოსთან ერთად ვიყავი. მას ახლდა აზა ადამია, რომელიც მასთან ერთად დაიღუპა. აზა იმ ღამეს პირველად და უკანასკნელად ვნახე. პატრიარქის სიტყვით გამოსვლის შემდეგ, მე და დეიდაჩემი წამოვედით სახლში. დეიდაჩემმა ნინოსაც სთხოვა, წამოსულიყო, მაგრამ მან მორიდებით უთხრა: დავრჩები ცოტა ხნით, ჩემი მეგობრები აქ არიანო.
10 აპრილის დილას, უცნობმა გოგოებმა ნინოს ჩანთა მოგვიტანეს სახლში. ბლოკნოტში ჩვენი მისამართი ჰქონდა ჩანიშნული.
ჩვენს სახლში ნინოს მოსვლა სულ დღესასწაული იყო _ ძალიან თბილი ღიმილი ჰქონდა და ყოველთვის კარგ განწყობას გვიქმნიდა. ყოველთვის სითბოს აშუქებდა. ძალიან კარგად უკრავდა პიანინოზე.
ნინო ჩვენი დროის გმირია _ ის ყოველთვის იბრძოდა თავისუფლებისთვის", _ გვითხრა დოდო დონაძემ.
ლიხაურის ცენტრში ნინო თოიძის სახელობის სკვერია. დოდო დონაძის თქმით, ამ სკვერში ქვისგან უნდა გაკეთებულიყო გული და დამშვენებულიყო ყვავილით, მაგრამ ქვა არ დაუმუშავებიათ და ახლა მხოლოდ ორად გატეხილი დგას.
ჩვენ ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის პრესსამსახურის ხელმძღვანელს ეკატერინე მგელაძეს დავუკავშირდით. მისი თქმით, ნინო თოიძის სკვერის მოწყობა წელს იგეგმება.
ლიხაურში ამჟამად ნინოს დისშვილი ირმა სალუქვაძე იმყოფება:
"ბებია და ბაბუა ნინოს ამბის შემდეგ გარდაიცვალნენ. აღარ არის ცოცხალი ბიძაჩემი _ ნინოს ძმა.
დედაჩემი თბილისშია და ყოველი წლის 9 აპრილს ლიხაურში ჩამოდის.
ამ დღეებში მამაჩემს ოპერაცია გაუკეთდა და წელს პირველი წელი იქნება, როდესაც დედაჩემი ნინოს საფლავზე ვერ ჩამოვა", _ გვითხრა ირმა სალუქვაძემ.
მისივე თქმით, ნინო ძალიან თბილი და პატრიოტი ადამიანი იყო.
"ნინოს გარდაცვალება ჩვენი ოჯახისთვის ტრაგედია იყო, თუმცა, თან მეამაყება, რომ გმირი დეიდა მყავს. ყოველ წელს მის საფლავზე უამრავი ხალხი მოდის.
ვიდრე თბილისში წავიდოდა, დედაჩემს წაეკამათა, სამშობლოს თუ დაჭირდება, თავს შევწირავო. ამ ამბიდან ერთ კვირაში მოხდა 9 აპრილის ტრაგედია. მეშვიდე კლასში ვიყავი ამ დროს.
ერთადერთი, რაზეც მწყდება გული, ის არის, რომ საქმისთვის დამჭირდა ნინოს გარდაცვალების ცნობა და ერთ-ერთ დაწესებულებაში, რომელსაც ამ ეტაპზე შეგნებულად არ ვასახელებ, არ იცოდნენ, ვინ იყო ნინო თოიძე და არაფერი იცოდნენ ცხრა აპრილის შესახებ", _ თქვა ირმა სალუქვაძემ.
ექვთიმე თაყაიშვილის მუზეუმის გამგე, რუსლან ურუშაძე ჩვენთან საუბრისას ამბობს, რომ ნინო თოიძის წინაპრების შესახებ, თედო სახოკია წერდა:
"სავსეა საქართველო გმირების ისტორიებით. ნინოს სურდა საქართველო თავისუფალი და დემოკრატიული ქვეყანა ყოფილიყო. ცხრა აპრილის აქციის შეჩერება შეუძლებელი იყო და ჩვენ უკან არ დავიხიეთ.
როდესაც ნინო თოიძე ჩამოასვენეს თბილისიდან მშობლიურ სოფელ ლიხაურში, მაშინ მამამისმა, შუქრი თოიძემ თქვა: _ შვილო, ნინო, რაკი დასჭირდი ქვეყანას, იყოს ასეო.
ნინოს ბაბუას მამის, ვახუშტი თოიძის შესახებ თედო სახოკია წერდა: "ეზოში რომ შევედით, უსაზღვრო ბედნიერება გადაეფინა ჩვენ მასპინძელს, თვალები გაუბრწყინდა. თვითონ მოგვეშველა ცხენიდან ჩამოსვლის დროს. რაკი ზაფხული იყო, სუფრა გარეთ გაეშალა, ზედ იმ ადგილას, სადაც ღვინით სავსე ქვევრები ეფლა მიწაში. აქეთკენ ქვევრებს ცის ქვეშ მარხავენ, ზევიდან არაფერი ჰფარავს, ეს კია, წითელი მიწით მაგრადა აქვთ თავი მოგოზილი, ასე რომ, წყალი ზევიდან ვერ ჩაატანს…"
გურული სიმღერები _ "ხასან-ბეგური", "ინდიმინდი", "ხელხვავი" სმენას გვიტკობდა მეინახეთა. ბოლოს გიტარაც გამოჩნდა, ბევრი ვათვალიერე ჩვენი ჩონგური "ხმატკბილი და საამური", მაგრამ გიტარას სოფლიდანაც გაუდევნია ჩვენი ეროვნული საკრავი… …მზე ჩაესვენა, როცა სუფრიდან ავიშალენით. გვედყობოდა, გურული სუფრის ხათრით ბახუსისათვის საკმაო მსხვერპლი შეგვიწირავს. იმდენი კი მოვახერხეთ, მასპინძლისთვის მადლობა გვეთქვა. იმანაც მადლობა გვითხრა, რომ "ჩვენი ხელის ნაბანი წყალი მის ოჯახში დაიღვარა…" _ ეს მცირე ამონარიდია იმ წიგნიდან, რომელიშიც ვახუშტი თოიძის შესახებ წერს თედო სახოკია", _ გვითხრა რუსლან ურუშაძემ.
