ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფელი ჩხაკაურაში ვართ, ზღვის დონიდან 850 მეტრ სიმაღლეზე, ბახმაროს სიახლოვეს. აქ, თოვლიან მწვერვალებში, როგორც ჩვენი მასპინძელი ოთარ გიორგაძე გვეუბნება, ღმერთთან ახლოს ცხოვრობს; ყინულოვან ჩქერალებში მოსრიალე კალმახებს დარაჯობს დიდი ოჯახის პატრონი. მთების ფერდობებზე მომდინარე ყინულ-წყაროები და ასეთივე ღელეები ათ აუზსა და 17 სალიფსიტეს ამარაგებს. მასპინძელს ახლა კოტეჯის მშენებლობაც წამოუწყია საოჯახო სასტუმროსთვის და ტურიზმის გაძლიერების საფუძვლად ბიოპროდუქციას და ეკოლოგიურად სუფთა გარემოს მიიჩნევს. ათეული წლის წინ კი, როცა მცირე ბიზნესისთვის მოზრდილი ნაბიჯები დიდი გულით გადადგა, მხოლოდ მას სჯეროდა, რომ წარმატება მოვიდოდა, მიუხედავად იმისა, რომ ორმეტრიან თოვლში, მარხილზე მოთავსებული თევზით, თან თოვლს მიიკვლევდა, თან სამასკილოიან ტვირთს მიათრევდა და ჩადიოდა ბარში, მომხმარებელთან. ოთარ გიორგაძეს, ხუმრობითა და მოფერებით, "უგრძნობი" შეარქვეს მეგობრებმა, რომლებიც მერე მასთან კოოპერატივში გართიანდნენ.
_ "უგრძნობია", აბა, რა? ერთი "სინკარი" (რკინა-ბეტონის ფილა), რომელიც ოთხ ტონამდე იწონის, აქამდე "ურალს" ამოატანინა, მერე კი თვითონ ჩადო ღელის კიდეში! _ გვეუბნებიან ახლა უკვე კოოპერაციის ოჯახის წევრები: მამუკა ქათამაძე, დავით ირემაძე, ენვერ და ზურაბ გიორგაძეები, _ ესაა ჩვენი "მატორიც" და ბენზინიც, ლიდერიც და პატრონიც, სასწაულს შეგაძლებინებს, თუ საქმეს ხელი მოჰკიდა!
მეგობრების საუბარს ოთარ გიორგაძე აგრძელებს:
_ ეს "სინკარი" ორხიდიანი "ურალით" ამოვიტანე აქამდე. მერე 10 მეტრ მანძილზე "დანგრატით" ვაჩოჩე, ხან ერთი, ხან მეორე მხრიდან _ როგორც იქნა, პატარა მდინარის კიდეში ჩავდე, მერე აუზი მოვაწესრიგე, ფორმა მივეცი, წყალი დავაგუბე და კი ხედავთ, ახლა კალმახები ყირაზე გადადიან!
სასწაულის შემძლე კაცს, რომელიც ათი წლის მანძილზე ენით უთქმელ შრომას ეწეოდა და მთიდან მარხილით უკავშირდებოდა სამყაროს, გასულ წელს ევროკავშირის სამეზობლო პროგრამა "ენპარდის" დახმარებით, როგორც თვითონ ამბობს, წელში გასწორდა, ხუთკაციანი კოოპერატივი ჩამოაყალიბა და თუ წლების განმავლობაში 2-3 ტონა თევზს აწვდიდა მომხმარებელს, ახლა 15 ტონას აწარმოებს.
_ ათეული წლების მანძილზე რა შრომა ჩავდე ამ საქმეში, ვინ იცის?! პირფერი კაცი არ ვარ, მიცნობენ და არ შემიძლია, მადლობა არ ვთქვა ამ ხელისუფლების, ევროკავშირის მიმართ, გინდ დაწერეთ, გინდ _ არა, მე მაინც ყველგან ვიტყვი! რამდენ ხანს მარხილით დავათრევდი თევზს, ნადირისგან თავდასხმაც იყო მოსალოდნელი, პრობლემებს რა დალევს, მაგრამ ყველაფერი ერთად არ იქნება, _ გვეუბნება საკალმახეთზე მზრუნველი კაცი და უპირველეს საწუხარზე, თევზის გაძვირებულ საკვებზე საუბრობს, რომელიც ჩვენში არ იწარმოება. ევროპულ გრანულ-საკვებს ევროზე ყიდულობს და დაბრკოლება, ფასების ზრდის გამო, ბევრჯერ ექმნება.
"ენპარდის "რეგიონული განვითარების ასოციაციის მობილიზატორი მარინა სუნგულია ფერმერის პრობლემის ირგვლივ საუბრობს:
_ აუცილებელია, ვიღაც დაინტერესდეს საქართველოში და ადგილზე მოხდეს საწარმოს გახსნა, სადაც არა თუ თევზის, საქონლის, ქათმის ხარისხიან საკვებს დაამზადებენ. ასე გაიაფდება საკვები, აქედან გამომდინარე _ პროდუქციაც, საბოლოოდ კი ეს ყველაფერი მოსახლეობის წარმატებულ ეკონომიკურ ყოფაზე აისახება.
დღეისთვის ოთარ გიორგაძეს და მის მეგობრებს ათ აუზში ამერიკული სახეობის, დეკორატიული და ცისარტყელას ჯიშის კალმახი ჰყავთ, სხვადასხვა ასაკის, რომლითაც წლის ნებისმიერ დროს ამარაგებენ ბაზარს.
აქ კალმახი ზრდასრული 7-8 თვეში ხდება, რადგან ყინულივით ცივ წყალში ნელა იზრდება, ხორცი მკვრივია და რაც მთავარია, ბიოლოგიურად სუფთა. ამ სისუფთავის გარანტი ზღვის დონიდან 850 მეტრის სიმაღლეა, ფაქტობრივად, აუზები ყინულ-ბინულების სათავეშია მოთავსებული. წყალი, რომელიც დასახლებულ პუნქტში შესვლამდე აუზში ჩაედინება, უნიკალურ პირობებს ქმნის ბიოპროდუქციის საწარმოებლად.
ჩვენი "უგრძნობი" მასპინძელი კრინტს არ ძრავს უმთავრეს პრობლემაზე. არც ისე მოწესრიგებული გზა, რომლის, სულ ცოტა, კილომეტრიანი მონაკვეთი ციცაბოებზეა გაფენილი, მასზე მიმავალს შიშისგან თვალს დაგახუჭინებს. ამ გზაზე კი, უფსკრულებს ზემოთ, ჩვენი მასპინძელი დღეში არაერთხელ დადის.
_ ყველაფერი ერთად არ იქნება, უარესზეც ვიარე, ადამიანი უმადური არ უნდა იყო, მერიდება, კიდევ მოთხოვნა დავიწყო. მჯერა, რომ აქ საუკეთესო გზასაც გააკეთებენ, _ ამბობს ომარ გიორგაძე.
ოთარ გიორგაძე საშუალო ტანის, თხელი აღნაგობის კაცია, უზომოდ ფართო და ძარღვიანი ხელის მტევნებით, მშობლიური მწვერვალების თოვლის, ცისა და წყლის სისუფთავით და ამ მიუვალ მთებში ჩამაგრებული პატარა საქართველოს სიმბოლურ და რეალურ სახედ ქცეულა! თვითონ არ ამბობს, მაგრამ ჩვენ გვინდა, ვთქვათ ქვეყნის გასაგონად: გზა უნდა გაკეთდეს ჩხაკაურის ზემო ნაწილში! ეს დაეხმარება ეროვნულ საქმეს _ რომ აქაური ქართველობა აქ სამუდამოდ დარჩეს და ქვეყანაში გამეფებულმა ურბანიზაციამ ქალაქისკენ არ გაიყოლოს! მით უფრო, როცა ამ უსაზღვროდ მშრომელ ადამიანებს უდიდესი პოტენციალი გაუჩნდათ ბიოპროდუქციის საწარმოებლად, აგრო და საოჯახო ტურიზმის განსავითარებლად.
