ხვნა-თესვის სამუშაოების შესასრულებლად მთავრობისგან განსაზღვრული სპეციალური ვაუჩერი, უკვე ორი წელია არ მიუღია ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქაქუთის (ჭანიეთის თემი) მკვიდრს სერგო ბოიაჯანს.
მისი შვიდსულიანი ოჯახი, მცირემიწიან ფერმერთა საგაზაფხულო სამუშაოების ხელშეწყობის პროექტით გათვალისწინებულ ვაუჩერს, 2015 წლამდე ჩვეულებრივად იღებდა. როგორც ბატონი სერგო ამბობს, ბოლო ორი წლის მანძილზე, მიუხედავად იმისა, რომ არაერთხელ მიმართა სოფლის გამგებელს თუ რაიონის შესაბამის სამსახურს, მაინც დახმარების მიღმა დარჩა.
_ 2015-2016 წელს საგაზაფხულო სამუშაოებისთვის განკუთვნილი ვაუჩერის გარეშე დავრჩი. მთავრობამ დახმარება გაგვიწია და აქ, ადგილზე რატომ უნდა გამოვრჩენილიყავი სიაში? რა მიზეზიც Zzარ უნდა მოიშველიონ, მე გულგრილობის და უყურადღებობის გამო დამტოვეს ვაუჩერის გარეშე, _ ამბობს სერგო ბოიაჯანი და გვიამბობს, თუ ვის მიმართავდა ამ ორი წლის მანძილზე თხოვნით, რომ არ დარჩენილიყო ხვნა-თესვის ბარათის გარეშე: _ სოფლის გამგებელმა როცა მითხრა, რომ სია დროულად იყო გადაცემული, მივმართე ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფლის მეურნეობის განვითარების სამსახურის სპეციალისტს ნანა მელაშვილს. ის თავიდან დახმარებას შემპირდა. შემდეგ კი აღმოჩნდა, რომ რაკი 2014 წელს დედა გარდამეცვალა, უნდა წარმედგინა ჩემი მიწის საკუთრების დოკუმენტაცია რეესტრში და ელექტრონული ვერსიის გაკეთების შემდეგ უნდა მომხდარიყო დარეგისტრირება, რაც გახდებოდა ვაუჩერის გადმოცემის საფუძველი.
მაინტერესებს ერთი რამ _ უამრავ ადამიანს რომ ჯერ კიდევ შევარდნაძის მიერ ხელმოწერილი მიწის პასპორტი აქვს, ოჯახის წევრიც რომ გარდაეცვალა და მაინც მიიღო ხვნა-თესვის ბარათი, ეს როგორ მოხდა? _ ასეთი კითხვით სერგო ბოიაჯანმა მოგვმართა ხუთი თვის წინ და იგივეს იმეორებს დღესაც, როცა საბოლოოდ დარჩა დახმარების გარეშე.
სერგო ბოიაჯანს 1 ჰექტარი სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი აქვს. ოჯახი ძირითადად ამ მიწაზე შრომით თავს ირჩენს, თვითონ კი სარეისო მიკროავტობუსზე მუშაობს და მრავალსულიანი ოჯახის შენახვას ასეც ცდილობს. ამიტომ ამბობს ის, რომ ფერმერამდე მთავრობისგან გაწეულმა დახმარებამ დაუბრკოლებლად უნდა მიაღწიოს და ვიღაცის გულგრილობის გამო, ის დაზარალებული არ უნდა დარჩეს.
სერგო ბოიაჯანის პრობლემის გაცნობის შემდეგ, "გურია ნიუსმა" არაერთგზის თხოვნით მიმართა სოფლის მეურნეობის განვითარების სამსახურის სპეციალისტს ნანა მელაშვილს. ის შეგვპირდა, რომ აუცილებლად გაარკვევდა ბოიაჯანის საკითხს და მიუხედავად იმისა, რომ სამართლიან მიზეზად ასახელებდა მიწის საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტის ელექტრონული ვერსიის უქონლობას, რაღაცას მოახერხებდა და ბოიაჯანი, ამჯერად მაინც, 2015 წლის მსგავსად, ვაუჩერის გარეშე არ დარჩებოდა. 20 სექტემბრისთვის მელაშვილმა მოგვწერა, ვაუჩერი ბოიაჯანს თვის ბოლომდე აუცილებლად მოუწევსო. თუმცა, დასრულდა ოქტომბერიც და ამჯერად ქალბატონმა ნანამ ისევ მიწის საკუთრების დოკუმენტაციის ელექტრონულ ვერსიაზე მიანიშნა: "აუცილებლად უნდა გააკეთოს, რომ მომავალშიც ვაუჩერის გარეშე არ დარჩეს".
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგებლის წარმომადგენელი სოფელ ჭანიეთში მერაბ ბერაძე "გურია ნიუსთან" ამტკიცებს, რომ მან დროულად გააკეთა ბენეფიციართა სიები და გადასცა მუნიციპალიტეტის სოფლის მეურნეობის განვითარების სამსახურს.
სერგო ბოიაჯანი თავის მხრივ ამბობს, რომ მან კარგად იცის, სამომავლოდ მიწის ახალი რეგისტრაცია რომ უნდა მოახდინოს. თუმცა, სამართლიანად სვამს კითხვას რომ, როგორ შეიძლება მხოლოდ მისთვის იყოს აუცილებელი მიწის საკუთრების ელექტრონული ვერსიის ქონა, როცა ასობით ადამიანი მიწის ფლობის ჯერ კიდევ შევარდნაძის დროინდელი დოკუმენტით სარგებლობს. ქალბატონ ნანა მელაშვილს ამ კითხვაზეც აქვს პასუხი: "თავიდან, როცა ვაუჩერების გადაცემა დაიწყო, ზეპირად შედგენილი სიები იყო წარმოდგენილი, მერე კი, როცა ბოიაჯანს დედა გარდაეცვალა, უნდა დაერეგისტრირებინა საკუთარი მიწის ნაკვეთი".
ბუნებრივია, ასეთი პასუხის პასუხად, ბოიაჯანი კიდევ ერთხელ იტყვის, რომ არა ერთ ბენეფიციარს გარდაეცვალა ოჯახის წევრი, არც ელექტრონული ვერსია აქვს და ვაუჩერი მაინც მიიღო, რაღა ჩემთვის დაინგრა ქვეყანაო. ანუ, დაზარალებული ფერმერი სამართლიან გულისტკივილს გამოთქვამს, ნებსით თუ უნებლიედ, ვაუჩერების შერჩევითი გადაცემის გამო.
"გურია ნიუსთან" საუბრისას ნანა მელაშვილმა აღნიშნა ისიც, რომ სოფლის მეურნეობის სამინისტროში თავად დაადანაშაულეს იმ მოტივით, რომ სიაში ბოიაჯანის კიდევ ერთხელ შეტანით მისი, როგორც ბენეფიციარის, გაორება მოხდა და ამის გამო, საერთოდ ამოვარდა სიიდან…
ფაქტი ისაა, რომ შვიდსულიანი ოჯახის პატრონი, სოფელში მცხოვრები მშრომელი კაცი, ორი წელი ვაუჩერის გარეშე რჩება. ბუნებრივია, ის თავს დაჩაგრულად გრძნობს. მით უფრო, როცა ამ საქმეში ნაკლებად ჩანს მისი ბრალეულობა.
