გია ქურიძე, ლანჩხუთის კულტურის ცენტრის რეჟისორი
პროკურორი ცოლი
ოღონდ იმის გვარს ნუ მათქმევინებთ ვისზეც უნდა მოგიყვეთ და სახელს ნამდვილად არ დაგიმალავთ… მოკლედ, დაიჭირეს ნოდარა და მიუსაჯეს ორი გრძელი წელიწადი. ცოლმა იფიქრა _ ორ წელიწადს რა გამაძლებინებს ჩემი ნოდარას გარეშეო, ჩაიცვა რკინის ქალამანი, შესძრა ცაი და ქვეყანა, გაასაჩივრა განაჩენი, ვინ არ შეაწუხა და… სააპელაციო სასამართლომ ხელახლა განიხილა საქმე. არადა, განაჩენი ნამდვილად სხვა გამოუცხადეს ნოდარას _ მისჯილი ორი წელი ხუთი წლის პატიმრობით შეუცვალეს!
ორი წლის შემდეგ პატიმარი ქმრის წერილი მიიღო ნოდარას ცოლმა: _ ქალო, მთავრობამ რომ ორი წელიწადი მომისაჯა, იგი მევიხადე. ახლა შენი მოსჯილი სამი წელი მაქ დარჩენილი და რავარც მევიხდი, ქე ჩამოვალო!
ქალი _ გამოწერით
საბჭოთა სოფლებში, კოლექტივების არსებობის დროს, იყო ასეთი პრაქტიკა _ თავმჯდომარის განკარგულებით, ბუღალტერი გლეხს გამოუწერდა თუკი იგი რამეს საჭიროებდა და მერე გლეხს გამომუშავებიდან ექვითებოდა იმისი საფასური…
მაშინ ჭანჭათში თავმჯდომარედ მუშაობდა ცხონებული გედევან ხოფერია, ხოლო ბუღალტრად ცხონებული ელისო პატარაია. რა თქმა უნდა, “კანტორის” ხალხის პატივისცემა არ ეშლებოდათ ჭანჭათლებს და იყო სადილზე გადაპატიჟებები ოჯახებში, მაგრამ თავმჯდომარე უფრო ხშირად დავით ვადაჭკორიას სწყალობდა _ მადლიანი პურმარილი იცოდნენ დავითმა და მისმა მეუღლემ ციურიმ.
ერთ დღესაც ესტუმრნენ დავითს, მაგრამ დიასახლისი არ იყო სახლში და მასპინძელმა შეძლებისდაგვარად გაშალა სუფრა. თითო ბოთლი იზაბელას შემდეგ გედევანმა შენიშნა:
_ ყალიოდ მოხარშული კაი დედალი იცოდი სუფრაზე, ჩემო დავით და რაღაც ვერ ვხედავ, _ მერე ბუღალტერს მიუბრუნდა: _ ელისო, გამოუწერე ჩვენს დავითს ერთი კაი დედალი!
ორიოდე ჭიქის შემდეგ, თავმჯდომარემ გოჭის ხორციც მოისაკლისა და ისევ ბუღალტერს დაავალა: _ წაშალე, ელისო, მაი ქათამი და გოჭი გამოუწერე!
მერე სუფრაზე საქონლის ხორცის არქონაზეც მიდგა საქმე. გედევანი აბა რისი სოფლის თავკაცი იყო და მიუხვდა მასპინძელს გასაჭირს:
_ შენი გაჭირვება, დავით, უქალობაა! ელისო, წაშალე მაგი ყველაფერი და ქალი გამოუწერე!
სიტყვა დამთავრებული არ ჰქონდა, გაიღო კარები და შემოვიდა დიასახლისი.
_ ხომ ხედავთ, რაფერ მაქვს აწყობილი საქმეო?! _ იცინოდა გედევანი.
“კისლატაყლაპია”
ამირანას ლესის სასადილოში ერთი ლოთი შეეჩვია, მიადგებოდა ყოველ დილით ბანკით და არაყს სთხოვდა. ამირანას ახალი საფიქრალი გაუჩნდა _ რასაც ვიპარავ, აგი შობელძაღლი სვამსო. ერთ დღესაც მიიტანა სახლიდან აკუმულატორის “კისლატა”, დავალევინებ და მომცილდებაო, იფიქრა. მართლაც მივიდა ლოთი დაბარებულივით. დაუსხა ამირანამ “კისლატა” და დაალევინა. მეორე დილითაც რომ მივიდა და ისევ არაყი მოითხოვა, კინაღამ გაგიჟდა ამირანა; მერე სული მოითქვა და როგორ ხარო, ჰკითხა. “კარგად ვარ, კაცო, მაგრამ ერთი ის ამიხსენი, გუშინ რა დამალევინე, შემთხვევით ჩექმაზე გადავიფსი და ჩექმა დამეშალაო…” _ ისე უპასუხა ლოთმა, აშკარა იყო, იმ დილით, არაყთან ერთად ახალ ჩექმასაც მოთხოვდა ამირანას.
ინჯრა სანგარში
სამამულო ომის დროს, ვალოდია ქანთარია ალყაში მოხვდა მეგრელთან ერთად და მთელი კვირა უჭმელები იყვნენ. მეგრელი გაძვრა სადღაც, ერთი ულუფა საჭმელი მიიტანა და ვალოდიას უთხრა: აგი საჭმელი ორივეს მაინც არ გვეყოფა, ამაღამ ისევე მშივრებმა დავიძინოთ და დილით ვინც უკეთეს სიზმარს მოყვება, საჭმელიც მისი იყოსო. შეთანხმდნენ და დაიძინეს. დილით მეგრელი ეუბნება ვალოდიას, იმისთანა სიზმარი ვნახე, რომ აგი საჭმელი ნამდვილად ჩემიაო. “მესიზმრა, ვითომ გერმანიის თვითმფრინავში ვიჯექი და მივფრინავდი შორე!” ვალოდიამ შეაწყვეტინა: “კი, მეც დაგინახე შორს რომ მიფრინავდი, აღარ დაბრუნდებოდი, მეგონა და რაცხა წასახემსებელი გვქონდა, ქე შევჭამე წუხელის!”
