ამ შენობაში, თუ შეიძლება შენობა ეწოდოს, უკვე 20 წელია აფხაზეთიდან დევნილები გაუსაძლის პირობებში ცხოვრობენ.
ლარისა ლაბარტყავა: – 20 წელია სულ ერთ ადგილას ვცხოვრობთ, არსად არ წავსულვართ. საშინელი მდგომარეობაა, გვაწვიმს, სიცივეა, რამდენჯერ ქარი ამოვარდება, იმდენჯერ გული გვისკდება, არ ვიცით როდის დაგვენგრევა თავზე ჭერი. არავინ ჩვენი პატრონი არაა. დანიის დევნილთა საბჭოს პროგრამაში ჩაგვსვეს ერთხელ; გვითხრეს, ნახეთ ბინა და სამ დღეში გადაგიყვანთო. დაგვიბარეს ზუგდიდში, იქიდან გაგვიშვეს ფოთში ბინების სანახავად; უკან რომ დავბრუნდით, გვითხრეს ფართი აღარ არის და ბათუმში გამოგინახავთ რამესო. ჩვენც დაიმედებულები წამოვედით, ნივთების შეგროვება დავიწყეთ, მაგრამ იმის შემდეგ სამი დღეც გავიდა და სამი თვეც. წყალი გარეთაა, გაზიფიცირებაზე ხომ ლაპარაკი ზედმეტია, თან ამ ეზოში, სადაც ჩვენ ვცხოვრობთ, სხვადასხვა საწარმოებია–სამხერხაო, ვულკანიზაცია… მთელი დღე საშინელი ხმაური და მტვერია. მეტი აღარ შეგვიძლია – ან მოგვხედონ, თუ არადა, იძულებული ვართ ენგურის ხიდზე გავშალოთ კარავი, იქ ვიყოთ, აფხაზეთთან მაინც ვიქნებით ახლოს. იმედი მოგვეცა, ახალი მთავრობა სხვაგან ხომ აკმაყოფილებს და ეხმარება დევნილებს, იქნებ ჩვენი გასაჭირიც მიაწოდოთ და მოგვხედონ, თორემ, ამ ზამთარს თუ გაუძლო ამ შენობამ, გაზაფხულზე დაინგრევა.
იზოლდა ჭედია: – კედლის ბლოკი პირდაპირ მიწაზე დევს, ოთახი ფანჯრებამდე წყლით ივსება, ყველგან ნესტის სუნია და აქ ვწევართ ჩვენ. ზუგდიდიდან იყო ლტოლვილთა კომიტეტის წარმომადგენელი ელარჯია აბაშაში ჩამოსული და ვკითხე, ჩვენ რას გვიპირებთ, ადამიანური ცხოვრება ოდესმე ხომ უნდა გვეღირსოს-თქო და მე რა გიყოო; ჩაჯდა მანქანაში და იქიდან მომაძახა: – თუ გინდა მარანში არის ერთი ოჯახი, წადი და იცხოვრეო. სიტყვა არ ჰქონდა დამთავრებული, ისე დაძრა მანქანა და წავიდა. აქ ცხოვრებას ყველგან ცხოვრება მირჩევნია, მაგრამ ისიც რომ ტყუილი თქვა?! სად წავიდეთ, ბავშვებს და მოხუცებს რა ვუყოთ?! ადგილობრივმა მთავრობამაც და დევნილთა კომიტეტმა კარგად იციან ჩვენი გასაჭირი, მაგრამ მარტო ცოდნა გვიშველის?!
ჩვენ დავუკავშირდით აბაშის მუნიციპალიტეტის შრომის, ჯანმრთელობისა და სიციალური სამსახურისს უფროსს, მამუკა თელიას.
მამუკა თელია: – ეს არის კომპაქტური ჩასახლება, ე.წ. “სამკერვალო“; იქ რამდენიმე ოჯახი დღესაც მართლაც მძიმე პირობებში ცხოვრობს. მონიტორინგს ატარებდა ლტოლვილთა დანიის საბჭო, შეპირდნენ ფოთში და ბათუმში გადაყვანას, მაგრამ ჩემთვის გაურკვეველი მიზეზების გამო, ეს ოჯახები ვერ მოხვდნენ ფოთში რეაბიტირებულ ბინებში. ჩვენ ვიცით, რომ ძალიან ცუდ პირობებში უწევთ ამ ადამიანებს ცხოვრება და როგორც კი იქნება რაიმე საშუალება, ვეცდებით პირველ რიგში დავაკმაყოფილოთ საცხოვრებელი ფართით.
ასეთი დაპირება “სამკერვალოში“ ჩასახლებულ დევნილებს უკვე 20 წელია ესმით; ამიტომ, როგორც მათ ჩვენთან საუბარში განაცხადეს, ვეღარ დარჩებიან ამ ცრუ დაპირებების იმედზე და თბილისში გეგმავენ ჩასვლას, რომ დევნილთა და განსახლების მინისტრს პირადად გააცნობენ თავიანთი გასაჭირი.
