ეზოში შადრევანიც გაუკეთებიათ იტალიელებს, მაგრამ ახლა დამშრალი და მოუვლელი საცოდავად გამოიყურება.
ეს სახლი დღეს მხოლოდ ჩიტების ამარაა მიტოვებული. არადა, აქ რამდენი ფესტივალი და სხვა ღონისძიებები შეიძლება ჩატარდეს. ასწლოვანი ხეებიდან ზოგიერთი წითელ წიგნშიც არის შეტანილი. ადრე, თურმე, ამ ეზოში ბავშვებს უმეთვალყურეოდ არ უშვებდნენ, ხეებისთვის ტოტები რომ არ დაეტეხათ და კულტურის სახლი არ გაეფუჭებინათ.
შენობას შეხედვისთანავე ატყვია “მხედრიონის” კვალი. ახლოს მდინარე ცხენისწყალი გადის, რომელზეც გადებული ხიდი სამოქალაქო ომის დროს მთავარი ეპიცენტრი იყო. მარნის კულტურის სახლის კედლები უხმოდ ღაღადებენ ძმათაშორის ბრძოლის სამარცხვინო ამბავს.
შიგნით შენობა გაპარტახებულია _ მინებჩალეწილი, ჩარჩოებჩამოგდებული ფანჯრები, ჩამონგრეული ჭერი, დარბაზში ჩუქურთმებში ჩასმული ფრესკები ჟამთა სვლისაგან სულ გაცრეცილან, კარებები დამტვრეულია და ქარიც არხეინად დანავარდობს. ერთადერთი, რაც გადარჩენილა, სცენის თაღია. სცენაზე საიდანღაც შემოხიზნული ფოცხვერი ცხოვრობს, სხვენში კი ღამურებს დაუდიათ ბინა, თითქოს ადამიანებისთვის ხელოვნების სიყვარულის და დაფასების სასწავლებლად.
სოფელს უნდოდა სოფლის მხარდაჭერის პროგრამით მაინც აღედგინათ და შეერემონტებინათ კულტურის ეს კერა, მაგრამ მოსახლეობისთვის აზრი არც არავის უკითხავს.
თუ ეს შენობა ჯერ კიდევ დგას და ეზოც შეძლებისდაგვარად მოვლილია, ეს მხოლოდ კულტურის სახლის სპეციალისტის, ელზა ბიწაძის დაუღალავი შრომის შედეგია. ვინ არ შეაწუხა, ვის არ მიმართა დახმარებისთვის, მაგრამ უშედეგოდ. ახლა კი, როცა აბაშის კულტურისა და ხელოვნების ცენტრი გაიყო და კულტურის სახლი დამოუკიდებლად დაფუძნდა, ახლად დანიშნულ დირექტორს გაახსენდა მარნის კულტურის უფუნქციო სახლი, თუმცა, არა დასახმარებლად და იქ არსებული პრობლემების მოსაგვარებლად _ როგორც ქალბატონი ელზა ამბობს, კულტურის სახლის ახალმა დირექტორმა, რევაზ მიქაძემ საკმაოდ უხეშად მოსთხოვა განცხადების დაწერა და თანამდებობის დატოვება.
რა მოხდა თათბირზე და რას უკავშირებს ქალბატონი ელზა მისადმი ასეთ დამოკიდებულებას? სწორედ ამ თემაზე სასაუბროდ მოვიდა ის “გურია ნიუსის” აბაშის ოფისში.
ელზა ბიწაძე: “უკვე წლებია, მარნის კულტურის სახლი არ ფუნქციონირებს. სოფლის ახალგაზრდები მეხმარებიან და ყოველთვის ვალაგებთ შენობას შიგნითაც და ეზოსაც ვუვლით. ახლა გაახსენდა რევაზ მიქაძეს, რომ მარნის კულტურის სახლში ერთი სამუშაო ოთახიც არ არის, არადა მაშინაც კი, როცა ის ნაციონალების პარტიული სიით პარლამენტარი იყო, მაშინაც, როცა გამგებლის მოადგილე იყო, არაერთი განცხადებით მიმიმართავს და დახმარება მითხოვია. როცა რაიონში ღონისძიებაა, მაშინ კი ითხოვენ საკონცერტო ნომრებს და, რაც მთავარია, მეორე განყოფილებისთვის მომზადებულად მისვლას, ისე კი არავის ახსოვს ეს კულტურის სახლი. რამდენჯერ ვთხოვე რაიონის ხელმძღვანელობას, ერთი ოთახი მაინც რომ გაკეთდეს, სოფლის ახალგაზრდებს შეეძლებათ იქ მისვლა და კულტურულად დასვენება,-მეთქი. ოთახი კი არა, გამხმარი ტოტების მოჭრაც კი არ შემიძლია ნებართვის გარეშე, მაგრამ ამ ნებართვასაც არავინ იძლევა. პირველსავე თათბირზე საკმაოდ უხეშად მითხრა, ხელფასს რომ იღებ, ერთი ოთახი მაინც გაგეკეთებინაო. ხელფასი 100 ლარი მაქვს, ამ ასი ლარით რა გავაკეთო? ჩემი ხელფასით ვქირაობ ბალახის საჭრელ მანქანას და ეზოს ვასუფთავებ, თორემ ტყედ იქცევა იქაურობა. სოფლის გამგებელს ვთხოვე დახმარება, მან მითხრა, ჩვენს ბალანსზე არ არის, რაიონის ხელმძღვანელობას მიმართეო. დათვლით დაიღლებით, იმდენი განცხადება მაქვს დაწერილი. ზოგიერთ სხვა სოფელში ორჯერ ჩაუტარდა სარემონტო სამუშაოები კულტურის სახლებს და მაინც არ ფუნქციონირებენ. ეს ყველაფერი, რაც ზემოთ ვთქვი, მხოლოდ საბაბია ჩემდამი ასეთი დამოკიდებულებისთვის. ჯერ კიდევ წინა საარჩევნო პერიოდში რამდენჯერმე დამიბარეს გამგეობაში და საყვედური მომცეს, “ქართული ოცნების” მაჟორიტარი დეპუტატობის კანდიდატი რატომ შეუშვი კულტურის სახლის ეზოში და შეხვედრებს რატომ ესწრები, თუ ასე გააგრძელებ, სამსახურს დატოვებ. როგორც ორჯერ ორი ოთხია, ისე გაიმარჯვებს ნაციონალური მოძრაობა, გირჩევ ჩვენზე იმუშაო, თორემ საქმე კარგად არ წაგივაო. 1 ოქტომბრამდე აბაშის კულტურის სახლში გარიყული ვიყავი, ყველამ იცოდა, რა ნომერსაც შემოვხაზავდი და, ალბათ, ახლა რევანშს იღებენ, თან მარანი ის სოფელია, სადაც “ქართულმა ოცნებამ” გაიმარჯვა. სხვა მიზეზს ვერ ვხედავ და არც არსებობს. ვიფიქრე, ახალი მთავრობა მოვიდა, საკადრო ცვლილებები გახორციელდება და ახლა მაინც დაინიშნებიან ის ადამიანები, ვისაც ჭეშმარიტად უნდათ საქმის კეთება რაიონის საკეთილდღეოდ,-მეტქი, მაგრამ… ინტრიგანიაო, ჩემზე ამბობენ. რატომ? პირში რომ ვეუბნები ყველას სიმართლეს? მე სხვა არაფერზე შემიწუხებია ისინი, მხოლოდ კულტურის სახლის პრობლემების გადაჭრას ვთხოვდი. ვიცი, რაიონის ხელმძღვანელობას ყელში ვყავარ გაჩხერილი. ახლაც მინდა ეზო დავასურათო, კულტურის სამინისტროსაც მივმართავ თხოვნით, თორემ ვიცი, რაიონში ისევ არაფერი გამოვა. ერთს კი ვხედავ, მარანს ვიღაც უჩინარი ხელი სჯის _ სხვა სოფლების კულტურის სახლების მთავარ სპეციალისტებს გაცილებით მეტი ხელფასი აქვთ, ისინი 230 ლარს იღებენ, მე კი იმავე სტატუსით მხოლოდ 100 ლარს და ისიც ეს ერთი თვე არ მომცეს. არ ვიცი, რა დავარქვა ყველაფერ ამას _ უყურადღებობა თუ პოლიტიკური ანგარიშსწორება. მთავარია, სოფელს უნდა კულტურის ცენტრის აღდგენა, ბავშვებს და ახალგაზრდებს სჭირდებათ სულიერი და კულტურული განათლება და მჯერა, ახლა მაინც მოგვაქცევს ახალი მთავრობა ყურადღებას. მთავარია ჩვენი სათქმელი მათ მივაწოდოთ.”
ჩვენ კულტურის სახლის დირექტორს, რევაზ მიქაძეს დავუკავშირდით.
რევაზ მიქაძე: “პოლიტიკური შეხედულება არაფერ შუაშია, ყველა თანამშრომელს ჰქონდა განცხადება დაწერილი და ხელახლა მოხდა მათი ხელშეკრულებით აყვანა. ამან გამოიწვია ერთი თვის ხელფასების გაუცემლობა, რადგან თანამშრომლებად აღარ ითვლებოდნენ. რაც შეეხება მარნის კულტურის სახლს, მართლაც მისახედია, მე ახალი დანიშნული ვარ და აუცილებლად გავარკვევ, რა შეგვიძლია გავაკეთოთ. ახლა სხვა ვერაფერს გეტყვით _ ჩავიხედავ ყველა საქმეში და მერე ვისაუბროთ.”
